Opmerkelijke maar late transfer in het Belgische vrouwenwielrennen. De 19-jarige Jill Ramaekers stapt over van clubteam Keukens Redant naar Révvi-EGS Group-Velopro. En dat met dank aan Ronny Vanderaerden en een eerder toevallig bezoekje aan diens fietsenwinkel in Zonhoven.
Goeie herinneringen
Jill Ramaekers begon al op haar 10e te koersen. “Mijn oudere broer koerste al sinds zijn 8e en ik ging toen dikwijls met mijn ouders mee naar de wedstrijden”, vertelt ze. “Na een tijdje begon ik er ook zin in te krijgen. Ik wilde het proberen, net als mijn broer en mijn papa, want die had vroeger ook gekoerst.” En dus nam de renster uit Vlimmertingen, bij Hasselt, een vergunning en reed haar eerste wedstrijdjes bij de aspiranten. “Dat viel meteen erg goed mee, beter dan verwacht eigenlijk. Als 1e jaar nieuwelinge reed ik me al op het podium, wat leidde tot nog meer motivatie. Mijn inzet en koershonger is daarna eigenlijk alleen maar toegenomen. Ik reed redelijke uitslagen en af en toe reed ik podium. Maar een overwinning zat er zelfs tot op vandaag helaas niet in.”
Intussen bleef ook haar broer koersen, wat logistiek soms lastig werd ten huize Ramaekers. “Papa reed dan met mijn broer naar de ene koers, mama bracht mij naar een andere.” Zowat halfweg in haar 2e jaar bij de junioren gebeurde er iets vreemd. “Op mijn 18e verjaardag, enkele dagen na het Waals kampioenschap waar ik 2e eindigde, werd ik door mijn ploeg, Baloise-WB Ladies, aan de deur gezet. Een echte reden werd er niet opgegeven, ik had er het raden naar. Er werd gefluisterd dat dat was ingegeven door afgunst en jaloezie van Franstalige ploeggenoten. Omdat ik in hun thuiswedstrijd met een podiumplek was gaan lopen. Maar ik weet niet of dat klopt. Er is me daarover niets gezegd vanuit de ploeg. Ik ben me ook van geen kwaad bewust en heb zeker niet tegen de ploegorders in gereden.”
Ronny Vanderaerden
Een vreemd verhaal. Wie de jonge Limburgse al eens heeft ontmoet, zal moeilijk kunnen aannemen dat zij een herrieschopster zou zijn. Daarvoor lijkt ze te verlegen en te stil. “Gelukkig werd ik toen onmiddellijk opgevangen door de ploeg van Keukens Redant, waar ik een gezellige en familiale sfeer aantrof”, vertelt ze. “In mijn 1e jaar bij de beloften heb ik bij hen dan ook veel bijgeleerd. Ik houd goeie herinneringen over aan deze periode. Maar ik kreeg nu dus een kans die ik niet wilde laten liggen.”
Doordat het team Révvi-EGS Group-Velopro er in extremis niet in slaagde om een licentie als continentale ploeg te halen, verlieten enkele reeds gecontracteerde rensters het team. De ploeg gaat wel door als clubteam en zal toch een mooi programma van UCI 1.1. en 1.2. wedstrijden en interclubs rijden. Bovendien zijn 2 rensters, Chloë Van den Eede en Marissa Baks, door blessures langer buiten strijd. Dus moest het team in allerijl op zoek naar extra rensters. Via Ronny Vanderaerden, de neef van voormalog profrenner Danny, kwam het team op het spoor van Ramaekers. Zo ging de bal aan het rollen en werd finaal een contract afgesloten.
“Ronny leerde ik helemaal bij toeval kennen”, geeft Jill Ramaekers aan. “Mijn broer had deelgenomen aan een prijskamp waarbij een truitje uit de kledinglijn van Ronny, de ‘R-line’, te winnen viel. Ik ging mee de prijs ophalen en zo raakten we aan de praat. Vorig jaar heb ik een stage gelopen in zijn fietsenwinkel R-Bikes in Zonhoven.”
Nieuwe tijdritfiets
Bij haar nieuwe team krijgt de Limburgse tiener de kans om een programma van hoger aangeschreven wedstrijden te rijden. “Dat is goed voor mijn verdere ontwikkeling”, beseft ze. “De Redant-ploeg rijdt ook een aantal van die wedstrijden, maar hun team is talrijker en dus zijn de plaatsjes duurder. Als heel jonge renster is het dan extra moeilijk om een selectie af te dwingen. In deze ploeg zal ik vooral interclubs rijden en 1.2. wedstrijden op een niet al te zwaar parcours. Want bergop rijden, daar moet ik nog aan werken. Ik ben eerder een temporijdster maar kan in een kleiner groepje ook in de spurt wel mijn plan trekken. Mijn favoriete discipline is echter het tijdrijden. Ik vind het plezant om kilometers in een strakke houding tegen mezelf te vechten. Dat maakt me ook sterker. Ik ga me daar dit jaar nog meer op toeleggen, want ik heb net een nieuwe tijdritfiets.”
Of ze nu al leeft als een prof? “Ik ben er wel serieus mee bezig, zeker op het vlak van trainen”, klinkt het. “Met m’n voeding ook al stilaan, maar nog niet maniakaal. Daar heb ik nog progressie. Het komende jaar neem ik een sabbatjaar om me volledig toe te spitsen op de koers. Ik ben benieuwd wat dat zal geven. Ik hoop in mijn nieuwe ploeg nog veel bij te leren, mijn steentje te kunnen bijdragen en mooie resultaten voor de ploeg binnen te halen. In februari gaan we met het team op stage naar Denia. Daar zal ik de andere meisjes beter leren kennen en het vormpeil nog kunnen opkrikken. Ik kan niet wachten op de start van het seizoen”, besluit ze.
