Ik was al een beetje fan van Laurens De Plus. De nog altijd maar 21-jarige renner van Quick-Step Floors is een nuchtere, vriendelijke jongeman zonder vedette-allures. De wielerwereld smult van zijn talent, maar De Plus is meer. Zo wou hij na zijn 1e monument gaan ontspannen aan de Overpoort en bracht Valentijn door met Tom Boonen. Gisteren na de etappe zorgde hij pas echt voor dat beetje surplus. “Ik wou iets terugdoen voor Igor”, opperde hij meteen.
Sindsdien ben ik nog veel meer fan! Igor Decraene werd op 24 september 2013 wereldkampioen tijdrijden in Firenze en op die plaats ging de etappe van de Giro gisteren van start. Het verhaal van de onfortuinlijke Igor moet niet nog eens verteld worden. Het maakt me nog altijd diepdroevig. Ik weet nog precies hoe het nieuws van Decraene stilaan binnen sijpelde in de wielerwereld. Iedereen was aangeslagen en in shock. Niet enkel was België een groot talent kwijt, bovendien was de Waregemnaar ook gewoon een gouden kerel die graag gezien was in het peloton.
Ik weet nog hoe ik via het internet de koninginnenetappe van de Ronde van de Toekomst volgde. Louis Vervaeke ronde een solo machtig af op La Toussuire. De vingertjes gingen richting de hemel, hij had die dag extra krachten. Gisteren was het dus aan het andere klimtalent om Igor te eren. Hij vertelde aan Renaat Schotte dat hij de hele tijd met hem in gedachten reed. De Plus vergeet niet, dat siert hem nu al. Dat hij wel heel kwistig omging met zijn krachten staat ons allemaal enorm aan. Doe maar Laurens, rijd nog maar een paar keer tegen de muur, zo word je renner. De daden van Louis en Laurens kleuren onze nieuwe generatie. Het zijn stuk voor stuk ambitieuze renners met een open karakter – zoals we zagen in ‘Jonge Benen’ – en gevoel voor emotie.
Dat laatste is wat de sport zo mooi maakt. De ene dag is het een verzoek tot daten, de andere dag is het een ode aan de overledenen. Jammer dat de overwinning voor Igor er niet in zat, maar dat komt nog wel. Het belangrijkste is dat we niet vergeten. Zo ook Iljo Keisse, die 2 jaar geleden Weylandt eerde met een overwinning in de slotrit van de Giro. De wielerwereld is veel renners verloren. Het is een gevaarlijke sport geworden. Sommigen zijn gelukkig nog bij ons, zoals Stig. Anderen volgen vast en zeker samen de koers, somewhere over the rainbow. Of with the rainbow, Igor is voor altijd wereldkampioen.
Er is een tijd geweest dat veel profwielrenners eigenlijk niets zeiden. Ze wilden winnen en als dat niet lukte, hadden ze toch hun best gedaan. Nu vertelt men over de koers, maar ook over andere dingen. We krijgen via social media een beeld van hun leven en bij de microfoon ligt het hart op de tong. Renners en fans komen bij elkaar. Dat zorgt voor een surplus. Met deze generatie wil ik verder gaan. Niet bij elke overwinning moet een overledene worden geëerd, maar als er een goede reden voor is, maakt dat de koers juist mooi. Igor, Wouter, Daan en co, we zijn jullie nog niet vergeten. En Louis, Laurens, Tiesj en co gaan ons daaraan blijven herinneren.
