Voor deze ode zijn er 2 zaken nodig: een instrument en een decor. Het instrument is een ‘no-brainer’. De gravelbike lijkt haast gemaakt voor het surfen over een kleurrijk bladerdek. Over het decor ook weinig twijfel. Het Zoniënwoud leent zich perfect tot een lofzang aan het adres van de herfst. Een impressie van een gravelrit in typische ‘bamis’ omstandigheden.
Speeltuin voor volwassenen
Alvorens we van start gaan, eerst een bekentenis. We zijn doorgaans niet zo een ‘bos’-mens. We hebben het meer voor open en glooiende landschappen. Bij een bezoek aan het bos leeft er een benauwde claustrofobische angst om letterlijk door de bomen het bos niet meer te kunnen zien. 1 seizoen vormt hierop de uitzondering: de herfst. Tijdens de herfst trekken we graag terug in het bos, beschut van de soms grillige weersomstandigheden, om te genieten van de pracht en praal die het najaar te bieden heeft.
In de herfst heeft gravelen in het bos veel weg van een speeltuin voor volwassenen. Het vormt het ideale antwoord op het afnemende zonlicht en het gebrek aan endorfine en dopamine. En al zeker als die speeltuin in het Zoniënwoud gelegen is met zijn tig veel roetsjbanen. Met wat geluk tekent zich in het midden van deze slingerbaantjes een spoor af dat ons de weg wijst. Vaak heeft een dergelijk spoor veel weg van een lijn getrokken door een ‘greenkeeper’ van een lokale voetbalploeg die de avond voordien iets te diep in het glas heeft gekeken.
Naast de roetsjbanen heeft onze speeltuin ook ballenbaden – of beter gezegd bladerbaden. Niets zo leuk als aan een rotvaart in een kuip van bladeren te duiken. Maar opgelet, dit bad van bladeren is als een ‘kindersurprise’. Je ziet de buitenkant, maar je weet nooit wat erin (lees: eronder) zit. Voor je het goed en wel beseft, ben je letterlijk en figuurlijk het spoor bijster én kan je in ware ‘escape forest’ stijl jouw fiets schouderen om al wandelend ‘back on track’ te geraken.
Levenslessen van Moeder Natuur
Herfst in het Zoniënwoud… Nergens is er tijdens deze periode van het jaar een groter contrast tussen de natuur en de mens. Tijdens het gravelen doorheen dit nationaal park is de mens nooit ver weg door de continue ruis van de ring en de E411. Je zou dit storend kunnen vinden. Anderzijds draagt deze divergentie – de rust van de natuur versus de gejaagdheid van de mens – een zekere tragische schoonheid in zich.
De natuur gedijt op het ritme van de seizoenen. Tijdens de herfst vertraagt de natuur, ze trekt zich terug en focust op rust en herstel. De mens daarentegen kent geen seizoenen, hij raast maar verder. ‘Stilstand is achteruitgang’, weet je wel. Misschien wat vaker, zoals de natuur, ‘reculer pour mieux sauter’ proberen?
In het najaar neemt het aantal zonuren sterk af, waardoor er door de bomen minder bladgroen wordt aangemaakt. Die stof is van levensbelang voor de fotosynthese en kost veel energie om aan te maken. Om energie op te sparen halen de bomen het bladgroen uit de bladeren waardoor deze verkleuren. Hiermee leert de natuur ons dat we onze energie moeten richten op wat echt telt: ‘choose your battles’.
De bomen gaan zelfs nog een stapje verder. Omdat de energiemodus op ‘spaarstand’ gaat, krijgen de bladeren geen voedingstoffen meer en dwarrelen ze als sneeuwvlokken naar beneden. Wederom een levensles van Moeder Natuur: ‘Laat nodeloze energievreters los’. En zo doet een herfstig gravelritje ons nadenken – zeg maar velosoferen – over het leven.
Renbaan van Groenendaal
Onze ideale fietsrit? De perfecte symbiose tussen avontuur, natuur en cultuur. En jawel, met de gravelbike doorheen een herfstig Zoniënwoud ‘ticks all these boxes’. Het summum op dit vlak is de voormalige renbaan van Groenendaal die wordt omgeven door een idyllisch grindbaantje. Begin 2012 werden de verwaarloosde gebouwen afgebroken. Enkel de koninklijke loge – die nog steeds kan gehuurd worden voor exclusieve evenementen – én wat restanten van het bookmakerspaviljoen bleven overeind.
Vanuit een kijkhut op de renbaan kan je de natuur – die zich in volle transitie bevindt – in al z’n glorie en in vol ornaat bewonderen. Van het geraas van het verkeer op de Ring trekt de natuur zich niets aan, bewijze de aanwezige Schotse Hooglanders die in alle rust hun missie ter harte nemen: al grazend het landschap in ere houden.
Tot slot vind je aan de zuidrand van het Zoniënwoud – met het regionaal domein Solvay – nog een open landschap in een herfstig kader dat niet zou misstaan op een postkaart. Het weidse uitzicht wordt ingekleurd door een pallet van aardse kleuren met op de achtergrond het feeërieke kasteel van Terhulpen.
Download GPX WielerVerhaal Gravelroute Zoniënwoud!
