Puurs heeft met Lore De Geest een straffe madam (17) rondlopen. De Geest kende heel wat blessurelast – inclusief een mysterieuze neurologische aandoening – en wil zich nu gaan focussen op haar studies als Sportmanager. De renster van The Lead Out Cycling Academy trekt na dit jaar immers een streep onder haar competitieve carrière.
Hartslag 200
The Lead Out Cycling Academy ziet een gewaardeerde pion afscheid nemen van het wielrennen. Lore De Geest trekt na 10 jaar competitie de stekker uit haar carrière. Een weloverwogen beslissing die in een stroomversnelling belandde door fysieke perikelen. “Ik had al enkele weken last van concentratieproblemen. Op zich geen verrassing gezien ik ADHD heb (lacht), maar nu werd het wel extreem”, vertelt de 17-jarige renster met een liederlijke tongval.
“Ik had ook wat fysieke last, maar schreef dat toe aan een val op training als gevolg van een stuurbreuk”, getuigt De Geest. “Intussen kreeg ik ook kleine aanvalletjes die weinig goeds deden vermoeden. Toen ik ‘s nachts even naar het toilet was gegaan, stuikte ik in elkaar. We reden uiteraard in volle haast richting spoed. Mijn hartslag lag rond de 200 op dat moment.”
De Puurse schetst de toen hachelijke situatie verrassend goedgeluimd. “Na een paar overnachtingen werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Volgens de neuroloog was ik overspannen. Op de terugrit naar huis kreeg ik opnieuw een toeval en deze was erger dan al de voorgaande. Mijn ouders hebben natuurlijk meteen rechtsomkeer gemaakt”, doet de 17-jarige het verhaal uitgebreid uit de doeken. “Ik werd meteen overgeplaatst naar het Universitair Ziekenhuis in Antwerpen en na wat tests kreeg ik het verdict: FND. Ik voelde vooral opluchting omdat ik eindelijk wist wat er was. Ik kon aan de slag.”
Mental coach
Functional Neurological Disorder, dus. “Dat is een aandoening waarbij de communicatie tussen je brein en de rest van je lichaam misloopt. Soms weet je lichaam niet wat doen met een signaal van je hersenen en andere keren vice versa”, vat De Geest het goed samen. “Die periode had ik vooral last met spreken. Ik vond bij momenten mijn woorden niet meer. Nadien uitte dat zich als gevoelloosheid in mijn voeten, waardoor ik niet goed kon stappen. Ik zat ook eventjes in een rolstoel.”
“Nu heb ik alle basis terug, mede dankzij mijn sportpsycholoog/mental coach. Ik kon vooral moeilijk omgaan met stress en druk”, geeft de 17-jarige blijk van veel zelfreflectie. “Die druk kwam vooral van binnenuit. Ik dacht vaak: ‘Ik wil en zal’. Dat is nu al veel minder, gelukkig maar.”
Klassieke (sport)blessures waren ook voordien geen geheim voor Lore De Geest, maar dit was van een ander kaliber. “Normaal had ik altijd de drang om mij te herpakken, een blessure te overwinnen en verder te gaan. Dat was nu niet anders, maar het totaalplaatje begon zijn tol te eisen”, blijft De Geest nog wat in het midden. “Als junior train je pakweg 16 uur per week. In tegenstelling tot leeftijdsgenoten die aan bijvoorbeeld de sportschool zitten, deed ik dat naast mijn voltijdse opleiding Humane Wetenschappen. Na school at ik, sprong ik 2 uur op de rollen, at ik opnieuw om nadien nog een aantal uur achter de boeken te kruipen. Dat werd me allemaal wat te veel.”
Stuiterbal
De Geest besliste dan ook te stoppen met competitief wielrennen. “Vooral de onwetendheid in het ziekenhuis speelde mij parten. Je ligt daar in dat bed en beseft dat het gedaan is met spelen, dat dit echt serieus is. Toch kunnen ze je nog niet zeggen wat er mis is”, aldus de Puurse. “Je lichaam geeft aan dat dit de lijn is. Doorbijten zoals bij andere blessures was nu geen optie meer.”
“Ik ben hierdoor ongetwijfeld veranderd, het was ook van moeten. Ik breng verplicht meer structuur in mijn dagen en probeer mijn energie wat te verdelen”, beschrijft De Geest. “Ik was eigenlijk een apparaat dat je ‘s ochtends aanzet en door de dag raasde, een stuiterbal. Nu focus ik op rustig opstaan. Ik plan mijn dagen ook niet meer vol.”
“Het mooiste moment in mijn carrière is ongetwijfeld het Belgisch kampioenschap in Hamme, als laatste jaars aspirant. Een parcours op mijn maat en een stel wonderbenen. Alles klopte die dag”, kijkt De Geest lichtelijk weemoedig terug. De blik gaat echter ook richting toekomst: “Als ik in juni afstudeer, start ik volgend academiejaar aan de opleiding Sportmanager in Turnhout. Ik ga uiteraard ook blijven fietsen, die microbe gaat nooit weg. Ik zou het ook wel zien zitten om voor het plezier en zonder verplichtingen een cross of beachrace mee te pikken. In de zomer geef ik ook fietskampen om de volgende generatie enthousiast te maken.”
