De jonge Franse Lise Revol (16) is in Liévin wereldkampioene bij de junioren meisjes geworden, na een onwaarschijnlijke wedstrijd. Voor een dolgedraaid thuispubliek slaagde ze er in om te herstellen van een morele opdoffer en alsnog het laken naar zich toe te trekken. Met dank aan haar grootste concurrente Bukovská, die een ronde te vroeg de armen in de lucht stak.
Superspannend WK
Het minste wat je van het juniorenwereldkampioenschap voor meisjes kunt zeggen, is dat het een superspannende wedstrijd werd met onverwachte wendingen. Lise Revol reed na een kanonstart meteen een op het 1e zicht ‘geruststellende’ voorsprong bij elkaar. Na 1 ronde had ze een halve minuut op een groepje achtervolgers. ‘Koers gereden’, dachten alle toeschouwers en wellicht ook alle rensters. Of toch niet, de piepjonge Barbora Bukovská kwam stelselmatig opzetten vanuit de achtergrond.
Het Tsjechische talent was wellicht de sterkste in de wedstrijd want op de powerstukken kwam ze steeds dichter. Halfweg koers kwam ze bij Revol die ze een eindje verder reeds achterlaat. Maar ze moet nog veel schaven aan haar technische kwaliteiten want stapelde de foutjes op. De moeilijke afdaling nam ze al lopend, waar Revol op de fiets bleef en zo terug op het wiel kwam. Maar op de hellende strook naar de aankomst knalde ze weer weg, stak dolblij beide handen in de lucht om dan te beseffen dat ze nog een ronde moest.
Een ‘Tupalekje’ noemen we dat, naar de naam van de Tsjechische belofte die dat in Zolder ook overkwam. Bukovská zag haar fout in en ging toch opnieuw vol door. Revol volgde op 10 seconden. Ze leek niet meer te zullen terugkomen. Maar op wilskracht en met techniek sloot de Française in de laatste hectometers voor het asfalt toch weer aan. Ze bleef foutloos, terwijl Bukovská in een bocht fout stuurde en weggleed. De Française was ribbedebie om goud te pakken voor Frankrijk.
PFP
Niet dat dat een verrassing was: Revol won dit seizoen al de Wereldbekerwedstrijden van Besançon en Benidorm, het Frans kampioenschap en 4 manches van de Coupe de France. En ook op de weg trekt ze haar streng: vorig jaar 2024 werd ze Frans kampioene op de weg in Altkirch, in de Elzas. Ze toonde daarmee dat haar zelfzekerheid geen zelfoverschatting was. Voor de start zei ze namelijk dat ze in de 3e ronde ging aanvallen op een vooraf uitgekozen helling. Ze deed het en pakte goud. In totaal verzamelde ze al 8 nationale kampioenstruien in diverse categorieën en disciplines en wordt daarom soms wel eens vergeleken met Pauline Ferrand-Prévot. Maar ze vindt het zelf veel te vroeg om daarvan te gewagen.
Lise Revol woont in de buurt van Avignon, niet echt een regio waar crossers thuis zijn. Elk weekend dweilt ze met haar ouders en supporters de veelal internationale crossen af. Ze combineert het wielrennen met haar middelbare studies want volgt het CNED-programma voor afstandsonderwijs. Dat was nodig omdat er op school wel wat na-ijver was bij klasgenoten omwille van de faciliteiten die ze kreeg. Nu ze 16 en 1e jaars juniore is, probeert de renster van AS Bike Racing de best mogelijke balans te vinden. Maar er is geen sprake van om het belang van haar studie te verloochenen. Het 1 kan niet zonder het ander, dat weet ze heel goed.
Zonhoven
Na de wedstrijd vertelde ze honderduit. “Ik besefte pas in de laatste rechte lijn wat me overkwam, ook al had ik vooraf gehoopt om te kunnen winnen. Ik heb al m’n emoties losgelaten, maar toch ook proberen te genieten. Toch zal het nog even duren eer het doordringt dat ik voortaan de regenboogtrui zal mogen dragen. Tijdens de wedstrijd raakte ik nooit in paniek. Ik voelde dat Bukovská sterk was op de zware stukken en liet haar wat terugkomen om zelf wat te recupereren. Het parcours was intussen ook van een technische hard bevroren omloop herschapen in een toch wel zware bedoening. Mede dankzij de tips en aanmoedigingen van de coach bleef ik in mijn kansen geloven.”
“Ik merkte dat zij minder goed was in de technische stukken en de bochten. Dat wist ik trouwens al uit vorige confrontaties. In Zonhoven kwam ze ook terug op kracht, maar technisch ben ik de betere. Dat ze een ronde te vroeg de handen omhoog stak, heb ik eigenlijk niet opgemerkt, ik was te geconcentreerd op de wedstrijd. Ik had sinds het begin van de week een beetje stress, maar eigenlijk was het eerder een gezonde spanning. Ik keek er naar uit en was benieuwd hoe het zou lopen. Maar de nervositeit heeft mijn benen nooit verlamd.”
