Onherkenbaar aan de aankomst! In het Spaanse Igorre, van 2005 tot 2012 vaste waarde op de kalender van de Wereldbeker Veldrijden, kon de cyclocross zondag wél doorgaan. Door de regenval in Baskenland was het parcours in een modderpoel herschapen. Joyce Vanderbeken vierde afgelopen zomer haar 40e verjaardag en maakte al veel mee. Maar een omloop als zondag zag ze nooit eerder.
Zonder verkenning
“Voor het eerst in mijn carrière heb ik het parcours vooraf niet verkend”, vertelt Vanderbeken. “Ik heb gewoon naast de omloop staan kijken naar anderen die wel een verkenning deden. Want lopen, dat kan ik toch redelijk goed. Ik heb me vooraf niet vuil gemaakt, mijn fiets ook niet en gewoon gestart. Voor ik vrijdag thuis vertrok, hield ik de weerapplicaties in de gaten. Ik zag dat het in Igorre en omstreken de hele week had geregend. De dag van de cross waren de weergoden ons alles behalve gunstig gezind.”
Joyce Vanderbeken beleefde een weekeinde van uitersten. Zaterdag trok ze naar een andere Spaanse UCI-veldrit. In Tarazona, in de regio Aragón, werd ze 2e na de 10 jaar jongere Sara Cueto Vega. “Totaal andere omstandigheden daar”, verduidelijkt de renster van Bike-Advice. “Een droge omloop, 12 graden, eerder een gravelparcours. Met de 2e plaats daar was ik heel tevreden. Want ik kwam van ver terug.”
“Daarna reden we richting Igorre, met onze bestelwagen een rit van 2,5 uur”, gaat Vanderbeken verder. “En eigenlijk al een stukje op de terugweg naar huis. Daar waren de omstandigheden totaal anders. Het was er een beetje over. Eigenlijk mogen we blij zijn dat de cross in Igorre kon doorgaan. En dat mijn vader in extremis zijn laarzen had meegenomen. Hij zou anders schoon gestaan hebben met z’n witte basketsloefkes in de materiaalpost.” (lacht)
Zinloze balken
Voor de start werden de rensters nog op een extra plensbui getrakteerd. “Als het tijdens een wedstrijd begint te regenen, is dat niet zo erg”, vindt Joyce Vanderbeken. “Regent het al terwijl je staat te wachten om te starten, dan is dat helemaal niet aangenaam. Want dan krijg je kou. Het weer was ons helemaal niet gunstig gezind. Het begon heel heftig te regenen. Met hagelstenen, rukwinden, donder en bliksem, alles erop en eraan.”
Het werd een start met hindernissen. “De klankinstallatie viel eventjes uit”, herinnert de West-Vlaamse zich. “Zowat 100 meter voorbij de start lag de afsluiting tegen de grond. Zodat we op de helft van de weg moesten rijden. Het was spannend, episch eigenlijk. In vergelijking met de Masters die eerder op de dag hadden gereden, hadden de organisatoren hier en daar wat paaltjes verplaatst. Zodat we iets meer konden fietsen. Zo werd het geen volledige loopwedstrijd.”
Op het rondje van 2,5 km becijfert Joyce Vanderbeken dat er 800 meter tot 1 km moest worden gelopen. “Heel speciaal”, zucht ze. “Op de oplopende stukken kon je niet anders dan lopen. De stroken in dalende lijn waren helemaal kapot. De organisatie had ook nog balken geplaatst. Omdat het parcours met balken was goedgekeurd, konden ze die er wellicht niet meer uithalen. Naar de balken rijden was onmogelijk.”
Benen mishandeld
Bovendien waren de balken redelijk hoog. “Een meerwaarde was dat gezien de omstandigheden niet”, vindt Vanderbeken. “Met mijn onderbenen heb ik die balken vaak geraakt. Mijn benen zien er vandaag, daags na de cross, mishandeld uit. Er was ook nog een trap op het parcours. Die lag vol modder zodat je daar geen vaste stap had. Daar ben ik ook eens gestruikeld en kregen mijn benen een extra klap.”
De zege in deze C2-wedstrijd ging naar de Française Noémie Garnier. Vanderbeken, enige Belgische aan de start, bolde als 6e over de streep. “Het was een hele cross strijden tegen jezelf, niet tegen de andere rensters”, weet ze. “Tot de laatste ronde bleef de Nederlandse Femke Gort in mijn buurt. Net als de dag voordien in Tarazona eindigde ze ook in Igorre net na mij.”
Het was niet de 1e keer dat Vanderbeken in Igorre reed. “De Wereldbekers heb ik er nooit gedaan”, herinnert ze zich. “Wel de jaren nadien heb ik er gereden. Vaak ligt daar heel wat modder. Maar zo extreem als zondag was het nooit eerder. Ik heb in mijn carrière al wel wat beleefd. De herinnering aan gelijkaardige crossen vervaagde in de loop der jaren. Maar ik herinner me een BK MTB Marathon waar ik na 5 uur op de mountainbike helemaal onderkoeld de aankomstlijn bereikte. En er was het BK Veldrijden in Hamme-Zogge in 2007, ook die modder bleef me bij.”
WielerVerhaal Giveaway: XL Speedrocker spatbordenset van SKS Germany!
