Mathieu Hermans reed bijna heel zijn carrière in Spaanse loondienst. Logischerwijs behaalde hij het gros van zijn 74 overwinningen in Spaanse koersen, waaronder 6 ritten in de Vuelta. Anno 1989 won hij ook de 11e etappe van de Tour in Blagnac, meteen zijn belangrijkste zege. De snelle Nederlander van weleer is nog steeds erg actief in de wielerwereld als sales manager voor Bioracer. Maar daarover later meer.
Gestart als crosser, uitgegroeid tot sprinter
Wanneer we Mathieu Hermans spreken is hij net terug van Moraira, het Spaanse dorpje waar ook Ingrid Kimber, de weduwe van Lieuwe Westra, een fietsenwinkel en koffiebar 53.eleven’ heeft. Hij draagt een mooie trui van Coll de Rates, gekregen van een Nederlandse vriend die daar een zaak in wielerkleding heeft.
Want Mathieu Hermans heeft zijn hart verloren aan Spanje, ook al woont hij tot vandaag in Dongen, in de buurt van Tilburg. “Ik had er een supportersclub. En het buurmeisje van dat café is nu mijn vrouw”, grinnikt hij. “Ik werd begin jaren ’80 getraind door een coach die ook Rein Groenendaal onder zijn hoede had. Want ik deed toen ook aan veldrijden, ik heb een 100-tal crossen gewonnen. In 1981 werd er een WK georganiseerd in Tolosa, in Spaans Baskenland. Hennie Stamsnijder werd er wereldkampioen, voor Roland Liboton en Albert Zweifel. De Spanjaarden bakten er helemaal niets van.”
Hermans raakte er aan de praat met de federatie. “We spraken af dat m’n coach en ik trainingen zouden gaan geven in oktober 1982. Dat deden we en de 1e cross die ik er reed, won ik. Ik droeg een truitje van Orbea dat ik daar had gekregen. Ik was toen nog amateur. De manager van Orbea was aanwezig en liet me meteen een contract tekenen bij de Orbea-Gin MG-ploeg, waar ook Pedro Delgado bij reed. Ik werd dus prof op mijn 20e. Daarbij vroeg ik zelf om ook wat op de weg te mogen rijden in het voorjaar, omdat ik dan nog mijn crossconditie zou hebben. Ik reed de Ruta del Sol en werd als neoprof meteen 8e.”
José De Cauwer
“Ik woonde toen bij mensen in Spanje”, vertelt Hermans gezwind. “Uiteindelijk zou ik 12 jaar in Spanje wonen. Want reizen was in die tijd nog moeilijk en duur en dus bleef ik een heel jaar in Spanje om daar wedstrijden te rijden. Dat was geen probleem, want voor de Spaanse ploegen waar ik voor reed was dat ook het belangrijkste. Orbea-Gin MG werd later SEAT–Orbea en nog later Caja Rural. Daarna ging ik naar de Spaanse Seur-ploeg en weer een jaar later tekende ik voor 2 jaar bij Festina.”
Zijn laatste jaar had hij eigenlijk bij José De Cauwer moeten rijden. “Maar dat ging dan ‘last minute’ niet door”, klinkt het. “Toen heb ik nog ultiem voor TVM kunnen tekenen omdat ze nog iemand nodig hadden voor de Ronde van Spanje, die toen in 1993 in april doorging. Ik had toen 1 kermiskoers gereden als voorbereiding”, lacht Hermans. Toch haalde hij er nog een 2e plaats in de etappe naar Madrid. Maar het werd uiteindelijk zijn laatste jaar.”
Hermans had het een beetje gehad. Hij was 33 en kon het niet meer zo opbrengen. Ook de contractperikelen deden er geen goed aan. Dus hing hij de fiets aan de wilgen. “Wielrennen is voor mij winnen. Ik won dat laatste jaar geen koers meer (al finishte hij nog 3 keer 2e, red) dus was de fun er voor mij een beetje af.”
Groengele Orbea van 1987
Eindigen doen we met een leuke anekdote. “Een jaar of 3 geleden kreeg ik een foto met daarop een groengele Orbea-koersfiets, het kleur van eind jaren ’80. Bleek dat mijn naam op die fiets stond geschilderd. De man die me die foto stuurde, had die fiets 13 jaar eerder gekocht van de voormalige mecanicien. Ik herkende de fiets meteen als die waar ik in 1988 liefst 6 etappes in de Vuelta mee heb gewonnen. Die heb ik meteen gekocht!”
Of hij nog veel fietst? “Ach, nog zo’n 2 keer per week pak ik uit voor een ritje van anderhalf tot 2 uur. Ik rijd vooral met oud-voetballers, die kan ik nog aan”, schatert hij. “Lekker gezellig wat kilometertjes malen en daarna een biertje. Maar daarnaast zit ik ook in het ‘sterrenfietsteam’ met tal van oud-sporters zoals schaatsster Marianne Timmer, presentator Frits Barend en oud-renners Erik Breukink en Michael Boogerd. Daarmee rijen we regelmatig toertochten voor het goeie doel. Zo blijf ik toch nog fit, maar dat superfanatieke hoeft niet meer.”
Zijn dagen vult Mathieu Hermans als sales manager bij Bioracer. Daar heeft hij behoorlijk wat verwezenlijkt. Dat verhaal lees je hier!
