We verwoordden onlangs onze frustratie over een uitgestippelde MTB-route waar de bewegwijzering ons het Noorden deed verliezen. En meteen ook het Oosten, Zuiden en Westen…. (Lees hier) Maar gelukkig zijn er heel wat voorbeelden van hoe het wél moet. Neem nu de groene lus in het Oost-Vlaamse Hamme. Die kunnen we van harte aanbevelen.
Geschikt voor MTB en gravelbike
We twijfelden erover of we de route met de gravelbike zouden verkennen, dan wel met de mountainbike. We vermoedden echter dat het parcours wel eens langs of door het mountainbikepark aan de Mirabrug zou leiden en dat is een toch wel een heel technisch stukje, wisten we. Dus kozen we voor onze hardtail MTB, want een verende voorvork zou dan geen overbodige luxe zijn. Ons voorgevoel bleek te kloppen: de route passeert inderdaad aan dat ‘Mirabrug MTB skillpark’, maar je kan dat stukje ook gewoon skippen. De rest van het rondje kent geen technische passages en bestaat grotendeels uit gravelstukken. Dus, wanneer het al een tijd droog is, is dit parcours ook uitermate geschikt om te gravelen.
We vertrekken aan sporthal Meulebroek, waar een ruime parking is om je wagen achter te laten. Al waren wij wel met de fiets vanuit Aalst gekomen, om er een flinke duurtraining van te maken. We herkennen de omgeving van de sporthal onmiddellijk van de Flandriencross die hier jaarlijks doorgaat. We kunnen het niet laten om de kunstmatige heuvel op te knallen en weer af te dalen. We fietsen langs de visvijver en bereiken het genoemde bikepark, waar we onze technische vaardigheden weer wat aanscherpen. Hier leer je om aan de juiste snelheid een bult en een kombocht te nemen en maximaal gebruik te maken van de middelpunt vliedende kracht en de neerwaartse druk op je voorwiel, zonder grip te verliezen. Fun!
We verlaten het park aan de genaamde Mirabrug. Die naam kreeg het nadat daar in 1971 een film, ‘De teleurgang van de waterhoek’, werd opgenomen met Jan Decleir en Willeke van Ammelrooy, die de rol van ‘Mira’ vertolkte. De wulpse Nederlandse ontblootte daarbij heel even de borsten en wat schaamhaar, wat toendertijd een enorme rel veroorzaakte in het conservatieve en katholieke Vlaanderen. We proberen de herinneringen aan de sensuele Mira te verdringen, want we moeten ons concentreren op wat komen gaat.
Bewegwijzering zoals het moet
Nadat we het jaagpad langs de Durme voor een paar 100 meter volgen, tot we onder de viaduct van de N41 gaan, moeten we meteen rechts van het jaagpadtalud afdalen. Hier moeten we kiezen: debutanten blijven best beneden op de singletrack langs de sloot. Meer ervaren fietsers kunnen hier tot 2 keer toe rechts het talud van het viaduct opspurten om zich dan weer naar beneden te laten vallen. Spectaculair! Kicken!
We volgen verder de keurig uitgepijlde groene lus en zijn danig gecharmeerd. Dit is hoe het moet! Als je een kruispunt nadert, geeft een groene pijl aan of je rechts, links, dan wel rechtdoor moet en kan je je snelheid daaraan aanpassen. Op het kruispunt zélf staat nog eens een groene pijl en net na het kruispunt opnieuw (zie foto).
Op wat langere rechte stukken geeft een groene pijl rechtdoor aan dat je nog steeds ‘on track’ bent. Hier kan je gewoon niet verkeerd rijden! Het parcours bestaat grotendeels uit brede gravelwegen. Af en toe is er een leuk stukje singletrack in keitjes of zand. En heel zelden moet je ook eens over een grasstrook. Uiteraard moet je af en toe ook over gewone openbare weg, maar de parcoursbouwer heeft daarbij duidelijk oog gehad voor veiligheid en de rustigste landweggetjes uitgekozen. Het enige wat vervelende stuk ligt langs de drukke N41, maar daar fiets je ofwel op een singletrack of op het gescheiden fietspad.
Jurgen Mettepenningen
Een alternatief voor dit wat minder aantrekkelijke deel is om in het gehucht ‘Driegoten’ de blauwe lus verder te volgen. Die maakt je tocht 10 km langer maar komt toch terug bij de groene omloop, net op het punt waar die de N41 definitief verlaat. We fietsen langs en door rustige woonwijken om weer de velden in te duiken en na enkele kilometers het gehucht Zogge te bereiken. Dat zal bij menig crossliefhebber een belletje doen rinkelen als de plek waar vroeger de Bollekenscross doorging. Maar organisator Jurgen Mettepenningen verhuisde een aantal jaar geleden naar Dendermonde. Zogge is een pittoresk plekje, met een bijzonder kerkje in eclectische stijl, met neoclassicistische en neobarokke stijlelementen. Wie een daad van barmhartigheid wil stellen, met name ‘de dorstigen laven’, kan terecht op het terras van taverne ’t Zoggehof.
Maar onze bidon is nog niet eens half leeg, dus knallen we verder. We verlaten het gehucht via een leuke singletrack. Weer wat verder fietsen we langs het voetbalterrein van KVK Robur, het kleine broertje van de Hamse voetbalploeg met de mooiste naam van de competitie: ‘Vigor Wuitens’. Net na het plein leidt een buurtweggetje links, de Palingwegel, ons naar de wat drukkere Kruisbeeldstraat. Hier moeten we in se rechts en dat is eigenlijk toch een beetje een gemiste kans. Want zouden we rechtdoor de Palingstraat inrijden, dan kwamen we uit aan het begin van de oude Durme-arm en zouden we de hele tijd op een Dolomietenpad die oude rivierarm kunnen volgen. De officiële groene lus brengt ons ook tot die arm maar pas helemaal op het eind, vlakbij ons beginpunt aan sporthal Meulebroek. Hier heeft de sportdienst toch een paar kilometer extra fietsplezier laten liggen!
Maar voor het overige niets dan lof voor deze zeer goed uitgestippelde en perfect bewegwijzerde route, die zowel voor beginners als gevorderden en zowel voor gravel- als mountainbike een aanrader mag worden genoemd!
