12 keer heeft hij Parijs-Roubaix gereden, 12 keer reed hij uit. 4 van die 12 edities wist hij zichzelf in de top 10 te nestelen. Nu hij in de herfst van zijn carrière zit, wil John Degenkolb nog enkele keren alles geven in de Helleklassieker. Kan hij een decennium na zijn glorie nogmaals de kassei in de lucht steken? Of stoot hij op een Sloveens-Nederlandse muur?
Secteur pavé
Hij werd afgelopen zondag 30 maart 2025 nog 11e in Gent-Wevelgem maar heeft zijn beste dagen gekend. John Degenkolb is met zijn 36 lentes 1 van de routiniers in het WorldTour-peloton. Hij wil in zijn laatste jaren als prof nog enkele keren schitteren, te beginnen in Roubaix. De Duitser won 10 jaar geleden de Hel van het Noorden, waar hij in de sprint Zdenek Štybar en Greg Van Avermaet versloeg. Datzelfde jaar won hij ook al Milaan-Sanremo na een massasprint en de slotrit in de Vuelta.
Dat de Noord-Franse kasseien zijn geliefkoosde terrein was, bleek 3 jaar later nogmaals. Degenkolb won in 2018 de Tourrit naar Roubaix. Sinds enkele jaren is de langste kasseistrook in de Hel vernoemd naar de Picnic PostNL-renner. Dat is de sector die de renners van Hornaing naar Wandignies-Hamage voert.
Op z’n 36e beseft de Thüringer zelf ook wel dat zijn beste dagen achter de rug zijn. Maar met zijn 12 finishes in evenveel edities kan Degenkolb spreken van een fenomenaal track record. “Het is zo’n ongelooflijke plek, dat ik er altijd alles aan zal doen om op welke manier dan ook de Velodrome te bereiken”, klinkt het bij de ervaren rot.
Ideale voorbereiding
Door zijn jarenlange ervaring kent hij elke morzel grond en elke steen als zijn broekzak. Toch vraagt de Helleklassieker elk jaar opnieuw een optimale voorbereiding van de Duitser. “De voorbereiding start niet slechts enkele dagen voor de wedstrijd”, klinkt het duidelijk. “Het is een proces van lange adem. Soms duurt het wel maanden om er voor te zorgen dat je klaar bent en dat alles in orde is”, gaat Degenkolb verder.
Dat ook het materiaal perfect afgesteld moet zijn, kan de Duitser beamen. Hij moest in het verleden op enkele cruciale momenten afrekenen met pech. “Niet alleen het materiaal, maar ook lichamelijk moet je 100% zijn. Dan pas kan je optimaal presteren. Met enkele kleine probleempjes geraak je nog vooraan. Maar te veel defaults maakt het onomkeerbaar”, geeft hij eerlijk toe.
Om toch niet helemaal door het ijs te zakken, doet Degenkolb nog elk jaar meerdere verkenningen. “Niet zozeer om het parcours te memoriseren, eerder om het materiaal te testen. Zeker als we net nieuwe fietsen hebben ontvangen. Want in de Roubaix van 2012 stak het echt helemaal tegen. Toen liet ik mijn slechtste resultaat tot dusver optekenen (63e, red). Dat was overigens het 1e jaar waarin elektrisch schakelen opkwam. Maar het was allesbehalve een aangename kennismaking. Het moment dat we voor het eerst de kasseien opdraaiden, kon ik gewoonweg niet schakelen. Dus wil ik geen risico’s meer nemen in de verkenning”, klinkt Dege vastberaden.
Tijdslimiet
Nochtans was het bij zijn kennismaking met het Franse Monument allesbehalve liefde op het 1e gezicht. “De 1e keer dat ik over de kasseien van Roubaix mocht dokkeren, was ik compleet in shock. Ik wist alles over de wedstrijd omdat ik de klassieker altijd zeer fascinerend vond. Maar ik had nooit kunnen geloven dat het zo zwaar was. Als ik mensen vertel over het heroïsche van Parijs-Roubaix, geloven ze me meestal niet. Het is een enorme uitdaging en is zo verschillend van alles wat je kan ervaren op een fiets. Zelfs al vind ik in Duitsland een zeer slechte kasseistrook, dan nog kan er niets op tegen de stenen van Nord-Pas-de-Calais”, vertelt de Duitser.
Net zoals de groten der Aarde heeft ook Degenkolb een aantal keer de kasseien van heel dichtbij gezien. 5 keer viel hij op de Noord-Franse wegen, maar even vaak stond hij terug recht. “Je kan nooit exact weten wat er gebeurt in de toekomst, maar ik zal er altijd alles aan doen om de velodroom te halen. Deze wedstrijd is zo speciaal. Ongeacht of je nu strijdt voor de overwinning of niet. In de daguitslag opgenomen worden is al een reden om er voor te knokken. Voor mij maakt het niet uit of ik buiten de tijdslimiet finish bij slechte omstandigheden. Elke editie is het waard om er aan te komen.”
