Met een gele kaart van de organisatie, haatberichten van wielerfans en een wegwerpgebaar van collega’s was Bryan Coquard afgelopen maandag plots de gebeten hond in het peloton. Hij wordt door enkelingen aangeduid als de grote schuldige bij de valpartij van Philipsen. Het lijkt wel duidelijk: Bryan Coquard mag nooit meer sprinten. Maar laat een etappezege voor de kleine Fransman nu net een wholesome story zijn waar de Tour zo vol van staat.
Finishfoto
De wereld had er anders uitgezien als de Touretappe van Saumur naar Limoges in 2016 anders was afgelopen. Het was een monsteretappe van 237,5 km, in de periode dat Peter Sagan de gele patron was in het peloton en Oliver Naesen nog een vroege vluchter. De voorsprong was die dag nog 6 minuten – iets wat je vandaag zelden nog ziet. Uiteraard werd het toch gewoon een massasprint, en in de laatste 500 hellende meters had Marcel Kittel een krachtexplosie nodig om de etappe te winnen.
De Duitser kon pas juichen toen de finishfoto werd getoond: 28 mm scheidden hem uiteindelijk van Bryan Coquard. Meer zelfs: met het blote oog viel zelfs op de 1e versie van die foto geen verschil te zien. Ach, geen zorgen, Bryan. Met zijn 24 lentes zou hij nog genoeg kansen krijgen om een ritzege in de ronde van zijn land te behalen.
Je raadt het al: Bryan Coquard won nooit een etappe in de Tour. Meer nog: het duurde tot 21 januari 2023 vooraleer hij eens een wedstrijd in de WorldTour won. Dat gebeurde in de Tour Down Under. Ook dit jaar 2025 was hij daar succesvol, en tussendoor won hij een etappe in de Ronde van Zwitserland. Het is op zich een prestatie dat je 53 profzeges binnenrijft en dat daar – tot die bewuste passage Down Under – geen enkele écht grote wedstrijd bij zit.
UCI-punten
Sinds die gemiste kans in 2016 kwam Coquard nog regelmatig naar de Tour – als zijn ploeg tenminste uitgenodigd was en hijzelf geselecteerd. Naar goede gewoonte verzamelt hij onderweg ook altijd punten voor de groene trui. Dat leverde hem de afgelopen jaren een 4e en 2 3e plaatsen op in het eindklassement. Niet alleen mooi voor de statistieken, maar ook goed voor een flinke smak UCI-punten.
Ook dit jaar had de inmiddels 33-jarige Fransman de ambitie om weer voor het puntenklassement te gaan, temeer omdat Cofidis élk UCI-puntje heel goed kan gebruiken. Tot het bewuste incident bij de tussensprint. Uiteraard was de valpartij niet zijn schuld, en het is vanzelfsprekend dat hij niemand ten val wilde brengen. (‘Een koersincident’, aldus Lance Armstrong, George Hincapie en Bradley Wiggins). Het omgekeerde zou pas echt markant zijn. Dat Coquard doelbewust op Laurenz Rex zou rijden om vervolgens Jasper Philipsen te katapulteren en na afloop van de rit ook zijn intenties nog eens duidelijk zou maken. Behoorlijk ondenkbaar.
Toch heeft Coquard de boter gegeten. Naast een gele kaart kreeg hij een boete en zelfs een puntenaftrek. Dat hij in de finale zelf ten val kwam, zagen veel supporters als karma. Vol schaafwonden moest Coquard zich vervolgens verantwoorden bij de media, waarbij hij zichtbaar geëmotioneerd was. Nog nooit was er zoveel aandacht voor de pocketsprinter. Zelfs toen hij enkele millimeters naast een etappezege greep, liepen de camera’s aan hem voorbij. In de bus, op weg naar het hotel, rolden de tranen over zijn wangen. Hij excuseerde zich, terwijl hij niets verkeerds had gedaan.
Risico’s
Dus zeggen veel toetsenbordhelden stellig: Coquard moet ook niet sprinten voor een verre ereplaats (iets wat ook collega’s van hem vertelden). Blijkbaar mag je in het wielrennen pas je kans gaan als je ook daadwerkelijk kunt winnen. Gemakkelijk, voor de bergetappes verderop deze Tour, waarin Pogačar en Vingegaard zelf vooruit mogen rijden en de rest in groep over de cols zal trekken.
Op sociale media blijven de haatreacties op het account van Coquard binnenstromen. Zijn ploeg vraagt zelfs om hiermee te stoppen. Veel plezier zal Coquard aan deze Tour niet meer beleven, en voor een renner van 33 jaar die aan het einde van zijn contract zit, is dit potentieel zelfs een bedreiging voor zijn verdere carrière. Natuurlijk mag Bryan Coquard nog sprinten – op elk moment waarop hij dat wil en met volle overgave. Maar nog meer mag Bryan Coquard eindelijk die rit winnen. Al was het maar voor het onnodige leed dat hij de afgelopen uren moest doorstaan.
