Op sociale media woedt al een tijdje een felle discussie waarbij de inschrijvingsgelden bij toertochten, georganiseerd door commerciële organisaties, op de korrel worden genomen. Wij reden de offroad toertocht van ‘Straf in Bergaf’ en betaalden een heel bescheiden 5 euro om te mogen starten.
Commerciële toertochten
Het was ex-prof David Boucher die de kat de bel aan bond. Hij wilde starten in een UCI-gravelwedstrijd die ook voor niet-licentiehouders open stond, maar dan moest je wel tussen de 80 en 115 euro neertellen, naargelang de afstand die je reed. De Luik-Bastenaken-Luik Challenge van zaterdag kostte bijvoorbeeld ook al tussen de 60 en de 95 euro. De populariteit van het wielertoerisme zorgde er voor dat organisaties met commerciële insteek als paddenstoelen uit de grond schoten.
Daar is op zich niets mis mee en al zeker niet als de winst die met dergelijke organisatie wordt geboekt, ook opnieuw geïnvesteerd wordt in het wielrennen. Dat is het geval voor events van onder meer Golazo en Flanders Classics. Ergerlijk is wel dat ook anderen, met minder nobele bedoelingen, geld geroken hebben en een organisatie opzetten, de naam amper waardig. Maar die wel een hoog inschrijvingsgeld aanrekenen. Zo reden we vorig jaar een graveltocht in het Pajottenland waar we een uur verloren aan de inschrijvingstafel, een GPX meekregen omdat het parcours niet bewegwijzerd was en er bij de 2e bevoorrading niets meer te eten viel. Want: “we hadden niet goed ingeschat wat er nodig was”, dixit de knoeiende organisatie.
Straf in bergaf, top in bergop
De hoogte van het inschrijvingsgeld is geen waardemeter voor de kwaliteit van de organisatie, zo bewijst MTB-club ‘Straf in Bergaf’ uit Droeshout. Dat is een gehucht tussen Asse en Opwijk en behoort tot die laatste gemeente. De straffe mannen en vrouwen hebben de voorbije jaren in de streek al een uitstekende reputatie opgebouwd, met telkens een vlekkeloze organisatie op een uitdagend parcours.
Wij namen de proef op de som en betaalden 5 euro, als lid van de VWB. Niet-leden betaalden 7 euro, cash of via Payconiq of dergelijke. Ook in Droeshout is de tijd niet blijven stilstaan. Uit het rijkelijke menu kiezen we voor de mountainbikerit van 50 km, maar ook 20 (familietocht), 30, 80 en 100 km worden aangeboden, net als specifieke gravelparcoursen van 60, 90 en 120 km.
Als je de ‘Straf in Bergaf’-tocht wil doen, moet je ook ‘top in bergop’ zijn, want het parcours is uitgetekend in de heuvelachtige streek rond Asse. Over de 70 km – onderweg waren de benen zo goed dat we kozen voor een langere rit – zullen we finaal 850 hoogtemeters overwinnen. Het heeft al een tijd niet echt geregend en dus ligt de omloop er kurkdroog en betonhard bij. De rit combineert stukken over open gravelwegen met singletracks en stukken waar je technische capaciteiten helemaal op de proef worden gesteld.
Af en toe moeten we een net omgeploegd veld over, dat is loodzwaar. De stroken op verharde weg zijn beperkt maar komen van pas om wat te drinken en te eten. Het parcours is uitstekend bewegwijzerd, al is er een onverlaat die op een bepaald punt de pijlen heeft omgedraaid. Dorpsidioten, je vindt ze overal, ook in Asse-ter-Heide.
800 deelnemers
Na een heel technisch stuk aan de Putberg bereiken we de 1e bevoorrading. Het is er een drukte van jewelste. Met dit zonnige weer wil iedereen water of isotone drank inslaan en extra energie halen uit frangipanes, wafels, appelsienen, bananen of ander lekkers. We treffen er Gerrit Van Campenhout, de verantwoordelijke van de organisatie. “We organiseren intussen al zo’n 20 jaar deze toertocht. Wij zijn een MTB-club – ook al hebben we leden die op de weg rijden – die draait op zo’n 40 leden en vrijwilligers. Wij vonden dat we als club toch af en toe eens naar buiten moet treden en ook iets organiseren voor andere clubs.”
“Op die manier maken we deel uit van een circuit van toertochten met collegaclubs. Wij gaan bij hen rijden, zij bij ons. De insteek is dus niet commercieel. Bij een goed jaar kunnen we er de kas wat mee spekken, maar we zien dat de laatste jaren het mountainbiken blijkbaar wat aan populariteit afneemt. Daarom hebben we ons ‘gamma’ ook verbreed met specifieke graveltrails. Vorig jaar hadden we dikke pech met het weer en was de opkomst laag. Maar vandaag is het een schitterende dag. Ik hoorde daarnet aan de inschrijving dat de mensen tot buiten stonden aan te schuiven. Misschien halen we wel een 700 à 800 deelnemers, dat zou sterk zijn.”
Hoe slagen zij er in om het inschrijvingsgeld zo bescheiden te houden, schotelen we Peter voor. “Dat is eigenlijk de VWB die ons dat wat oplegt. Ik denk dat je vanaf een afstand van 65 km iets meer mag vragen. Wij proberen die richtlijn wat te volgen. Ik heb geen probleem met de commerciële organisaties die veel meer vragen. Daar is blijkbaar ook een markt voor.”
En net als we het interview afronden en ons traject willen verderzetten, flitst Greg Van Avermaet voorbij. Die had blijkbaar geen bevoorrading nodig….
