De grootste ontgoocheling in z’n carrière! Tussen de Ronde van Hongarije en die van Slovenië priemde Tim Declercq (36) de Unbound Gravel 2025, de grootste gravelrace ter wereld. Door enkele lekke banden duurde de mythische race voor hem hooguit 60 kilometer. Of hij ooit teruggaat naar het Amerikaanse Emporia weet hij niet. Intussen zit hij al in de Ronde van Slovenië.
Niemandsland
“Om deze Unbound individueel aan te pakken, was ik misschien onvoldoende voorbereid”, geeft de West-Vlaming van Lidl-Trek eerlijk toe. “Na circa 45 km had ik een 1e keer prijs: lekke band. Helaas. Misschien beging ik de fout door iets te lang verder te rijden. In de hoop dat de sealant het gat vanzelf zou dichten. Blijkbaar was het te groot. Een CO2-patroon gebruiken hielp ook niet. Ik had een medium plug voorbereid om te herstellen en kreeg een extra CO2-patroon van Felipe Orts, die ook met heel wat pech af te rekenen kreeg.”
Declercq reed verder met de Spaanse veldrijder en met de Italiaan Mattia de Marchi. “We hielden een goed tempo aan en dachten samen uit te rijden”, gaat Declercq verder. “Misschien konden we nog de top 20 halen, zo pompten we onszelf extra moed in. Niet veel verder ontplofte mijn band en was het voor mij over en uit. Uiteraard wilde niemand nog een CO2-patroon afstaan. Logisch, want iedereen wil de finish halen.”
Zo stond Tim Declercq om 7u30 in de ochtend in niemandsland. “Iedereen die deelnam, heeft mij gezien”, lacht hij. “Ik wandelde 6 km terug richting Eskridge want daar was een ‘aid station’. Daar kon ik mijn vrouw Tracey bellen om mij te komen halen. Want daar was er telefonisch bereik, op de plaatsen waar ik lek reed niet. Tracey en de mensen van Trek zijn mij komen halen. Maar ze moesten wachten tot de vrouwenwedstrijd aan het 1e ‘aid station’ was gepasseerd. 3 of 4 uur later werd ik opgehaald.”
Hele dag stampen
En had Tim Declercq de verre verplaatsing – vliegen vanuit Europa naar de Unbound doe je met een tussenstop in Chicago en zo verder naar Kansas – eigenlijk zo goed als voor niets gedaan. “Dat je in die Unbound volledig op jezelf aangewezen bent hoort tot de charme van die wedstrijd”, beseft Tim Declercq. “Langs de andere kant zou het tof zijn dat je op een beetje assistentie beroep kunt doen. Al was het maar gewoon om de eindstreep te kunnen bereiken. Helaas was dat niet aan de orde.”
“Als je 10 gravelwedstrijden in 1 jaar rijdt, kan je dergelijke pech veel beter relativeren”, vermoedt Declercq. “Dat het mij overkomt in de enige die ik afwerk, is bijzonder spijtig. Ik wilde die Unbound absoluut eens doen omdat ik vermoed dat die wedstrijd mij ligt. Als je in België een gravelrace doet, is dat veel draaien en keren. In de Unbound is het een hele dag stampen. Een inspanning die me normaal moet liggen. Er komt veel meer bij kijken dan enkel het fysieke. Iedereen die deelneemt doet dat in een gravelteam. Individueel starten is niet evident. Ik kreeg wat hulp van Trek Driftless, maar zij hebben andere materiaalsponsors.”
Van 1 zaak is de West-Vlaming overtuigd. “Als ik nog eens deelneem, ga ik me beter voorbereiden”, benadrukt hij. “Door extra CO2-patronen mee te nemen. Misschien zelfs door extra sealant mee te nemen. Ook al betekent dat meer gewicht. En misschien ga ik ook nog wat breder inzake banden. Waardoor je wel Watt verliest, maar minder kans hebt op lek rijden. Fysiek was ik er klaar voor, op technisch vlak moet eraan worden geschaafd.”
Nog jaar extra
Na het verwerken van de 1e ontgoocheling vatte Tim Declercq de terugreis aan. Ook een huzarenstukje. Dinsdag 3 juni moest hij zich in Slovenië bij de Lidl-Trek selectie voor de 2.Pro-rittenkoers voegen. “Met onze huurauto vertrekken in Emporia en die gaan afgeven op de luchthaven in Kansas”, schetst hij het beging van de terugreis. “Dan vliegen van Kansas naar Chicago. Daar 5 uur wachten op een nachtvlucht naar Zaventem. 9 uur later had ik een vliegtuig naar Slovenië. Ik moet toegeven dat het niet de plezantste dag van mijn leven was. Het kon niet anders. Lidl-Trek betaalt me als wegrenner. Ik ben de ploeg heel dankbaar dat ik die Unbound Gravel mocht doen.”
Bovendien was de openingsrit van de Ronde van Slovenië geen tegenvaller. “Het ging beter dan verwacht, want op 2,5 km van de meet zat ik nog met de ploegmaats in het wiel”, vertelt hij. “Ik ben niet op mijn allerhoogste niveau ooit, maar ik mag niet klagen.”
Na Slovenië doet El Tractor ook de Baloise Belgium Tour en het BK in Binche. Bij Lidl-Trek is hij aan het einde van z’n 2-jarig contract. “Met 36 lentes zit ik op de pensioengerechtigde leeftijd, maar ik voel niet dat ik aan het minderen ben”, besluit Declercq. “Liefst doe ik er na dit seizoen nog 1 jaar bij. Dat zou tof zijn.”
