Robrecht Bothuyne is Vlaams Parlementslid, Schepen in Kruisem en ondervoorzitter van de CD&V. Maar de man heeft ook een hart voor de koers. Al 2 decennia draait hij mee in de organisatie van Nokere Koerse, waar hij een 2-tal jaar geleden ook voorzitter van werd.
Oma aan de top
Vanwaar die affiniteit met de koers, vallen we maar meteen met de deur in huis. “Omdat ik eigenlijk later wou worden wat jij nu bent”, verrast hij. “Ik wilde eigenlijk wielerjournalist worden. Ik was van kinds af gepassioneerd door de koers. Ik volgde zoveel mogelijk wedstrijden op televisie en verslond de krantenberichten over de renners. En al gauw kreeg ik een bijzondere band met Nokere Koerse. Mijn grootmoeder woonde op de hoek bovenaan Nokereberg, waar de kassei in beton over gaat.
‘Oma aan de top’, dus. “Uiteraard stond ik als jonge knaap te supporteren voor haar deur en zat ik per definitie in de loge om de aankomst te zien”, vertelt Bothuyne gezwind. “Eens jongvolwassen bood ik me aan als vrijwilliger bij de organisatie. Bij mijn 1e job stond ik aan de kassa, want tot en met vorig jaar was de aankomststrook betalend.”
Meteen geeft de 45-jarige politicus al een nieuwtje weg. “Je betaalde 5 euro toegangsgeld. Dat was eigenlijk om veiligheidsredenen, we wilden de massale volkstoeloop toch een beetje inperken. Maar dit jaar komen we aan langs de Waregemsestraat. Dat is de andere kant van Nokereberg, maar het is een brede rechtoplopende betonbaan die 400 meter aan 5,4% helt. Op die helling is meer ruimte en moeten we dus niet langer entreegeld vragen. Nokere Koerse is dus helemaal gratis. En nog veiliger dan ooit. We waren toch wel een wedstrijd die daar altijd fel op ingezet heeft. Zo kiezen we er bewust voor om minder ploegen aan de start te hebben om het peloton veilig door de soms wat smallere wegen te kunnen loodsen.”
Veiligheid laatste kilometer
“Geen aankomst op de kasseien, dat zal Tim Merlier niet graag horen”, werpen we op. “Nee, klopt, ik heb Tim gebeld en die was daar inderdaad niet gelukkig mee. Maar we stonden al langer onder druk van de UCI om de finale veiliger te maken. Het was niet zozeer de aankomst op de kasseien maar de afzink en flauwe bocht via de Nokeredorpstraat die soms voor problemen zorgde. De snelheid van het peloton lag er altijd gevaarlijk hoog. We scoorden als organisatie steeds goed in het UCI-rapport, behalve voor ‘veiligheid laatste kilometer’. Daar haalden we al jaren een 1 op 10. En aangezien we veiligheid hoog in het vaandel dragen, wilden we onze iconische aankomst toch herbekijken.”
Na jaren van discussie daarover in het comité werd er nu dus gekozen voor een finish aan de andere kant. “Nokereberg blijft uiteraard in de plaatselijke ronde, de mannen doen hem 3 keer, de vrouwen 2 maal. Maar boven draaien ze af om een lus te maken en dan aan de overzijde te eindigen. Tim Merlier blijft voor mij 1 van de favorieten maar Jasper Philipsen of Biniam Girmay houden ook wel van zo’n aankomst. Of misschien zorgt die jonge Paul Magnier wel voor de verrassing. Bij de vrouwen is het moeilijker om een topfavoriete aan te duiden. Het deelnemersveld zal iets minder zijn omdat er nu voor het eerst ook een Milaan-Sanremo voor vrouwen wordt georganiseerd. Nokere Koerse is op woensdag 19 maart en de Primavera volgt dan al 3 dagen later. Maar Jasper Philipsen doet bijvoorbeeld wel de dubbel.”
Organisatie van 1 miljoen
Bij de organisatie van dergelijke semiklassieker komt wel wat kijken. Er moeten tal van afspraken met tal van partners worden gemaakt, de veiligheid is een belangrijk aspect, de VIP moet worden ingericht, het verkeer in goede banen geleid, de tv-uitzending, perszaal, enzovoort. “We beschikken over een budget van ongeveer 1 miljoen euro, all-in”, duidt Bothuyne. “Dat geld komt grotendeels van privésponsors, lokale en regionale bedrijven. De VIP zorgt ook voor inkomsten en als gemeente doen we ook een duit in het zakje omdat we via de media dan ook de toeristische troeven van onze 9 dorpen kunnen tonen aan een ruim publiek.”
“Maar ik zetel niet in de organisatie als schepen vanuit de gemeente. Ik ben trouwens niet langer Schepen van Sport. De gemeente is een evidente partner voor de organisatie maar maakt er geen structureel deel van uit. We zijn gewoon een groep enthousiaste vrijwilligers uit Nokere of met een band met Nokere die een koers organiseren. Toen ik als jongeling in de organisatie stapte, begonnen we te vergaderen enkele maanden voor de datum dat de wedstrijd zou doorgaan. Het werk is intussen veel intensiever geworden. We zijn op dit moment al bezig met de organisatie van 2026. En ‘dode’ maanden hebben we al lang niet meer, we komen minstens maandelijks bijeen met het bestuur.”
Vindt een druk bezet politicus die ook een koers organiseert nog wel de tijd om ook zelf eens op de fiets te kruipen? “Jawel, als het weer het toelaat, probeer ik toch elke zondag met enkele wielertoeristen een tochtje te maken. En tijdens het parlementair reces lukt het soms zelfs om ook in de week eens een rit in te lassen. We hadden hier in de streek trouwens een informeel clubje van fietsgekke CD&V-politici met wie we af en toe een toertje gingen doen. Onder meer Vincent Van Peteghem en fietsburgemeester van Deinze, Jan Vermeulen, maakten daar deel van uit. We reden in oranje tenue, dat spreekt voor zich”, grinnikt Bothuyne.
