Een jaar na haar 1e wereldtitel Gravel heeft Joyce Vanderbeken een 2e beet. In oktober 2023 veroverde ze goud in de leeftijdscategorie 35 tot 39 jaar. Dit keer was ze de sterkste bij de 40- tot 44-jarigen. Zondag 13 oktober 2024 probeert ze in Asiago haar 1e Europese graveltitel te veroveren. Daarna duikt ze het veld in. Op 20 oktober begint ze in Nossegem haar cyclocrosscampagne met als doel Belgisch kampioene bij de clubrensters te worden.
Knaeps bondgenote
Het WK Gravel tussen Halle en Leuven verliep voor Joyce Vanderbeken (40) niet volledig vlekkeloos. “Ik was rustig gestart, maar na 25 km begaf mijn voorrem het plots”, zucht ze. “De remblokjes waren niet versleten, maar de oliedruk was blijkbaar weggevallen. In het begin was dat wennen. Door mijn been uit te steken, bleef ik in enkele bochten nipt rechtop. Gaandeweg kon ik daarop inspelen. Door afstand te nemen, vroeger te remmen. Met dat euvel was ik de rest van de wedstrijd bezig.”
Dus moest de West-Vlaamse extra voorzichtig zijn. “Op de laatste helling trok ik vol door”, vertelt Vanderbeken. “Alle concurrenten bleven aan mijn wiel hangen. Kim Knaeps, die bij de 35- tot 39-jarigen reed, ging mij voorbij. In het stadspark in Leuven zat ik aan haar wiel. Achter mij kwam de Nederlandse Martha Maltha ten val. Waardoor ze alle andere rensters ophield. Kim en ik twijfelden de laatste kilometer niet. Zo werden we allebei wereldkampioene.”
Bij het overschrijden van de streep was Knaeps heel emotioneel. Vanderbeken leek minder intens te genieten van het succes. “Ik was ook heel gelukkig”, benadrukt de renster van Bike-Advice. “Draaide het op een sprint uit, dan was ik er toch niet helemaal gerust in. Want meestal win ik met voorsprong. Met deze wereldtitel ben ik supergelukkig. Toch is het anders dan vorig jaar in Veneto. Toen was het mijn 1e regenboogtrui en vulde ik een gaatje op mijn palmares.”
Niet zo uitdagend
Het nieuwe was eraf. Toch is er een belangrijk verschil met haar 1e wereldtitel. “Vorig seizoen moest ik over naar een andere leeftijdscategorie, ik heb geen enkele keer in die regenboogtrui kunnen rijden”, verduidelijkt Vanderbeken. “Volgend jaar zal ik die trui in alle Wereldbekers mogen aantrekken. Dat is heel fijn. Gravel is echt mijn ding. Want ik heb een motor voor langere wedstrijden. De technische bagage van het veldrijden of het mountainbiken heb je in gravel minder nodig. In deze discipline komt voor mij het beste van alle werelden samen.”
Eerder dit jaar won 2024 Vanderbeken de Wereldbekers in Aachen en Valkenburg. In Houffalize ging ze een andere uitdaging aan. Ze schreef zich in bij de elite. “Daar ben ik 4e geworden, een hele mooie prestatie”, blikt ze terug. Romy Kasper, de ervaren Duitse van Human Powered Health, was daar de beste voor de Australische Nicole Frain en haar landgenote Tiffany Cromwell.
Een 4e plaats die haar overtuigde dat de wereldtitel in eigen leeftijdscategorie zeker mogelijk zou zijn. “Het parcours tussen Halle en Leuven vond ik eigenlijk niet zo uitdagend”, evalueert Vanderbeken. “Daar was het moeilijk om het verschil te maken. Dat zal zondag in Italië helemaal anders zijn. Asiago is in de regio Veneto, waar de vorige wereldkampioenschappen Gravel werden gereden.”
Chico reed mee
Het betekent dat Joyce Vanderbeken zondag niet voor zichzelf kan gaan stemmen. Ze liet zich overtuigen om op de lijst van burgemeester Marc Doutreluingne de 9e plaats in te nemen. “Ik gaf onze burgemeester een volmacht, hij zal zondag mijn stem uitbrengen”, vertelt Vanderbeken, die na het EK Gravel de fiets 4 dagen onaangeroerd zal laten. “Volgende week vrijdag ga ik even wat losrijden. Van de ene fiets op de andere springen is voor mij geen probleem.”
Vanderbeken mist niet alleen de gemeenteraadsverkiezingen, maar ook de uitvaart van Nico ‘Chico’ Berckmans. “In de periode 2008-2009 was hij mijn trainer”, verduidelijkt ze. “Toen werd ik in Ruddervoorde Belgisch kampioene veldrijden bij de elite. Sanne Cant diende toen een klacht in. Omdat Chico haar tijdens dat BK zou gehinderd hebben. De laatste jaren zag ik hem minder, maar elke ontmoeting was nog altijd hartelijk. Toen ik zaterdag tijdens het WK wat aan het sukkelen was, heb ik enkele keren aan hem gedacht. Ik mocht niet opgeven. Ik had zijn vriendin beloofd er alles aan te doen om die wereldtitel te pakken.”
Wat ook lukte. In Asiago gaat Vanderbeken op zoek naar haar 1e Europese trui. Daarna duikt ze het veld in. In Heusden-Zolder gaat ze op zaterdag 11 januari 2025 op zoek naar haar 1e nationale titel voor clubrensters. In november en december 2024 trekt ze weer naar internationale veldritten in Tsjechië, Polen en Slovakije. “Niet noodzakelijk om UCI-punten te pakken, wel omdat ik in die crossen kan meestrijden voor de overwinning. Wat in België en Nederland in A-veldritten niet meer mogelijk is”, besluit de renster die dit jaar niet minder dan 4 klassementen (Bolero Gravel Series, Flanders Series MTB, Belgian Ardennes Marathon Series en Wallonia Cup) won.
