De Amerikaanse Lizzy Gunsalus is bezig aan een seizoen dat haar carrière vorm moet geven. Hoogtepunten zijn haar Pan-Amerikaanse titel en een 20e plaats in de Wereldbeker van Koksijde. Nu ze in de lente afstudeert, richt Gunsalus zich volledig op haar professionele ontwikkeling. Deze keuze werpt zijn vruchten af op het internationale toneel. Voor de rest van de winter ’25-’26 richt ze zich op de X2O Trofee en de Superprestige, waar ze een top 10-notering najaagt.
Mindset
Deze winter maakte Gunsalus een grote sprong voorwaarts in haar resultaten. In de VS won ze de nationale en continentale titel en haar Europese campagne begon sterk in Koksijde. “Ik heb het gevoel dat mijn mindset veranderde omdat ik wist dat ik nog maar 1 jaar te studeren had,” verklaart ze. “Ik wil dat wielrennen en veldrijden ook een groot deel van mijn leven blijven ná mijn studies. Ik wist dat ik aan het begin van het seizoen mijn training en voorbereiding moest optimaliseren om resultaten te behalen die me hopelijk een contract opleveren.”
Om die voorbereiding te perfectioneren, bracht Gunsalus offers. “Ik besloot deze zomer geen stage te lopen, zodat ik meer tijd kon besteden aan de koersen op de weg”, duidt ze. “Hierdoor kon ik in België kermiskoersen rijden. Ik overtrof mijn verwachtingen, met meerdere podiumplaatsen en zelfs een zege. Je kunt zeggen dat ik all-out ben gegaan. Deze winter is mijn jaar om mezelf te bewijzen zonder al te veel druk. Eerlijk gezegd heb ik mijn verwachtingen qua resultaten dit crossseizoen al overtroffen.”
Met 2 titels op zak is het seizoen voor Gunsalus al geslaagd. Alles wat ze in Europa bereikt, is een kers op de taart. “Het is nu al een groot succes. De Pan-Amerikaanse titel was een enorm ambitieus doel voor mij. Niemand, inclusief mezelf, had verwacht dat het zou lukken. Toen ik won, dacht ik: ‘Oké, daar gaan we dan, dit moet de toon zetten voor wat dit seizoen voor mij in petto heeft’.”
De motor
Achter de schermen regisseert haar trainer Roger Aspholm zorgvuldig haar fysieke ontwikkeling. “Ze wordt dit seizoen echt volwassen”, vindt Aspholm over zijn pupil. “Als juniore had ze al een goede techniek. Nu we de motor hebben kunnen verbeteren, valt alles op zijn plek. Ze bevindt zich op nieuw terrein en moet daar fysiek en mentaal aan wennen. Ik geloof dat een top 10 snel mogelijk is als we de balans bewaren. We kunnen de komende jaren met dit niveau van racen en specifiekere training nog 5 tot 10% verbeteren.”
Deze fysieke stap was essentieel om zich aan te passen aan de agressieve Belgische koersstijl, die Gunsalus eigenlijk beter ligt dan de strakkere dynamiek in de States. “In de VS is de koerswereld meer een gesloten groep. Er zijn vaste patronen; je weet hoe iedereen koerst. Hier in België, op de weg, lag de stijl me goed omdat je de koers moet lezen. Ik kan mijn tactische inzicht gebruiken om te presteren. Dat geldt ook voor de cross met meer deelnemers en gevarieerde parcoursen. Ik koers altijd op intuïtie en dat vind ik wel mooi. Gewoon vertrouwen op je intuïtie over wanneer je moet gaan. Vervolgens is het gewoon afzien, zowel op de weg als in de cross.”
Het agressieve koersen in België houdt het leuk, maar Gunsalus zoekt nog naar die ene uitschieter in de komende X2O-manches en Superprestige-wedstrijden. “Ik wil echt een top 10 rijden in 1 van de tv-crossen”, aldus Gunsalus. “Vroeger reed ik vooral Wereldbekers, maar dit jaar adviseerde Roger me te focussen op de Superprestige en X2O. We puzzelen nog aan het schema. Misschien rijd ik Dendermonde, maar ik zou ook een dag eerder met Tom de Kort kunnen trainen en me dan focussen op Loenhout.”
Met beide benen op de grond
De sociale Gunsalus benadrukte meermaals dat haar entourage haar helpt floreren. “Ik ben hier met mijn broer Greg, hij is mijn mecanicien en een grote mentale steun. Mijn goede vriend Chris Norvold is er ook bij, hij is als een 2e broer voor me. Hij doet alle media en verzorging. We verblijven in Geraardsbergen en hebben veel plezier samen.”
Gunsalus noemt ook het koersen voor haar universiteitsteam in de VS als belangrijke factor in haar succes. “Koersen voor de universiteit was een manier om echt van het fietsen te genieten voor wat het is. Je omringt je met veel verschillende soorten mensen. Het leverde me veel vrienden op, zowel op als naast de fiets. En het gaf me perspectief. Het deed me beseffen dat de fiets niet altijd alles is.”
“Er zijn veel andere stukjes die mijn identiteit vormen. Fietsen met mensen om wie ik geef en het leven als student-atleet begrijpen, is erg belangrijk om me met beide voeten op de grond te houden. Zonder dat besef zou ik niet staan waar ik nu ben in mijn carrière”, besluit de Amerikaanse kampioene.
