Wie in Limburg een wielerevent bezoekt, kan er niet meer naast kijken: de renners van wielercommunity Team No Sleep Cycling (TNS) zijn overal. Met leuzen als “Bier voor of tijdens de rit is toegestaan” en “party vibes zijn een must” lokken zij massaal nieuwe leden. Spilfiguur is Michael Velkeneers, zoon van Belgisch Grand Prix-motorcrosser Marc. “Als we op een event zijn, zorgen we ervoor dat iedereen ons heeft gezien”, glundert de uitgeweken Truienaar.
Motorcrosser
Marc Velkeneers debuteerde in 1978 in de 125cc-klasse en maakte met zijn gracieuze rijstijl indruk op Eric Geboers. Met 10 GP-overwinningen en een Belgische titel maakte hij in 1984 de overstap naar de kwartliters en tot 1991 bleef hij actief. Ook zijn zoon Michael (30) beschikt over snelle genen. Aanvankelijk maakte hij sier op de motor, maar nadat hij zijn helm in 2016 aan de wilgen hing, klopt zijn hart voor de wielersport.
“Ik heb als motorcrosser de hele wereld gezien en kijk nog altijd met veel plezier terug op die periode”, geeft hij aan. “Ik kende Timothy Stevens en richtte in de coronaperiode de fietsclub Kadans Cycle Club op met mijn kameraad Ruben Putzeys.” Met onder meer een rit van het Haspengouw naar de kust én terug fietste de club zich in de aandacht van de regionale pers.
Begin 2024 begon Velkeneers aan een nieuw project. “Samen met Ruben, Wim Lamens, Bart Missotten en Stijn Schevenels richtte ik TNS op. Aanvankelijk waren we te zien in wedstrijden, uitdagingen als de 12 uur van Zolder en social rides. De sfeer stond bij ons altijd voorop en op events was het altijd extra gezellig bij ons”, knipoogt hij. “Het bleek ook een grote bonus voor ons dat we een truitje dragen dat bij veel mensen in de smaak valt.”
Retro vibes
Dat truitje is wel een vermelding waard. “Voor het design liet ik me inspireren door de felle kleuren van vroeger die nu helemaal in zijn. Men probeerde me nog te temperen, maar ik wist wat ik wilde”, lacht Velkeneers. “Daarbij liet ik me ook een beetje inspireren door Trinity Racing. Het lettertype is in cartoonstijl (denk aan het oude Z-Tommaso) en dat werkt. De verkoop van die truitjes was onze 1e concrete actie.”
De community combineert de weg met gravel en mountainbike. TNS is aanwezig op tal van social rides en blijft steevast ook voor de ‘Après’. “Dat hoeft heus niet elke week te zijn. Ons principe is ook altijd: samen uit, samen thuis. Natuurlijk versnellen we onderweg wel eens of pakken we ‘per ongeluk’ een KOM mee naar huis, maar de bedoeling is wel dat de rest daarna weer kan aanpikken. Iedereen is bij ons welkom, zo hebben we ook veel vrouwen in ons gezelschap.”
Tot de leden van TNS behoren loper en influencer Warre Runs, wattagemachine Jo Pirotte en heel wat figuren die erg close zijn met fietsenmerk Ridley en fietsbedrijf Classified. “Ik werk als technieker bij Ridley en door onze samenwerking met Classified mocht ik vorig jaar mee naar Unbound. Het zijn dus 2 merken die me nauw aan het hart liggen. Beide bedrijven hebben tal van jonge fietsliefhebbers in dienst, die bovendien houden van de koers en het mooie leven. Recht in de doelgroep dus!”
Kanzo Fast 2.0
Dat brengt ons ook bij Velkeneers laatste wapen: zijn volledig gepimpte Ridley Kanzo Fast 2.0. De fiets bestaat uit ongelakte onderdelen, een Garbaruk-voorblad en titanium drinkbushouders van Wolf Tooth. De fiets werd gedeeld op tal van Instagramaccounts, onder meer gravelspecialisten Piotr Havik, Toby Perry en Ronde van Vlaanderen-aanvaller Jens Reynders toonden al hun liefde. “Het moet zowat de populairste fiets van Limburg zijn op dit moment”, concludeert Michael Velkeneers, die quasi elk weekend door tientallen kijklustigen wordt aangesproken.
TNS telt vandaag ruim 60 leden, werkt samen met Gravel Goeroes en Wara BikeShop voor social rides en plant met De Vélo Soigneur ook nog groepsritten op de weg. Toch droomt Velkeneers al hardop verder. “Op een dag wil ik een soort clubhouse openen zoals Rapha er ook heeft. Zie het als een Limburgse variant van wat Jeroen Van Schelven heeft gedaan met Le Coffee Ride. Ik heb ook al eens nagedacht over het organiseren van een wedstrijd, want daar is tegenwoordig steeds meer nood aan. Het lijken langetermijndromen, maar ze kunnen wel eens sneller realiteit worden dan je zou denken”, sluit hij geheimzinnig af.
