Zijn profielfoto op z’n Twitterpagina laat weinig aan de verbeelding over. Al helemaal inclusief de begeleidende tekst waarmee hij zichzelf op de kaart zet. Ongewoon. Apart. Uniek. En dus interessant. Net zoals zijn koersstijl. Anders dan de anderen. Weg van de mainstream. Een godsgeschenk voor wie niet alleen houdt van de winnaars. Maar van de koers op zich. Van wat wielrennen ergens, diep vanbinnen écht is.
De Minion op de foto draagt een Lotto Soudal-truitje. En zelf noemt hij zich alles behalve een gewone Australiër. Ik zie in hem een held. Die van de rondes zijn habitat gemaakt heeft. Een bijter die de pijn overslaat en die boven de telkens, kort of langdurig, terugkerende haat-liefdeverhouding van een ronde uitstijgt. Iemand die bewondering mag vragen en die vooral moet krijgen. Niet in de spotlight willen treden. Ook al overkomt het hem toch. Zeker nu dat record met de keer verder draagt.
In de hoop dat die laatste zin de vibe rond zijn acties nu niet verpest heeft. En het noodlot laat toeslaan.
Hij is een echte overlever. De soldaat met wie je vol vertrouwen naar het front trekt. Die op tijd en stond aan zichzelf weet te denken, maar die vooral zijn kopman nooit in de steek zal laten. Iemand op wie je kan bouwen. Met schouders die sinds de Tour vorig jaar misschien iets fragieler zijn. Maar ach. Zelfs dat hield een man als hem niet tegen. Waar een ander zou stoppen, fietst hij door. Het ultieme kenmerk van de hoofdrolspeler in een wielerepos.
Hij is de jongen naar wie je misschien niet bewust op zoek gaat. Dat type renner dat soms wat onopvallend meefietst. In de groep. Terwijl in het gewirwar het nest zich rond hem sluit. Behalve in die sprinttrein. Daar waar hij plots de plakkers van zich af slaat en zijn eigen ding gaat doen. In functie van. Daar waar hij de zee doet open gaan en de weg naar voren vindt. Daar waar hij de finish het meest kan ruiken. Zonder zelf een groot winnend wonder te zijn.
Wielerpassie
En toch. Altijd weer hoop ik op die zege van Adam Hansen. Op die rit waarin hij zijn record nog wat extra slingers om de nek hangt. Omdat hij het verdient. Omdat de renner in hem een echte wielerpassie warm kan houden. Omdat hij een jongen is die fietsen zo veel meer maakt dan alleen de finish als eerste te bereiken. De meest banale en ontoereikende definitie die een mens de sport kan geven. Serieus tekort gedaan. Adam tekort gedaan.
Gelukzak. Hij mag alweer 3 weken naar Italië. Die schone laars in een mediterraans klimaat waar de heerlijke woorden als pipistrello en fazzoletto aan de bomen groeien. Daar waar een man roze hoort te dragen en de bruine benen tussen de sneeuwmuren op de bergtoppen extra glimmen. Daar waar misschien niet de top aan de start verschijnt, maar waar de wielerliefhebber wel het hart warm voelt lopen. Omdat de Giro de mooiste is. Puur objectief gezien, uiteraard.
Daar waar Adam Hansen weer aan de uitbouw van zijn persoonlijke bijdrage in de wielergeschiedenis begint te bouwen.
In bocca al lupo, amico. Speriamo che vinca una tappa belissima. Grande Minion.
Fotomateriaal: Pete Knight – Twitter.
