Eventjes leek Hélène Hesters met de Ierse Lara Gillespie te zullen sprinten om de gouden EK-medaille in de Afvalling. Met een late demarrage zorgde de Ierse er echter voor dat ze solo als winnares over de meet kwam in Zolder. Geen grote verrassing, want Gillespie was ook in de UAE Tour Women al ‘on fire’. Dit jaar 2025 zou ze nog meer de focus leggen op de weg, wat veelbelovend is voor de 23-jarige Carlow Girl.
Orwell Wheelers Cycling Club
Elke zondag komt een groep wielerfanaten samen in Corkagh Park bij Dublin. Daar ligt een autovrij fietscircuit waar jong en oud zorgeloos kilometers kunnen maken. Enkele jaren geleden klopte een blond meisje aan bij de Orwell Wheelers Cycling Club, die al sinds 1948 de fietscommunity groepeert. Gillespie beschikte duidelijk over talent. Bovendien maakte ze er kennis met alle disciplines binnen de wielrennerij, een enorme troef voor een jeugdrenner. Haar eerste titels behaalde ze in het mountainbiken. Volgens de overlevering wilde ze zich zelfs aanmelden bij een mountainbikeclub, maar belandde ze per ongeluk bij een wegteam.
Haar 1e wegkoers reed Gillespie in 2017, wat een ramp werd. Ze kwam ten val en eindigde achteraan in de uitslag. In de Rás Mhaigh Eo won ze wel 2 ritten, maar brak ze haar elleboog op de 3e dag. Toch raakte ze geselecteerd voor de Youth Olympics. Heel serieus nam ze die kans niet, want 3 weken ervoor bouwde ze nog huizen voor het project Habitat in Zambia met haar schoolvriendjes. Om toch iets van conditie op te bouwen, stond ze dan maar om 5 uur op om in de Afrikaanse zon wat circuittraining uit te voeren.
En toch eindigde de Ierse als 2e in de tijdrit, enkel voorafgegaan door Elynor Bäckstedt. Alles bleef voor haar in de 1e plaats een hobby. Zo kwam het dat ze begin januari 2018 voorkwam in uitslagen van veldritten. Ze werd Iers kampioene in Leinster en eindigde als 23e op het WK in Valkenburg. Haar Ierse titel zou ze wel verlengen, maar op het hoofdpodium van het veldrijden zou ze niet geraken. Dat had alles te maken met haar ontwikkeling op de baan. Daar werd ze Europees kampioene Puntenkoers in 2018. Stilaan werd de koers serieuzer en zou ze andere sporten als hockey en lopen op een lager pitje zetten.
Medailles, titels en veel pech
Als 1e Ierse ooit won Gillespie in 2019 een medaille op het WK (brons in de Achtervolging). 4 jaar later deed ze daar een Europese titel Omnium en Puntenkoers bij. Allemaal erg veelbelovend voor de bitterjonge Ierse, die op dat moment bij Team Rupelcleaning onder meer ploegmate was van Isabelle Beckers en Marion Norbert Riberolle. Haast per ongeluk won ze op 19-jarige leeftijd zelfs het Iers kampioenschap op de weg bij de profs!
Helaas raakte de Ierse tijdens de coronapandemie wat op de sukkel. Een zeldzame gynaecologische aandoening – waar ze op haar 15e ook al even last van had – stak weer de kop op. Pas in januari 2021 werd de diagnose gesteld, maar na een hamstringblessure was ze opnieuw uitgeschakeld. Na een nieuwe periode vol gesukkel bleek ze te kampen met klierkoorts. Op die manier was ze zowat 2 jaar niet op haar best. Gelukkig vond ze altijd rust bij haar familie in het prachtige Wicklow-park.
Vanaf 2023 kwam ze uit voor het Development Team van UAE. Zo kreeg ze ook de kans om zich te tonen tijdens mooie wegwedstrijden. Ze werd prompt 2e in de GP Eco-Struct in Schellebelle en na eindwinst in de Giro Mediterraneo Rosa en de Antwerp Port Epic Ladies hevelde het team haar over naar de profcategorie.
Le Samyn
Toch lag de focus van Gillespie nooit op de weg. Ze richtte zich op de piste en behaalde tussendoor een diploma in Health and Performance Science. De immer positief ingestelde renster uit Enniskerry droomde altijd hardop van de Spelen. Uiteindelijk slaagde ze erin een selectie af te dwingen. Met een 10e plaats in het Omnium, 9e plaats in de Ploegenachtervolging en 11e plaats in de Ploegkoers werd dat een mooie ervaring. De bronzen medaille op het WK in Ballerup (na Julie Norman Leth en Lotte Kopecky) was het bewijs dat ze ook op het allerhoogste niveau mee kan.
Stormachtig begon Gillespie aan het seizoen 2025. In de UAE Tour Women – uiteraard belangrijk voor haar team – werd ze 9e in de openingsetappe en maakte ze in de 2e rit deel uit van de ‘superwaaier’ met Lorena Wiebes en Elisa Longo Borghini. Ze finishte als 3e in die rit en bijgevolg ook een dag 2e in het klassement, maar op Jebel Hafeet ging een mogelijk klassement wel in de mist op.
Na dit EK zal Gillespie in principe van start gaan in Le Samyn. Wellicht pikt ze verderop in het voorjaar nog enkele mooie Vlaamse wedstrijden mee. Op termijn wil ze zichzelf immers ontwikkelen als ‘meer dan alleen sprintster’. Onder meer kasseien en zelfs offroad-wedstrijden haalt ze aan. Ongetwijfeld wacht haar daar een mooie toekomst. Ireland’s Call weerklinkt klaar en duidelijk in het vrouwenpeloton.
