Afgelopen maandag 30 september 2024 is Maurice Baens in Herk-de-Stad op 92-jarige leeftijd overleden. De Limburger was een gekend gezicht in de sportwereld en stond jarenlang als voorzitter aan het roer van voetbalclub Herk FC, waar het stadion ondertussen naar hem vernoemd werd. In de wielerwereld werd Maurice bekend als kinesist. Hij behandelde meerdere renners van topniveau, waaronder ook Marc Wauters. Het is met veel dankbaarheid en bewondering dat De Soldaat vandaag terugdenkt aan zijn bijzondere band met Maurice Baens.
Grote meneer
Marc Wauters leerde Maurice Baens al op jonge leeftijd kennen. “Ik was 16 jaar oud toen ik Maurice voor het eerst ontmoette op een koers bij de nieuwelingen. Hij zat daar gezellig op een terrasje iets te drinken en we raakten aan de praat na de koers”, herinnert Wauters zich. “Hij vroeg me of ik al eens gemasseerd was. Ik was op dat moment nog maar pas nieuweling, dus het antwoord was natuurlijk ‘nee’. Vanaf dat moment is de bal wel aan het rollen gegaan en zo werd Maurice sinds mijn 16e mijn vaste masseur.”
Die toevallige ontmoeting was het begin van een lange en hechte samenwerking. Wauters noemt Maurice Baens een grote vriend en zijn steun en toeverlaat, maar hij wil vooral benadrukken hoe indrukwekkend Baens was als persoon. “Maurice was slechtziend, in die mate dat hij zijn diploma als kinesist zelfs behaalde met behulp van brailleschrift. Dat was in die tijd niet eenvoudig, maar ondanks zijn visuele beperking liet Maurice zich niet tegenhouden. Het mocht allemaal geen excuus zijn om sterk in het leven te staan en anderen te helpen.”
Volgens Wauters was zijn visuele beperking zelfs 1 van Maurice zijn grote krachten. “Hij ging anders te werk in zijn functie als kinesist. Hij vertrouwde veel meer op zijn andere zintuigen en hij deed veel op gevoel”, vertelt Wauters. “Het was alsof Maurice gouden vingers had. Hij wist altijd hoe mijn benen aanvoelden en hij kon elke keer weer juist inschatten wat ik nodig had. Zijn slechtziendheid was misschien een belemmering in het dagelijkse leven, maar in zijn werk als kinesist en masseur was het een gave.”
Meer dan een kinesist
“Maurice heeft heel mijn carrière veel voor me betekend. Als je duizenden uren bij iemand op de massagetafel ligt, dan leer je elkaar door en door kennen.” Door de vele uren die ze samen doorbrachten, werd Maurice Baens meer dan enkel een kinesist. Wauters had het gevoel dat hij bij Baens altijd een luisterend oor kon vinden. “Als ik bijvoorbeeld voor een wedstrijd niet geselecteerd was, dan was Maurice vaak de persoon die op mij in kon spreken en me opnieuw kon motiveren.”
“Alle facetten van het leven kwamen aan bod op de massagetafel. We hebben vaak heel veel gelachen samen, maar we hebben ook heel serieuze dingen besproken. Hij was een soort vaderfiguur voor mij, een vertrouwenspersoon op professioneel en persoonlijk vlak. Maurice heeft mij helpen ontwikkelen als renner, maar zeker en vast ook als mens.”
De band tussen beiden ging zeer diep en was ook wederzijds. Maurice was altijd goed op de hoogte van wat er speelde in de sportwereld. “Hij kon door zijn beperking de krant niet lezen, maar toch wist hij altijd exact wat erin stond”, vertelt Wauters lachend. “Geen woord heeft hij ooit gemist over mijn carrière, hij was enorm begaan met alles wat ik deed.”
Dubbel verlies
Na de carrière bleef het contact goed, zo vertelt Marc Wauters. “We spraken elkaar natuurlijk minder vaak dan voorheen, maar er waren nog steeds enkele mooie momenten. Ik kon Maurice bijvoorbeeld betrekken bij het schrijven van mijn boek, en dan merkte ik dat hij enorm fier was op alles wat we samen hadden bereikt. De laatste tijd woonde hij in een rusthuis, maar ik weet dat hij regelmatig bezoek kreeg van zijn kleindochter Stéphanie. Zij was echt zijn oogappel.”
Voor Marc Wauters komt het overlijden van Maurice kort na een ander verlies. Vorige maand moest hij ook al afscheid nemen van Fons Neven, de vaste verzorger die Marc Wauters altijd bijstond op wedstrijden. “Dat zijn 2 pijlers van mijn carrière die kort na elkaar wegvallen. Ze hebben mij allebei 40 jaar lang gesteund, en nu zijn ze er plots niet meer. Het is pijnlijk om belangrijke mensen te moeten afgeven, maar ik zal hen altijd heel dankbaar blijven”, besluit Wauters.
