Het kasteel van Horst
Midden in het Hageland vinden we deze stoere waterburcht terug. Horst is de plaats waar de Rode Ridder is opgegroeid als aangenomen stiefzoon van Arnold van rode. Zodoende is Johan een van de heren van horst samen met zen stiefbroers Almeric en Hugo. Daarom is het kasteel van Horst ook de thuisbasis van onze held.
Auteur: Dromos
Meer informatie
Kasteel

Huize Hageland
De oude pastorijwoning, waar ons toeristisch infopunt zich bevindt.
Auteur: Sport Vlaanderen - mountainbike routes
Meer informatie
Gebouw

De Bruul
De Bruul is een speel- en sportterrein in het centrum van Leuven met een speelzone voor kleuters, een speelzone voor lagere schoolkinderen, basketterrein en voetbalterrein. De wandelpaden zijn half-verhard. Dit speelterrein wordt beheerd door de stad Leuven.
Auteur: Bouwen aan groen speelweefsel
Meer informatie
Sportveldje

Cafe Buurthuis
In ons overtuigd Stella-café (van de tapkranen tot de muurbeschildering) hoef je nooit te twijfelen aan de herkomst van je pint. Maar ook liefhebbers van trappistenbieren komen niets tekort. Als een van de enige cafés in de streek bieden wij Chimay Tripel van het vat aan! Het Buurthuis bestaat uit een levendige ruimte rond de toog, een rustige zithoek met lederen zeteltjes en een ruim terras. Een groot scherm en Belgacom TV zorgen voor sfeer tijdens voetbalavonden, maar het café bruist pas echt tijdens de vele evenementen. Neem zeker een kijkje op de evenementenpagina, want ons aanbod aan livemuziek, thema-avonden en barbecues heeft voor ieder wat wils. De fotogalerij kan ervan meespreken. Tot binnenkort! www.cafebuurthuis.be
Auteur: TCB Pro Racing
Cafe

Sint-Kwintenskerk
Bouwtechnisch en historisch heeft de kerk een romaanse basis maar in zijn huidige gedaante wordt ze geklasseerd bij de Brabantse hooggotiek. Het koor is voltooid in 1453 en het schip in 1535. De torenspits kwam er pas in 1900, onder leiding van architect Langerock. Vier altaren, muurschilderingen in het koor, talrijke kunstwerken vanaf de 16de eeuw vragen uw aandacht. Verschillende van de schilderijen zijn van Gaspar De Crayer en Pieter Jozef Verhaghen. Het orgel (1786) is van Van Peteghem en komt uit het Pauscollege. De kerk ligt op een heuvel aan de Naamsestraat waardoor men van passanten in de Schapenstraat zegt ‘de levenden lopen onder de doden.’ Met de steun van de provincie Vlaams-Brabant
Auteur: Wizpr.guide
Erfgoed

Vlooybergtoren
De Vlooybergtoren, Tielt Winge
Zwevende trap in roestvrij Cortenstaal, de kleur verwijst naar het ijzerzandsteenerfgoed.
Ruim 20 meter lang en 11 meter hoog.
De uitkijktrap is ingeplant op één van de hoogst gelegen locaties (± 80 m) van het Hageland.
Bij helder weer kan je vanop de toren in het westen de koeltorens van Electrabel zien in Vilvoorde en de schachten van de Limburgse koolmijnen in het oosten.
Auteur: VCD
Uitzichttoren

Moedermeule
Hondsheuvel 3 3200 Gelrode De beschermde houten windmolen op de Hondsheuvel is een graanmolen en behoort tot het type standaardmolen. Hij werd gebouwd in Mechelen in 1667 en kreeg er de naam Moedermeule, omdat hij de grootste was van drie molens die daar bij elkaar stonden. In 1830 kocht Jozef Wuyts de molen en liet hem overbrengen naar Gelrode. Na de Eerste Wereldoorlog werd hij eigendom van Leopold De Keyser en in 1930 van Joris Borgions. In 1944 werd de molen geklasseerd. Hij was echter niet altijd even fijn uitgedost als nu. Getroffen door de bliksem in 1943 takelde hij af tot een hoop puin, wat de eigenaar deed besluiten over te schakelen op een mechanische maalderij. In 1974 kocht de gemeente de Moedermeule aan en liet hem twee jaar later restaureren. Nu je met 's zondags de Moedermeule en de molenaar in volle werking zien. Het molenhuis werd omgebouwd tot een taverne.
Auteur: Eddy&Rita
Molen

Ecotunnel 't Hellegat
De Hagelandse heuvels vormen een belangrijk natuurgebied in het regionale landschap Noord-Hageland. De autoweg E314 snijdt dit gebied doormidden en vormt een barrière voor de meeste dieren. Geluidswallen, betonnen wegafscheidingen en een hoge verkeersdruk staan de migratie tussen de Beninksberg en Wijgaardberg in de weg. Deze ecotunnel is sinds maart 2007 open en sindsdien sterven er minder dieren in het verkeer. Door uitwisseling van genetisch materiaal ontstaan er bovendien sterkere en gezondere populaties. En de biodiversiteit zal stilaan toenemen! Bron: informatiepaneel Regionaal landschap Noord-Hageland
Auteur: Eddy&Rita
Tunnel

Station Wijgmaal
Station Wijgmaal is een spoorwegstation in Wijgmaal, een deelgemeente van de stad Leuven op spoorlijn 53 . Het is nu een stopplaats.Het vervallen stationsgebouw, al jaren een doorn in het oog van de plaatselijke bevolking, krijgt een nieuwe bestemming. De stad Leuven gaat de ruïne aan het spoor samen met Dialoog vzw verbouwen tot een ecohuis met kantoorruimte, een café en vergaderruimte voor verenigingen en buurtbewoners. Het café in het stationsgebouw zal overdag worden uitgebaat door vzw Begeleid Wonen en 's avonds en de weekends door een alliantie van geëngageerde buurtbewoners.
Auteur: Wikipedia
Treinstation

Tielt
Tielt is een dorp in de Belgische provincie Vlaams-Brabant, en een deelgemeente van de gemeente Tielt-Winge. Het was een zelfstandige gemeente tot ze bij de fusie van 1977 deel ging uitmaken van de nieuwe fusiegemeente Tielt-Winge.
Tielt ligt in het Hageland aan de weg van Meensel-Kiezegem naar Rillaar die de weg van Leuven naar Diest ten zuiden van de dorpskom kruist. In het noorden van de deelgemeente ligt de autosnelweg A2/E314 waarmee Tielt een aansluiting heeft. Het dorp heeft twee parochies: deze toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw vormt de eigenlijke dorpskom terwijl de parochie toegewijd aan Sint-Martinus ten zuiden hiervan aan de steenweg ligt. Tielt heeft zich door zijn ligging ontwikkeld van een landbouwdorp tot een landelijk woondorp met nog enige landbouwactiviteit.
Auteur: Wikipedia
Deelgemeente

Werchterbrug
De Werchterbrug is een betonnen liggerbrug over de Dijle in Werchter, een deelgemeente van Rotselaar. De brug is een deel van de N21, die Brussel met Aarschot verbindt. De brug ligt net voorbij de samenvloeiing van Demer en Dijle.
De brug werd gebouwd in 1978 en bestaat uit één overspanning van 30 m, de breedte bedraagt 23,9 m.
Auteur: Wikipedia
Cafe

Bovenop de Grotendries
Best een stevige klim, vanuit Lubbeek centrum tot bovenop de Grotendries. De inspanning wordt beloond met een prachtig uitzicht. De weidsheid tussen de velden en de bermen bezaaid met bloemenpracht maken van dit autoluwe baantje een prachtplek om te fietsen. De occasionele regenboog aan de horizon maakt de beleving compleet. Ook bereikbaar via knooppunt 23 en 96.
Auteur: Gert Pelgrims
Foto-stopplaats

Sint-Pieterskerk
De Schatkamer van Sint Pieter is gehuisvest in de Sint-Pieterskerk. Twee meesterwerken (15 de E.) van de Vlaamse Meester Dirk Bouts, te weten Het laatste avondmaal en Het martelaarschap van Sint-Erasmus zijn hier te zien. Het koor en de pastorie van de Sint-Pieterskerk huisvesten de schatkist. Hier vindt u niet alleen een aantal zeldzame religieuze voorwerpen in edele metalen. In de uitstralende kapellen zijn er ook veel schilderijen en sculpturen, zoals de minder bekende meesterwerken van Jodocus van der Baren, Jan van Rillaer en Pieter-Jozef Verhaghen te zien. Ze waren besteld door de gilden en broederschappen tussen de 15e en de 18e eeuw toen ze de verzorging van de kapellen overnamen. Drie werken van de zogenaamde Vlaamse primitieven zijn de echte parels van de kroon. De triptiek van Edelheer is de meest eigentijdse en dus oudste kopie van de Kruisafneming die Rogier van der Weyden maakte voor een Leuvense kapel. Het bekendste paneel is ongetwijfeld Het Laatste Avondmaal van Dirk Bouts. In 1464 kreeg deze Leuvense stadsschilder de opdracht van de Broederschap van het Heilig Sacrament om een drieluik te schilderen voor hun kapel in de Sint Pieterskerk die de verorde ning van de Eucharistie vertegenwoordigt. Bouts maakte dit zijn absoluut meesterwerk. Het martelaarschap van Sint-Erasmus in de aangrenzende kapel werd ook gemaakt door Dirk Bouts op verzoek van de Broederschap.
Auteur: Dromos
Kerk

Groenenweg
Op de Beekweg leidt voorbij de bebouwing een onverharde landbouwweg zijwaarts. De weg maakt een bocht van 90 graden en loopt de oostelijke uitloper van het plateau van de Wijngaardberg op. De weg is hier ingesneden en loopt parallel met andere holle wegen zoals de Donkerstraat en de Parhofstraat. Op de Poppkaart wordt dit tracé aangeduid als 'Groenen weg' en doorkruist de akkerpercelen 'Aen den groenen Weg'. Via een zijwegel kwam deze voetweg uit op de Donkerstraat. De Groenenweg is een voormalige driftweg die vanuit Gelrode de Wijngaardberg opliep naar de gemene gronden ten noorden van Hellegat. Deze gronden zijn tot op vandaag grotendeels eigendom van de gemeente. De Groenenweg wordt ook reeds vermeld in de inventaris van de belangrijkste wegen van Gelrode uit 1597. Langs de onverharde weg groeit muizenoor, schapenzuring en rapunzelklokje en halverwege staan twee oude zomereiken als bakens in het landschap. Recent werd de Cleerenboschvoetweg weer opengesteld als verbinding tussen de Groenenweg en de Donkerstraat.
Auteur: Onroerend Erfgoed Vlaanderen
Pad

Anatomisch theater
Schilder en beeldhouwer Constantin Meunier had hier zijn atelier op het oude anatomische theater op het ogenblik dat één van de grootste overstromingsrampen Leuven trof. Het was zondag 25 januari, 1891. Leuven, stad aan de Dijle, heeft een lange geschiedenis van wateroverlast. Het water kwam de stad ingestroomd na plotse dooi en hevige regenval. De hele binnenstad rond de Dijle liep onder water. In bepaalde straten steeg het water boven de twee meter. Meer dan 2.300 huizen werden getroffen. Duizenden inwoners moesten met paard en kar ontzet worden door het Leuvense garnizoen, of met bootjes door de schippers van de Vaart. Als bij wonder zou er tijdens de ramp maar één dode zijn gevallen. Contantin Meunier schilderde zijn indrukken van "De overstroming van Leuven in 1891". "De overstroming van Leuven in 1891" was een atypisch schilderij van Meunier en artistiek geen hoogtepunt. Het was dan ook een opdracht. Een beetje met tegenzin schilderde hij de rampzalige overstroming op vraag van de Leuvense burgemeester Vanderkelen. Het was een wederdienst voor het gebruik van het historische atelier.
Auteur: Pascal Brackman
Theater

Sint-Michielskerk
Wist je dat er een link is tussen de Sint-Michielskerk en Micehlangelo! Deze Leuvense barokkerk is gebouwd naar het model van "Il Gesu" in Rome. Michelangelo begon met het ontwerpen van deze kerk in een nieuwe bouwstijl, maar hij overleed voordat hij hiermee klaar was. Daarop ging zijn leerling Giacomo Barozzi da Vignola (1507-1573) ermee verder. Hij was ook degene die begon met de feitelijke bouw. De Romeinse voorgevel lijkt op een immens altaar (zie foto).
Auteur: Pascal Brackman
Kerk

Niet zomaar een steen
Voor mooie en grotere gebouwen, zoals kerken, is een goede kwaliteit van de bouwsteen belangrijk. In een groeve zijn echter niet alle lagen van ijzerzandsteen van dezelfde kwaliteit. Uit een goede laag haalde men stenen van een flink formaat en die gemakkelijk in een regelmatige rechthoekige vorm gekapt konden worden.
Men noemt deze steen grauwe arduin. In de middeleeuwen gebruikte men ordune voor gelijk welke op maat gehouwen natuursteen waarmee kon gebouwd worden.
Auteur: Jan Rymenams
Groeve

Speklagen
Bij heel wat kerken in het Hageland zie je afwisselende lagen van bruine ijzerzandsteen en witte zandsteen.
Men noemt dit ‘speklagen’. Het uitzicht heeft wel iets van een reep spek: donker vlees afgewisseld met lichtgekleurde vetlagen. Men weet eigenlijk niet waarom dit gedaan werd. Had het iets te maken met versiering? Of gebruikte men gewoon de steen die beschikbaar was? Feit is dat het gebruik van verschillende steensoorten wel in lagen moest gebeuren en niet als mozaïek door mekaar: de hoogte van de ijzerzandstenen was groter dan deze van de witte steen.
Hoewel beide steensoorten op hetzelfde moment werden gebruikt, zie je aan de uitgeholde steenlagen dat de ijzerzandsteen sterker verweerde dan de witte steen.
Auteur: Jan Rymenams
Architecturale plaats

De watermolen van Rotselaar
De Watermolen van Rotselaar of de Maalderij Van Doren, is een watermolen van het turbinetype op de Dijle en is in gebruik als waterkrachtcentrale. De molen wordt voor het eerst vermeld in 1217. In de 17de eeuw was de molen de op twee na grootste molen van de Nederlanden. De hertogen van Arenberg lieten in 1573 de huidige molenaarswoning bouwen. Maar interessant is hier de peervormige versiering zoals we die op meerdere gebouwen van de familie Arenberg vinden. Denk ook maar aan de Sint-Jan-de-Doperkerk in Werchter.
De molenactiviteiten stopten vanwege te grote concurrentie van industriële maalderijen in 1968. De gebouwen zijn vandaag een samenwoningsproject, waarin een 30-tal mensen wonen. Het waterrad produceert al vanaf 1995 groene stroom en is sinds 2004 eigendom van Ecopower.
Op het eerste zicht merk je niet veel ijzerzandsteen. Maar als je goed kijkt, zie je hier en daar muurplinten of raamomlijstingen met deze steen. Ga vooral eens kijken naar het waterrad. Ijzerzandsteen is op zijn best in het water en werd dan vaak nog gebruikt voor die delen die voortdurend nat werden of onder water kwamen te staan.
Auteur: Jan Rymenams
Watermolen

Sint-Pieterskerk (Rotselaar)
Het ontstaan van de Sint-Pieterskerk wordt gesitueerd in de 10de of 11de eeuw. Het huidige kerkgebouw dateert echter van 1848. De oude gotische kerk werd nagenoeg volledig afgebroken en op basis van de plannen van de Brusselse architect Joseph Dumont werd een neogotisch gebouw neergezet. Hiervoor werd hoofdzakelijk baksteen gebruikt, maar muurplinten en raamomlijstingen zijn van ijzerzandsteen.
Maar er zijn hier enkele inteerssante verhalen te vertellen over ijzerzandsteen. Zo omhult de huidige toren de oude toren die in ijzerzandsteen werd opgetrokken. En over de herkomst de ijserzandsteen en de werkzaamheden is het volgend egeweten tussen 1844-1846 werden voor de kerk opnieuw groeves geopend op de Middelberg. Driekwart van de stenen kwam van deze groeve van de hertog van Arenberg. Het overige deel kwam uit de groeve in Wezemaal. Om een idee te geven van de omvang van de ontginning, kunnen we vertellen dat van februari tot september 1844 in totaal 30 steenhouwers actief waren, puur voor het loshakken van de steen. Het dagloon bedroeg 1,25 frank per dag, wat toen niet slecht was. Het verder bewerken en op maat kappen gebeurde door Waalse steenkappers. Er waren nagenoeg geen steenkappers meer in het Hageland die deze stiel beheersten. Dat dit werk zeer intensief gebeurde blijkt uit het feit dat er tussen 18 en 30 november 1844 – dus gedurende een tweetal weken – 42 steenkappers in Rotselaar werkten. De lokale smid was geëngageerd voor het voortdurend scherpen en herstellen van de steenbeitels.
Kerk

Pellenberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_1_c
Lengte : 0.34 km
Stijging : 31 m
Gemiddelde hellingsgraad : 9 m / 100 m - 8.67 %
Maximale hellingsgraad : 11.49 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Blereberg
Beklimmingscode van RouteYou : E_3_d
Lengte : 0.7 km
Stijging : 35 m
Gemiddelde hellingsgraad : 5 m / 100 m - 4.75 %
Maximale hellingsgraad : 7.09 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Herdenkingskruis: het verhaal van Valeran van de Kerckhove
In de vroege ochtend van 26 augustus 1914, de tweede dag van de uitval van de Belgische troepen uit de vesting Antwerpen, stelde een peloton van de 4de Lansiers zich verdekt op in de buurt van de Puttenbergmolen. In het dorp zijn geen Duitsers te bespeuren. Wachtmeester Valeran van de Kerckhove werd er met enkele anderen op uitgestuurd om de situatie aan de Laak- en de Demerbrug te verkennen. De Duitse infanterie had zich echter aan deze bruggen verdekt opgesteld en onze wachtmeester werd dodelijk getroffen door een kogel. Valeran werd door zijn makkers naar het veldhospitaal in het klooster gebracht. Omdat er te veel Duitse soldaten rond Aarschot waren gelegerd, werd besloten om niet verder naar de stad door te stoten en in de namiddag werd de terugtocht bevolen. De wachtmeester zou die avond rond 18.00 uur overlijden en begraven worden op het kerkhof rond de kerk. In totaal werden die dag 16 soldaten van het 4de regiment Lansiers als vermist opgegeven en telde men drie gekwetsten.
Na de oorlog richtte de moeder van Valeran een monument op voor haar zoon op de plaats waar hij getroffen werd. De familie kocht zelfs een grafkelder op het kerkhof. Deze werd later verplaatst naar het huidige kerkhof, tegen de muur met de jongensschool. De ouders en de broer van de wachtmeester werden hier eveneens begraven.
Tot lang na WOII, was er jaarlijks aan het kruis een herdenkingsmis en kwam er een familielid, helemaal vanuit Doornik om de plechtigheid bij te wonen.
Monument

Hellegat
Beklimmingscode van RouteYou : E_4_c
Lengte : 0.57 km
Stijging : 25 m
Gemiddelde hellingsgraad : 4 m / 100 m - 3.77 %
Maximale hellingsgraad : 10.3 %
Auteur: Cols&Climbs@RouteYou
Helling

Grote Markt
Auteur: Wereldcafé.coop
Plein

Augustinessenklooster Leuven
Dit voormalige Augustinessenklooster uit de 17de eeuw ligt in het historisch hart van Leuven, op wandelafstand van de Grote Markt en het Groot Begijnhof. Het was ooit de woning van de secretaris van Keizer Karel, tegenwoordig huist er het prestigieuze viersterrenhotel Martin’s Klooster. Logeer in een van de bijzondere kamers, die eeuwenoude charme combineren met hedendaags comfort. De vergaderzalen in het meeting center zijn perfect uitgerust. Vanuit de authentieke sfeer in de bar kijk je uit op een prachtig groene tuin.
Auteur: Willem Vandenameele
Klooster

Sint-Donatuspark. Een romantische stadstoren
Deze toren is een van de 31 stadstorens die deel uitmaakten van de eerste omwalling van de stad. Het is een van de twee torens die nog in het stadspark te bewonderen zijn. De andere toren aan de school Sancta Maria vormt nog een geïntegreerd deel van de muur. Vandaag staat deze toren hier alleen, maar bij het ontwerp van het stadspark door Rosseels was er nog een verbindende muur met de toren verderop aan het Sint-Donaascollege of de huidige hoek met Sancta Maria. Aan de andere zijde zijn muur en torens vermoedelijk reeds in de 16de eeuw afgebroken. Ze liepen door in de tuin van het Van ‘t Sestigh-huis in de Naamsestraat. Deze tuin is trouwens een onderdeel geworden van het stadspark.
Ruïnes waren in de romantiek van de 19de eeuw essentieel in een pittoresk landschap waar natuurlijke en menselijke elementen op een esthetische wijze met elkaar verbonden waren. Voor Tom Lemaire gaat het nog verder: ‘Ruïnes staan ons, toeschouwers, toe om ons heden als toekomstig verleden te zien.’ Dit kan misschien een motief geweest zijn in de 19de eeuw, belangrijk was ook dat het behoud de authenticiteit en de aard van het Vlaamse volk dienden weer te geven. Onder invloed van de Romantiek werden ruïnes populaire onderwerpen voor kunstenaars. Ze stonden symbool voor verval, melancholie, sterfelijkheid en boden een reflectie over de geschiedenis en de nietigheid van een mensenleven. Uit deze sentimentele evocatie sprak de overgang van het humanistische kennisideaal naar een nieuwe romantische Sehnsucht. Wanneer men er geen op zijn terrein had, dan creëerde men er wel eentje, de zgn. follies. Dat was gelukkig hier niet nodig.
De toren was een zegen voor de parkaanleg. Vanuit verschillende perspectieven (zichtassen) is de toren zichtbaar. We kunnen ons afvragen of het feit dat de stadsmuur gedeeltelijk gesloopt werd, niet bijgedragen heeft aan enerzijds het accent dat de toren nu krijgt en anderzijds aan het open ruimtelijk gevoel. In de plannen van Rossels liepen verschillende wegen naar de toren toe en kon men er door gaan. Later werd de toren wegens bouwvalligheid afgesloten en de wegen er naartoe verdwenen ten voordele van de grote ligweide.
Vesting

Sint-Donatuspark. Romantiek in een 19e-eeuws landschapspark
We staan hier op een plek waar we een goed beeld over het stadspark. In 1868 werd een prijsvraag uitgeschreven die gewonnen werd door de Leuvense tuinarchitect Jacques Rosseels, o.a. omdat de muur en de toren werd behouden. Het zou echter het jurylid Fuchs uit Elsene zijn die bepaalde welke planten er zouden gebruikt worden.
Jacques Rosseels was de zoon van Guillelmus, bekend van de Leuvense Kruidtuin, en broer van Egidius, die internationaal bekend was. De familie heeft vier generaties in Leuven gewoond en hadden hun eigen kweekvelden. Ze legden tuinen aan in Frankrijk, Duitsland en Nederland.
Het park is een typisch Engels landschapspark als reactie op de strak en geometrisch aangelegde Franse tuin. Het concept ontstaat reeds halverwege de 18de eeuw en volgt eigenlijk wat er op dat moment ook filosofie ontstaat zoals de bewondering voor de ongerepte natuur in het werk van Jean-Jacques Rousseau. Tot het begin van de 19de eeuw gaat het vooral om kleinere, intieme privétuinen. De latere landschapsstijl (van ca. 1800 -1870) kenmerkt zich juist door meer openheid en grootschaligheid. Het is dan ook de ideale landschapsstijl voor publieke wandelparken.
Kenmerken zijn:
- zonder symmetrie en evenwicht.
- kronkelpaadjes en aansluitende rondwandelingen rond eivormige plant- en grasvakken. Door de grillige vormen van de paden en het vermijden van elke rechte lijn werd een voortdurend wisselende blik op de pittoreske tuin mogelijk.
- verrassende doorkijkjes, gestalte gegeven door de aanleg van grasvelden, liefst op heuvelachtig terrein, omgeven en afgewisseld met boomgroepen. Om binnen deze vrij kleine oppervlakte de illusie van een landschap op te roepen, maakte hij gebruik van hoogteverschillen, grasperken met boomgroepen en een centrale vijver, als romantisch spiegelvlak.
- water vormt een belangrijk onderdeel, kunstmatige meertjes,
- romantiek door rotspartijen en een ruïne.
- sobere paviljoentjes opgetrokken, maar beeldhouwwerken werden schaars.
- solitaire bomen
Hier worden de aanpalende gebouwen door bomen aan het zicht ontrokken en niet zozeer aan de kanten van de belendende straten. De dichte randbeplanting langs de straatzijden moest de ligging in het stadscentrum doen vergeten. Veel mensen vinden de Engelse tuin natuurlijker overkomen. In werkelijkheid groeien er vaak veel exoten, zoals coniferen, maar ook de hier aspectbepalende platanen en kastanjes zijn van oorsprong uitheems.
Stadspark

Leuven Leisure
Auteur: Mediahuis België
Informatiecentrum

Fonske
"Kennis is van primair belang, dus de eerste stop voorziet Andries aan ‘Fonske’. “Dit is intussen de bekendste Leuvenaar”, weet Andries. “Fonske is de Leuvense Manneke Pis. Eigenlijk zou het beeld nooit zo’n centrale plaats krijgen. Het werd gemaakt voor de binnenplaats van de nieuwe faculteit Psychologie, maar de decaan vond het te lelijk. Het bleef weggestopt, tot de viering van 550 jaar universiteit. De faculteit deed prompt het beeld cadeau aan de stad. ‘Fonske’ wordt ‘Bron der Wijsheid’ en toont een student die een boek bestudeert en een glas bier in zijn hoofd giet.” "
Auteur: Mediahuis België
Standbeeld

Soigneur winterproof gravel
Van Pater Damiaanplein 1, 3000 Leuven, België
Naar Schapenstraat 1;3;5, 3000 Leuven, België
Routering Gravelbike - mooiste (wintergeschikt), Gravelbike - mooiste (zomergeschikt - vermijd veerboot)