Namen, de hoofdstad van de gelijknamige provincie, ligt op amper 70 km van het centrum van Brussel. Een ideaal vertrekpunt voor wie beklimmingen van enkele kilometers lang zoekt. Sommige van die beklimmingen worden zelfs als ‘col’ bestempeld, al is dat misschien wat overdreven. Wij gingen verkennen.
Col de la Charlerie
Vanuit Namen volgen we de RAVeL-fietssnelweg EuroVelo 5 stroomopwaarts van de Maas, richting Dinant dus. Die is in uitstekende staat. We genieten dan ook van de prachtige panorama’s die zich voor ons ontvouwen. We fietsen voorbij Wépion, beroemd om zijn aardbeien. Na 12 km is volgende dorp Profondeville. Daar slaan we rechts in, richting Bois de Villers. Dat is meteen ook de voet van de klim, Col de la Charlerie genaamd. Die is net geen 4 km lang en klimt net geen 4% gemiddeld. De 1e halve km is nauwelijks meer dan vals plat, maar waar we bij de splitsing rechts houden, trekt de klim wat aan. Onze fietscomputer twijfelt tussen 4 en 5%. We laten de laatste huizen van het dorp achter ons en kiezen een versnelling en snelheid die ons toelaat om onze ademhaling onder controle te houden.
Het asfalt is niet al te best en we laveren wat tussen putten en opgelapte stukken. Met een lange flauwe bocht klimmen we langs de zoom van een beukenbos. Na een kilometer krijgen we echt een alpien gevoel: de weg slingert in 2 haarspeldbochten, eerst links dan rechts, door het bos en dit aan net iets meer dan 6%. Dit is het steilste stukje van de klim. Na een 3e net-niet-haarspeldbocht neemt de klim een gelijkmatige 5% aan. We fietsen voorbij nieuwbouwwijk ‘Beau Vallon’ en moeten aan een klein rondpunt rechtdoor. Vanaf hier is het asfalt vernieuwd. De weg loopt nu kaarsrecht omhoog tot net voor de top, waar in een flauwe rechtse bocht een bord staat ‘Col de la Charlerie, 225m’.
Aan het net genoemde rondpunt kan je ook links inslaan voor de steile ‘Tienne Hinraut’ of ook wel ‘La Sibérante’ genoemd. Meteen na het opdraaien moet je ketting naar het binnenblad, want de weg helt eerst aan 8% en 200 meter verder – aan een splitsing rechts houden – zelfs aan 12%. Waarna een uitloper van 500 meter aan 4% wacht. Dit weggetje voert naar het uitzichtpunt ‘La Sibérie’ dat je een prachtig panorama biedt op de oude en nieuwe meander van de Maas.
Col de Ronchinne
Iets ten zuiden van Profondeville kan je de Maas oversteken om aan de rechteroever uit te komen. Daar sla je rechts af, de eerder drukke N931 op. Die volg je tot het dorpje Mont, Frans voor ‘berg’. Dus moet je klimmen. We starten de Col de Ronchinne op het punt waar rechts een weg naar Yvoir gaat. Maar wij blijven op de hoofdweg. Het nadeel van deze klim is dat er wel wat verkeer voorbijraast. Het voordeel is dat het een lange klim is die nooit echt steil wordt, een prima wegdek heeft en grotendeels omzoomd wordt door groen.
Na 1 km komt het steilste stuk: gedurende 200 meter helt het aan 7%. Maar dit deel wordt onmiddellijk gevolgd door een kilometer vals plat door de bossen. We schakelen groter als we garage Champenois passeren en stilaan in de weiden komen waar de wind vrij spel heeft. Vanaf het hospitaal van Godinne ligt er een fietspad dat helaas niet in al te beste staat is.
Na iets meer dan 3 km bereiken we Mont, maar de top van de klim ligt nog een 500 meter achter het dorp. Dat brengt de klim op net geen 4 km, met een hoogteverschil van 146 meter. Wie goed kan rekenen, weet dat deze ‘col’ of wat er voor moet doorgaan, 3,8% gemiddeld stijgt. Een absolute aanrader is om verder af te dalen tot het dorp Crupet, 1 van de mooiste dorpen van Wallonië waar zich ook een prachtige kasteeldonjon bevindt.
Col du Marly
Vanuit Profondeville verder stroomopwaarts langs de Maas, pedaleer je eerst voorbij Rivière – een erg toepasselijke naam voor een dorp langs de rivier – om dan Rouillon te bereiken, nog steeds langs die EuroVelo 5. De nochtans voor het overige perfecte RAVeL schotelt je hier wel een strookje kassei voor dat in Parijs-Roubaix niet zou misstaan. Dooreengeschud bereiken we Rouillon, waar we rechts de N932 inslaan en onze volgende helling Col du Marly begint. Meteen wordt er 9% voor onze wielen geschoven.
We dansen op de trappers terwijl de weg uit het dal krult en we rechts een afslag ‘Marly’ inslaan. Even verder neemt de klim wat in hevigheid af. Aan 6% haasten we ons verder over het grove asfalt. Na 600 meter vlakt de klim af tot 2%, goed om de hartslag weer wat te controleren. We stijgen gestaag tussen weiden en hagen. Een buizerd schrikt op wanneer we langzaam naderen. De weg is rustig, enkel ons eigen gehijg verstoort de rust, want intussen geeft onze fietscomputer weer 8% aan.
De weg wordt afgezoomd door een betonstrookje van 15 cm. De handigsten onder ons kunnen daarop rijden, dat bolt iets makkelijker. Intussen mildert de klim weer tot 5% en na 2 km bergop hebben we de top bereikt. Over die afstand hebben we 111 meter hoogte overbrugt, of een gemiddelde van 5,6%. Boven staat er geen bordje met de naam van de ‘col’. Terecht eigenlijk.
