Ergens in het hart van Oost-Vlaanderen ligt een klim die weinig wielrenners kennen, maar die desondanks indrukwekkend is. Zijn naam prijkt niet op Monumenten, geen finishlijnen of erelijsten. Toch zou hij wel eens de zwaarste geasfalteerde beklimming van Vlaanderen kunnen zijn. Ontdek de Schapenberg!
Misleiding
In Ronse, aan de zuidrand van de Vlaamse Ardennen, waar de heuvels beginnen te spreken, leidt een lichte vals plat je naar een stukje platteland dat de tijd lijkt te zijn vergeten. Dit is geen Koppenberg, geen Muur van Geraardsbergen, geen Hotond. En juist daarom fascineert de Schapenberg: hij is onbekend, genegeerd, bijna geheim. Een zeldzame parel voor wie zoekt waar anderen niet kijken.
De Schapenberg kondigt zich niet aan. Hij schreeuwt niet. Hij staat niet in gidsen. Hij wacht. Verborgen in de schaduw van een smalle weg, omgeven door bomen, rijst hij langzaam op. Zonder fanfare. Zonder geluid. Alleen met stijgingspercentages. En met karakter.
Vanaf de eerste meters herinnert de klim je eraan dat hij niet voor iedereen is. Een muur van meer dan 10% begroet je zonder waarschuwing. Je bent niet op snelheid: de weg liep al vals plat omhoog. Geen mogelijkheid om vaart te maken. Je moet meteen uit het zadel, doorbijten, kort ademhalen. Het asfalt zuigt je op, isoleert je, test je.
Na deze brute start laat de Schapenberg je even ademen. 100 meter met een milde helling van 4,5%… alsof hij je op het verkeerde been wil zetten. Je vraagt je af of de legende overdreven was. Maar het is slechts een adempauze. Een misleiding. Want al snel begint het echte gevecht.
Inwijdingsritueel
Het 3e segment is daar. 150 meter aan 12%. Plots sta je rechtop, dansend op de pedalen, vastklampend aan je stuur als aan de reling van een schip in de storm. De smalle weg, de bomen die zich om je heen sluiten, de oude Vlaamse boerderijen die je passeren, onverstoorbaar. Er is iets mystieks aan deze klim, iets tijdloos. Alsof elke meter die je klimt je losmaakt van de moderne tijd.
Vervolgens komt het vlakke stuk. Een pauze. Een valstrik. Je haalt adem, je gelooft erin, je illusioneert jezelf. Dan begint het laatste bedrijf, dat de sterken van de dromers onderscheidt. De laatste 400 meter zijn een demonstratie van natuurlijke wreedheid: nooit onder de 10%, met een passage van 100 meter aan 16%, zelfs oplopend tot 18%. Alles onder de bomen. In bijna religieuze stilte. Geen geluid, behalve je ademhaling en het geruis van je banden op het asfalt.
Op dat moment wordt de Schapenberg een inwijdingsritueel. Je bent niet langer op een klim, je ondergaat een beproeving. Een confrontatie met jezelf. Je kunt alleen maar doorgaan, niet meer denken. Gewoon blijven trappen. 1 voor 1. Volhouden. Niet afstappen. En ergens, halverwege, vraag je je af waarom je dit doet. Maar wanneer je de top bereikt, begrijp je het.
Dan, plotseling, het licht. De top opent zich. Het bos wordt lichter. Je komt uit op het plateau van de Hotond, het hoogste punt van Oost-Vlaanderen, op bijna 150 meter hoogte. Je vindt er helderheid, wind, en misschien, als je omhoog kijkt, een uitzicht over de glooiende Vlaamse heuvels tot aan de horizon. Soms zie je zelfs de kerktorens van Ronse ver beneden, herinnerend aan hoe ver je bent geklommen.
Alleen voor jou
De Hotond kent iedereen. De Kruisberg, zijn geplaveide buur, ook. Maar de Schapenberg blijft in de schaduw. Te smal voor een peloton, te onbekend voor een klassieker, te stil om op te vallen. En toch is hij er. Steiler dan alles wat je misschien in de buurt hebt beklommen. Mooier ook. Puurder.
Want hier zijn geen toeschouwers, geen motoren, geen geschreeuw. Alleen hagen, oude stenen, vogels en de korte adem van de zeldzame ingewijde klimmers. Degenen die klimmen om wat het hen van binnen doet. Niet voor de foto’s. Niet voor de likes. Voor het beleefde moment, voor de kostbare eenzaamheid, voor de zuivere en eenvoudige strijd tussen een man, een helling en een fiets.
Dus als je houdt van beklimmingen die geen genade kennen, die een verhaal vertellen dat alleen je benen begrijpen, laat dan de beroemde kasseien en gemarkeerde hellingen achter je. Zet je teller op pauze, sla linksaf waar iedereen rechtdoor gaat, en ontdek het onbekende.
De Schapenberg wacht op je. Hij zal niets zeggen. Hij zal je geen cadeaus geven. Maar als je de top bereikt, in 1 stuk, weet je dat je een stukje legende hebt beklommen. Onzichtbaar misschien, maar onvergetelijk.
Ontdek meer over het Belgisch collectief van Summit Cycling!
