2 opvallende vaststellingen in het openingsweekend. Ten 1e: geen Vlaamse winnaar, zelfs geen Vlaamse 2e plaats en nauwelijks 1 3e plek voor Vanmarcke in de Omloop. Dat was in 2017 wel even anders. Nu goed, het kan niet elk jaar feest zijn. Ten 2e: buiten wat gespartel in de achtergrond en ver van de meet was er van spetterende spankracht en furieuze finales nauwelijks sprake. Het was allemaal… zo braaf en voorspelbaar.

Nauwelijks 4 van de 12 renners in de kopgroep van de Omloop waren landgenoten: Sep Vanmarcke, Greg Van Avermaet, Oliver Naesen en de kloeke Wout van Aert. Lang geleden dat er zo een bontgekleurd internationaal gezelschap naar de finish stormde, met nog een Deen, een Kazach, een Pool, een koppel Italianen, een Zwitser en een Tsjech. Eerlijk?We hadden daar Gilbert, Roelandts, Benoot, Keukeleire, Wellens, Stuyven en Vandenbergh verwacht. Conclusie: de winnaar was eens iemand Andersen… meer bepaald Michael Valgren.


Nog tijd voor de Olympiër
Goed, maar niet top: Van Avermaet. De Olympiër trok een 1e keer flink door op de Molenberg, maar keek een keer rechts en zag Bryan Coquard vlotjes passeren. Coquard? Toch niet meteen een renner om schrik van te hebben. Een 2e bom volgde op de Berendries in de achtervolging op Wellens, maar Greg reed niet weg. Een bende luitenanten ademde nog steeds in zijn zog. Een 3e sleutel lag op de Muur. Van Avermaet zat ideaal geplaatst om de fladderende Vanmarcke bij te benen, maar hij zag Sep steeds kleiner worden.

Astana
Opnieuw reed Quick-Step Floors een opvallend onopvallende Omloop. Stybar tekende present, maar Gilbert, Terpstra, Devenyns en Lampaert overleefden de slag op de Muur niet. Al jaren de allersterkte klassieke ploeg in de breedte, maar ook al enkele jaren sukkelend met die status van dominantie. Ok, er was Gilbert en ook Lampaert in 2017, maar wat is er nog over van die brede en allesoverheersende ploeg van weleer die alles kon lamleggen? Het was godbetert het financieel noodlijdende Astana dat met 3 man de beslissing en de overwinning forceerde. En dat op Vlaamse kasseien. Mooi… maar vreemd.

Internationalisering
En toen… boeken toe. De zoveelste Nederlander die op korte tijd het podium op mocht. Of ze nu op kasseiwegen, veldwegen of laaglandse ijspistes rondrijden, ze duiken werkelijk overal op. Laat ons duidelijk zijn. We hebben absoluut geen probleem met de internationalisering van het openingsweekend, maar we moeten de euforie van vorig jaar toch even verbijten. Binnenkort komt er ook weer een Slowaak bij die de pootjes strekt en nog een contingent Britten. Onze flandriens zullen hun fiere borst moeten opzetten om 2017 te evenaren. Als dat al enigszins kan….