De meest iconische gravelrace ter wereld Unbound Gravel 200 is geen gewone wedstrijd. Het is een beproeving, een ware helletocht – de meest mythische gravelrace die er bestaat. Al helemaal omdat ik me als sprintster in recordtempo klaarstoomde voor die lange afstand. Aan de zijde van mijn partner Andries bracht ik de 325 km tot een goed einde.
Kuip water
Het is 5u50 bij zonsopgang wanneer we met 4.000 gravelaars voor het Granada Theatre aan Commercial Street aan de start van Unbound staan. Voor ons ligt een loodzware tocht van meer dan 325 km en 3.500 hoogtemeters, over onverharde wegen bezaaid met stenen, technische secties en verraderlijke afdalingen. Meer dan 13 uur lang ploeteren we door stof, modder en los gruis, voortdurend alert op pech. Want achter elke steen schuilt gevaar: een lekke band, een afgebroken derailleur of erger: een valpartij.
Unbound is niet zomaar een wedstrijd. Het is de heilige graal van het gravelwielrennen, de meest mythische gravelrace. Ze is er niet enkel voor de eliterenners. Het is een verrijkende ervaring, net ook voor ons, gewone mensen. Verschillende aspecten maken het een iconische wedstrijd: fietsgekken van over de hele wereld komen samen, de eindeloze rechte paden zijn uniek en de duur van de race is heel uitdagend.
Bij Unbound sta je er echt alleen voor. Op het parcours zijn slechts 2 bevoorradingsposten en waterposten waar je je hydropack kan bijvullen. Wie de ‘crew for hire’ boekte, kan daar ook rekenen op extra voeding. Wij hadden die service niet, en zijn er dus volledig op onszelf aangewezen. Met enkel een kuip water als back-up.
Zelfvoorzienend
Gelukkig zijn we goed voorbereid en zelfvoorzienend: we hebben alles wat we nodig hebben bij ons. Voor noodgevallen steekt een telefoonnummer van de jongens van Posedla in onze achterzak. Het geeft ons een beetje gevoel van veiligheid mocht het echt misgaan. Maar verder? Alleen maar eindeloze, rechte gravelwegen door niemandsland, met hier en daar een ranch langs de weg om niet gek te worden van de desolaatheid.
Het dorpje Emporia – alsook de andere gehuchten waar de race voorbij raast – herleeft in het weekend van Unbound. De locals komen buiten op hun pick-up met een kopje koffie iedereen aanmoedigen. Sommigen trekken speciaal naar de finish, we zien zelfs Amerikanen die met een bacon standje klaar staan. Op de laatste grote helling wachten ze ons op met een groot standje pickels en pickle juice. De Amerikanen tonen zich kortom van hun meest gastvrije en steunende kant. We vinden het uniek om te zien dat ze iedereen zo aanmoedigen – zelfs tot in de late uren.
We maken een vliegende start. De benen voelen de eerste 5 uur heel goed aan: we kunnen de hele tijd mooie wattages aanhouden en rijden best sterk. We vloeken in ons thuislandje wel eens op de slechte Belgische wegen, maar vooral bij de afdalingen halen we uit die ervaring wel ons voordeel. Bij iedere afdaling laten we andere renners achter ons. Op de koop toe hebben anderen vaak moeite om de snelheid van de afdaling mee te nemen naar de volgende klim. Daar trekken we echt ons voordeel uit.
Kapot na 140 km en herboren na 180 km
Helaas blijkt de man met de hamer ons niet vergeten te zijn. Tussen km 140 en 180 zitten we er volledig door en moeten we een 20-tal minuten bekomen. De vele hoogtemeters en de tegenwind hebben ons gekraakt. Na bij wijze van spreken liters water bij te tanken en kilo’s ijsblokken om af te koelen voelen we ons herboren. We vinden plots de benen van in het begin terug, voelen ons terug sterk en rijden een stevige laatste 140 km.
Trainen naast een fulltime job was een hele uitdaging. Door het WK Shorttrack Masters en het BK Shorttrack in maart, restte me amper 2 maanden om te ‘hervormen’ van sprinter naar een endurance discipline. Verre van ideaal! Mijn voorbereiding bestond uit sessies bij een personal trainer in combinatie met crossfit net voor het werk. Enkel door elke dag om 5u op te staan lukte het me om dat rond te krijgen. Een week in april in Girona zorgde voor de nodige uren in het zadel. Een week voor de Unbound trok ik richting Tenerife, vooral om hoogtemeters te maken en de benen de laatste prikkel te geven richting de race. Het werd echter een onvergetelijke dag die het de opoffering helemaal waard maakte!
Nieuwe reeks tickets te winnen voor het Wattage Festival in Oostende!
