Eigenlijk vond hij zichzelf al wat te oud, in 1968. Hij was tenslotte al prof sinds 1962. Hij werd er bijna 30. Dus, wie weet. Misschien lagen zijn beste jaren wel achter de rug. Maar hij zette toch de stap. Victor – Vic – Van Schil ging rijden voor Eddy Merckx. En direct al hielp Vic mee aan de 1e zege van Merckx in de Giro, in 1968. Vic zat 5 keer mee in de ploeg waarmee Merckx zijn Tourzeges behaalde. Eerst bij Faema, in heerlijk rood en wit. Daarna bij Molteni. In het bruin. Hoe mooi was dat!
“Meesterknecht”. Ooit moet iemand het woord voor Vic uitgevonden hebben. Vic Van Schil wás de meesterknecht. De man die zijn sterktes en zwaktes kende – hij had echt wel een goede SWOT-analyse van zichzelf gemaakt. Hij reed ‘in dienst’, op kop sleurend van het peloton. Gaten dichtend op 6 ontsnapte vluchters. Tempo makend in de bergen. Het waren gouden jaren voor Vic. Ik denk dat ze wat afgelachen hebben in die ploeg van Merckx. Met Jos Spruyt, Martin Van Den Bossche, Julien Stevens, Guido Reybroeck. En ik vergeet er nog. Na hun carrière bleven ze vrienden. Ze bleven samen fietsen, grappen en grollen.
Het is vandaag 22 april 1969. Vandaag wordt Luik-Bastenaken-Luik gereden. Merckx was in het voorjaar – om het zacht uit te drukken – sterk. Zijn ploeg was ongemeen goed, en hij had een nieuwe sportbestuurder – zo heette dat toen nog. Lomme Driessens zou Merckx gaan begeleiden. Op 19 maart had Merckx al Milaan-Sanremo gewonnen. Hij was toen 5 jaar prof, en het was al zijn 3e zege in Italië. 11 dagen later was hij verbluffend: op 70 km voor Gentbrugge demarreerde Eddy.
Merckxiaans
Tot wanhoop en verbijstering van Driessens. ‘Zijt ge zot geworden?’ Neen, dus. Eddy Merckx won de Ronde van Vlaanderen met 5’36” voorsprong op Felice Gimondi. Parijs-Roubaix werd een week later een tegenvaller: Merckx raakte niet uit de omknelling van het Flandria van Erik en Roger De Vlaeminck en ook van Eric Leman! Enfin: Walter Godefroot – Flandria, dus – won. En Eddy werd ‘maar’ 2e.
En dan werd het dus 22 april. Merckx is alweer sterk. ‘Merckxiaans’ is vanaf nu het woord om zijn daden te omschrijven. Op de piste van Rocourt wint hij Luik-Bastenaken-Luik. Al zijn concurrenten zijn murw gereden. Ze hebben een achterstand van 8’05”. Het zijn Bary Hoban, Eric Leman, Wim Schepers, Roger Swerts (een ploegmaat), Felice Gimondi, Frans Verbeeck, Herman Vanspringel, Willy in ’t Ven.
Zo hoorde het
U mist iemand in de uitslag? Dat klopt. In het wiel van Merckx kwam Vic Van Schil over de streep. Hij stak een arm in de lucht, net als Eddy. Ze hadden samen 100 km aan de kop gereden. Ze worden 1e en 2e. Op de oude televisiebeelden zie je Merckx net voor de aankomst nog even omkijken. Hij gunde Vic eigenlijk best wel de zege.
‘Wat denk je’, had Eddy nog gevraagd. Vic antwoordde: ‘Niet lachen, hé’. Later, op televisie, kijkt hij terug op die dag. Hij zei, toen: ‘Als u valt, en u breekt uw been, dan draag ik u over de meet.’ Let op de u-vorm. Vic was een meesterknecht. Hij werd netjes 2e. Zo hoorde het, vond hij.
Joseph
1969 werd een memorabel jaar. Eerst was er nog het drama van Savona, met de snikkende Merckx en het legendarische radio-interview van Jan Wauters. Had Merckx nu écht doping genomen om die Giro te winnen? Neen, toch? Maar dan kwam de Tour, natuurlijk. Dat verhaal kennen we. Vic reed schitterend. Als meesterknecht. En hij werd 29e.
Vic beleefde een prachttijd bij Eddy. Tot het ging tegenzitten, in zijn gewone leven. Op 30 september 2009 stapte Vic moedeloos uit het leven. Eddy Merckx verloor een vriend.
En, o ja: op 22 april 1969 werd Joseph Henikenne 30e in Luik-Bastenaken-Luik. Hij had een achterstand van precies 23 minuten. De Belg reed voor Etalo-Siriki-Ventura. Kent u hem? Waar is Joseph?
