In hun actieve periode konden onder meer wereldsprinter Erik Zabel en Tourlegende Jan Ullrich rekenen op de diensten van Geert Rombauts. De 62-jarige Vlaams-Brabander is nu mecanicien bij fietsenzaak Velodome in Aarschot. Een boeiend verhaal van iemand die bijna 50 jaar intensief met het wielrennen en de bijhorende technische uitdagingen te maken heeft.
Rudy Pevenage
Geert Rombauts schetst met plezier zijn levensverhaal als mecanicien. “Ik was 14 jaar toen ik bij mijn vader in de fietsenwinkel in Vilvoorde begon mee te helpen aan fietsen te sleutelen. Maar toen mijn vader 2 jaar later ziek werd, moest die er mee stoppen. De fietsmicrobe liet me echter niet meer los. Ik ben beginnen koersen en heb bij de nieuwelingen, junioren en liefhebbers gereden tot mijn 22e. Ik was niet goed genoeg om het als prof te gaan maken, dus ben ik maar gestopt. Ik kon toen beginnen assisteren in de fietsenzaak van René Verschueren, een ex-mekanieker van Frans Verbeeck.”
“Ik monteerde daar vooral nieuwe fietsen. Wat later ben ik dan beginnen meegaan als mekanieker in de neutrale wagen in de koers. We spreken dan over eind van de jaren ’80. Nu wordt de neutrale wagen al jaren gesponsord door Shimano, maar ik werkte voor ‘Cidre Ruwet’, een voorganger. Opgelet, ik deed dat in mijn vrije tijd, want ik werkte voltijds in warenhuis Makro. In 1991 kreeg ik de kans om te beginnen bij de ploeg ‘La William-Duvel’.”
Die wat kleinere Belgische ploeg had toen toch wel wat bekende namen in de rangen: Luc Colyn, Ludo Giesberts, Benny Van Brabant, Wim Van Eynde, Patrick Van Roosbroeck,…. Mannen die toch semiklassiekers konden winnen als de Ronde Van Limburg of de Franco Belge. Sportdirecteur was eerst ‘Polle’ De Baerdemaecker, in 1993 opgevolgd door Rudy Pevenage, het jaar ook waarin de ploeg stopte. Pevenage werd toen sportdirecteur bij het Telekom. “En ik mocht als mekanieker mee”, gaat Rombauts trots verder. “Dat was de grote tijd van Bjarne Riis, Jan Ullrich, Erik Zabel,.… De mekanieker met de meeste ervaring in het team deed de fiets van Riis, maar Ullrich wilde niet met dezelfde mekanieker werken (Ullrich stak Riis in 1996 al naar de kroon en wellicht vreesde de jonge Duitser interne sabotage, red).“
Veldrijden
“Dus trok Rudy mij aan om de fietsen van Jan en Erik te doen”, vervolgt Rombauts. “Na Telekom beleefde ik de ene transfer na de andere. Ik ging ik naar Team Polti, waar we met Ivan Gotti de Giro wonnen en het jaar daarna met Virenque de bolletjestrui in de Tour. Na die glorierijke jaren ging ik naar Colpac, Denardi, Fapca, Mercury, het Italiaanse Domine Vacance, Milram, Katucha, weer terug naar Milram, dan weer naar BMC, dan Lotto en later Corendon om dan te eindigen bij Alpecin.”
Maar toen kwam corona en werden alle wedstrijden afgelast. Tegelijk kende het fietsen wel een ‘boom’ als nooit tevoren, de fietsenwinkels konden de bestellingen niet volgen en de mekaniekers draaiden overuren. “Een goeie vriend van me, Dries De Wit, werkte hier in de toenmalige Fietsfabriek en vroeg me om hen een beetje uit de nood te helpen”, vertelt Rombauts over die periode. “Na een tijd kwam zaakvoerder Wim Deroover met een voorstel om hier te blijven werken. Ik bedong dat ik daarnaast ook af en toe nog wat wedstrijden kon doen. Voor mijn baas kon dat, al primeert mijn werk in de zaak natuurlijk.”
“Ik ben dus freelance de koers blijven doen. Nu voor Ceratizit, waar ik vooral de Belgische voorjaarskoersen voor doe, maar ik heb ook 2 jaar voor het vrouwenteam van UAE gewerkt. En in de winter doe ik de crossen voor Guerciotti. Ik heb mijn hart toch wel verloren aan de cross. Daar is alles mee begonnen. Ik heb vooral Zwitsers, zoals Tomas Frischknecht, en Italianen als Pontoni en Bramati bijgestaan. Dat is eigenlijk bizar gelopen.”
Grote Rondes
“Via een maat was ik in contact gekomen met Albert Zweifel en via dat team ben ik dan voor de Italiaan Sandro Bono beginnen werken. Ik werd hun mekanieker voor de Belgische wedstrijden en zo bouwde ik in dat wereldje naam op en gingen steeds meer Zwitsers en Italianen een beroep doen op mijn diensten. Soms ging ik ook met hun nationale ploegen mee. Maar voor de Belgen heb ik nooit gewerkt”, grinnikt Rombauts nog.
Geert Rombauts kijkt met genoegen terug op die jaren van grote successen in de Grote Rondes. “Het waren bijzonder leuke tijden. Ik doe nog altijd graag wedstrijden maar de Grote Rondes, dat hoeft niet meer voor mij. Ik heb de koers 30 jaar gedaan, heb 29 landen gezien…. Die reizen naar Australië, Canada, de VS, Maleisië,…. Dat zijn toch unieke ervaringen. Ook het werken met grote kampioenen is toch speciaal, vooral omdat de meesten daarvan heel eenvoudige mensen zijn.”
Wanneer we hem uitdagen om de fietsen van vroeger en nu te vergelijken, ontpopt Rombauts zich tot geschiedenisleraar. “Alles is veel complexer geworden. Ik heb de evolutie meegemaakt van handgeschakelde versnellingen aan de kaderbuis, via de shifters aan de remgrepen, de kabels die in het stuurlint werden verwerkt, tot de Di2 elektronische schakeling. Of neem de hydraulische remmen met remschijven, dat is ook een erg belangrijke ontwikkeling. Het enige wat vroeger complexer was dan nu is het balhoofd en het bracket. Ook al doe ik bij Velodome het hele gamma, van stadsfietsen tot e-bikes, ik blijf toch een sterke voorkeur hebben voor racefietsen. Daar krijg ik het altijd wat warmer van. En dat blijft toch meer een uitdaging waar ik ook constant moet bijscholen.”
