In Luik-Bastenaken-Luik kreeg ze eventjes het gezelschap van een wielertoerist die aansloot in volle finale, en werd er veel over haar gesproken. Eigenlijk verdient Pauliena Rooijakkers (31) sowieso wat meer aandacht dan ze nu krijgt, want na haar podiumplaats in de Tour van 2024 behoort ze tot de wereldtop. Alleen haar overwinningen ogen nog wat magertjes. Kan ze ook die lacune in 2025 nog wegwerken?
Thalita de Jong
Eerst andere sporten geprobeerd, maar dan beginnen met fietsen en met dank aan een flinke portie talent het profpeloton gehaald. Zo klinkt het levensverhaal van succesvolle rensters vaker wel dan niet. Bij Pauliena Rooijakkers ligt dat toch wel even anders. Ze bracht haar jeugd voornamelijk door in Canada en sprak geen woord Nederlands. Haar 2 broers zijn zelfs Canadees en wonen op Cape Breton Island aan de oostkust.
Daar probeerde ze effectief wel andere sporten uit, zoals het razend populaire ijshockey en hardlopen. Geen wonder dat ze op de site van haar ploeg de Canadese ijshockeylegende Al MacInnis als haar grote jeugdidool noemt. Ze waagde zich bij haar terugkeer in Nederland op 8-jarige leeftijd ook aan korfbal en toneel, maar het werd dus toch de fiets. Dat lag haar duidelijk wel. Op aanraden van de toenmalige bondscoach zette ze op haar 17e de stap naar het wielrennen.
Als prille tiener werd Rooijakkers in 2012 al prof bij het Dolmans-Boels Cycling Team. Zeg maar gerust: in de oertijd van het vrouwenwielrennen. Een jaar eerder werd ze door Thalita de Jong nog van een Nederlandse tijdrittitel bij de junioren gehouden (het was haar 1e tijdrit ooit), en nu stond ze al aan de start van de Ronde van Vlaanderen en de Trofeo Alfredo Binda. Op die manier rolde ze ook in het keurslijf van een dienende renster. Lizzie Deignan was dat jaar de bekendste naam in het gezelschap.
Parkhotel Valkenburg
Aan het einde van een periode van 4 jaar bij Parkhotel Valkenburg won Rooijakkers eindelijk haar 1e koers. Het was de slotetappe in de Tour Cycliste Féminin International de l’Ardèche, en ze won deze etappe met overmacht. De doorbraak leek een feit, maar een jaar later, bij WaowDeals Pro Cycling, kwam ze uit in de ploeg van Marianne Vos en bleef ze dus 2e viool spelen.
In 3 seizoenen CCC-Liv en 2 seizoenen Canyon//SRAM timmerde de klimster uit Venray voorzichtig aan haar weg naar boven. Het leverde haar een indrukwekkende reeks aan ereplaatsen op: 3e in de San Sebastián Klasikoa in 2019, 2e in de Itzulia Women van 2022, 3e in de Ronde van Zwitserland in 2022…. Zo bescheiden ze was op de weg, zo dominant was ze in het strandracen, met Nederlandse en Europese titels bij de vleet. Tussendoor werd ze zelfs kampioene van haar land in het mountainbiken.
Haar 2e profzege op de weg behaalde Rooijakkers in de Durango-Durango Emakumeen Saria. In de finale raakte ze voorop met 5, en daarbij zaten toch klinkende namen als haar ploeggenote Soraya Paladin, Niamh Fisher-Black (SD Worx), Cecilie Uttrup Ludwig (FDJ) en Veronica Ewers (EF Education-TIBCO-SVB). Paladin offerde zich op en Rooijakkers reed de rest vlot uit het wiel. Vreemd genoeg is het nog altijd haar laatste overwinning.
Laguna de Neila
Vorig jaar 2024 bij Fenix-Deceuninck kon de Nederlandse zich schijnbaar pas helemaal ontplooien. Ze werd 9e in de Vuelta, 4e in de Giro en 3e in de Tour. Op Alpe d’Huez speelde ze zelfs lange tijd mee voor de ritzege, om het finaal af te leggen tegen Demi Vollering. Ze eindigde op amper 10 seconden van de eindzege. Haar vriend Ronan van Zandbeek vertelde achteraf dat zijn partner regelmatig had gedacht aan het einde van haar profbestaan.
Dit jaar 2025 wil Rooijakkers het allemaal nog nét iets beter doen. Iets beter, dat is meer dan 10 seconden, zou je denken. Al spreekt de Nederlandse niet met zoveel woorden haar ambities in de Grote Rondes uit. Dat het dit jaar misschien nog niet helemaal top is, valt vooral te wijten aan wat ziekteperikelen eerder in het seizoen. Met een 4e plaats op Laguna de Neila toont ze in deze Vuelta wel dat ze aan de beterhand is. Die 3e profzege zou wel eens een hele mooie kunnen worden.
