Wie de uitslagen van baanwielrenster Julie Nicolaes (22) anno 2025 zocht, kwam van een kale reis thuis. Na haar deelname aan de Spelen van 2024 in Parijs verdween de belofterenster van Lotto volledig van de radar. Ze doorbreekt voor WielerVerhaal de stilte en vertelt voor het eerst over de zware knieblessure die haar leven heeft gedomineerd. “Mentaal enorm heftig om terug te komen.”
4e graad kraakbeenletsel
“2025 was een heel moeilijk en zwaar jaar voor mij”, steekt Nicolaes van wal. “Ik heb daar heel weinig over gebabbeld, omdat ik vooral wilde focussen op mijn revalidatie.” De oorzaak van de stilte was een zware knieoperatie op 25 februari 2025. De problemen begonnen kort na het hoogtepunt van haar carrière, de Olympische Spelen van 2024 in Parijs. “Dat was een gigantisch cool jaar, een superervaring. Maar het was ook heel druk en heftig. Ik heb soms niet al te goed geluisterd naar mijn lichaam”, bekent de Limburgse.
De rekening volgde kort nadien tijdens een vakantie in Praag. “Ik was met vriendinnen aan het rondwandelen, zette mijn voet neer en ineens schoot er een gigantische pijn in mijn knie. Toen voelde ik eigenlijk al dat het echt niet goed zat.” Een frustrerende zoektocht volgde. “We hebben alle soorten scans gedaan, maar daar was niks op te zien. Er werd mij gezegd: ‘je pijn zit in je hoofd, het is mentaal’. Dat was heel moeilijk, omdat ik zelf wél voelde dat níet goed was. Maar de dokters zagen niks verdacht.”
Een reeks inspuitingen bracht geen soelaas, waarna haar chirurg besloot tot een kijkoperatie. Die bracht de schokkende waarheid aan het licht. “Ze zagen een 4e graad kraakbeenletsel, waarbij mijn kraakbeen volledig was doorgescheurd tot op mijn bot.” De ingreep was complex. “Ze hebben het moeten vullen met stamcellen, wat sowieso superlang duurt om te groeien. Er zaten ook losse kraakbeenstukjes in mijn knie en een pees die vastzat aan mijn knieschijf bleek veel te kort. Die hebben ze afgebrand, verlengd en er terug aangezet.”
Frank Wezenbeek
De revalidatie was een calvarietocht. “Ik heb bijna 2 maanden in een rolstoel gezeten met een brace aan. Ik mocht niet stappen, niet bewegen. Dat was heel moeilijk, want je wilt natuurlijk koersen. Bijzonder confronterend.”
In die donkere periode vond Nicolaes, die Communicatie studeert aan Arteveldehogeschool, steun bij haar vriend, de Gentse voetbalbelofte Victor De Coninck. Zo kwam ze terecht bij de praktijk van topkine Frank Wezenbeek in Gent. “Zij hebben mij geholpen om terug vanaf 0 te beginnen. Tot een paar maanden geleden zat ik daar bijna iedere dag in de kine.” Intussen zit ze terug op de fiets, maar de weg is nog lang. “Het is met ups en downs. Soms gaat het supergoed, soms heb ik te veel last. Ik ben nog altijd heel hard aan het werken om 0 pijn te hebben in mijn knie, wat nog niet altijd het geval is.”
Een recente competitie in Noorwegen kwam te vroeg. “Het reizen en de warm-ups, mijn knie had daar niet goed op gereageerd. Het was te vroeg, maar we wilden zien waar ik stond.” Haar laatste echte competitiewedstrijd dateert daardoor van de Spelen anderhalf jaar geleden. “Dat was heel moeilijk. Je staat op de Spelen, de grootste wedstrijd ter wereld, en wat later heb je een blessure waardoor je niet meer kunt wandelen”, zucht de pistier.
Privésponsor
De blessure had ook professionele gevolgen. Haar contract bij Lotto Ladies liep af. Een harde, maar logische beslissing, vindt ze zelf. “Ik besefte wel dat ik uit d eboot zou vallen wanneer de ploeg weer WorldTour zou worden. Ik rijd niet op de weg, dus op dat vlak ben ik geen aanwinst voor hen.” Toch is er geen spoor van wrok. “Ik ben enorm dankbaar dat ik zolang bij de ploeg heb mogen rijden. Ze zijn een heel groot deel geweest van waarom ik op de Spelen een goede prestatie kon leveren.”
Vandaag rijdt Nicolaes met de steun van een privésponsor, Grondwerken Van Berghen Bjorn. “Het is niet makkelijk om een sponsor te vinden als je een jaar lang niks hebt kunnen presteren. Ik ben hem enorm dankbaar dat hij in mijn verhaal gelooft.” En dat verhaal heeft een nieuw hoofdstuk gekregen. De focus ligt niet langer op medailles en resultaten. “Ik wil vooral kunnen fietsen zonder pijn en ervan genieten. Ik heb altijd gestreefd naar minimumdoelen, maar als het slecht gaat, helpt die mentaliteit niet.”
Haar doel voor 2026 is duidelijk, maar bescheiden. “Mijn laatste jaar als U23 het EK kunnen rijden (medio 2026 in Bergen, Noorwegen, red), zou echt top zijn. Maar ik wil vooral de beste versie van mezelf worden en mijn sponsor visibiliteit geven. Terug kunnen staan waar ik ooit heb gestaan, dat zou supermooi zijn.”
