Kwatongen beweren dat Tadej Pogačar de koers dood maakt door zijn overmacht. Als de wedstrijden zelf al saai aanvoelen voor sommigen, hoe schrijf je dan een interessant boek over de grootmeester? Toch verveelde ‘Pogi’ van Andy McGrath geen minuut. Ook al sprak de auteur de Sloveen zelf niet, toch leerden we hem beter kennen.
Planche des Belles Filles
Akkoord, er was die podiumplek in de Vuelta 2020. Toch kwam de mokerslag die Pog aan Rog uitdeelde op de Planche des Belles Filles als een verrassing. Niet toevallig koos Andy McGrath het keerpunt als opening van zijn boek Pogi. De shock was zo groot dat verschillende landgenoten zich van Tadej Pogačar afkeerden omdat hij de zege van Primož Roglič afpakte. Nochtans vonden we in het boek meer dan genoeg redenen om van Tadej te houden.
De auteur sprak niet met Pogačar zelf in functie van zijn boek. Toch weet hij de Sloveense veelvraat te vatten. Dankzij een hele waslijst aan gesprekken met renners en stafleden die zijn opgang van nabij meemaakten, brengt hij de geschiedenis van de Sloveen tot leven. Neem dat samen met de vele referenties en je weet dat er hard gewerkt is aan het boek. McGrath weet dat op een manier te doen dat het voor de lezer niet opvalt.
Het boek leest heel vlot, doordat de auteur verschillende perspectieven handig in elkaar weeft. Interviews wisselen beschrijving van koersfeiten af. De citaten van Pogačar die de media wel haalden, bieden dan weer herkenningspunten die je eigen herinneringen opentrekken.
Na Bernard Hinault had niemand als debutant de Tour gewonnen. Pogačar werd ook de jongste winnaar sinds 1904. We zullen zijn records hier niet opsommen, veel interessanter is het verhaal achter die Tour-zege. UAE was in 2020 nog lang niet de ploeg van vandaag. Zijn ploegmaats zaten al op het vliegtuig richting thuis of lagen half in de lappenmand. Roglič leek de soevereine leider voor de start van de tijdrit. Toch was er binnen het team al het geloof in de overwinning, want zijn gele fiets stond al klaar.
Allan Peiper
Het belang van Allan Peiper bij die 1e Tour-zege valt niet te overschatten. Waar sommigen de 2e plek zouden verdedigen, ging hij volop voor de overwinning. Het kunstje om een Grote Ronde op zijn kop te zetten in de slottijdrit flikte hij al eens met Ryder Hesjedal – ook met een ploeg renners die amper functioneerden. Dat Pieper zelf net hersteld was van kanker, bood wellicht inspiratie voor Pogačar om in een wederopstanding te geloven.
Het is een cliché dat ook veelwinnaars nog steeds meer verliezen dan ze winnen. Daarin kreeg Tadej van jongsaf een harde leerschool: op zijn 9e reed hij wedstrijden tegen jongens van 3 jaar ouder. Hij liep altijd achter op zijn ploeggenoten, die groter en veel gespierder waren. Toch schuwde Pogačar ook toen al de aanval niet. Liep hij met het hoofd tegen de muur, dan deerde hem dat niet zolang hij plezier had gemaakt.
Pogačar kwam de juiste mensen op het juiste moment tegen. Zo bracht Andrej Hauptman in zijn jeugd de trainingen op een speelse manier, zonder strikte intervallen. Een perfecte match met de persoonlijkheid van de latere Sloveense slokop. Er werd ook gelopen, gevoetbald, gebasket en geskied. De hyperfocus en specialisatie bij de jeugdrenners van tegenwoordig ten spijt, weten we uit onderzoek al lang dat een brede basis op jonge leeftijd samenhangt met succes op latere leeftijd.
Mentale kracht
Eigenlijk dacht niemand dat Pogačar zo goed zou worden. Zijn beste wapen kon hij namelijk pas als prof bovenhalen. De jeugdwedstrijden waren gewoon niet lang en zwaar genoeg. Toch waren er voortekenen. In de laatste rit van de Vredeskoers in juni 2018 rukte hij met een aanval van de 6e naar 1e plaats op. Dat deed hij voor een jagende groep met Britten en een Zwitser die amper dichterbij raakten.
In het boek komt de mentale kracht van Pogačar nog maar eens bovendrijven. Toen hij de ochtend van zijn 1e Tourritzege uit bed stapte, bleek hij anderhalve kilo aangekomen. Genoeg om de meeste renners te kraken. De Sloveen zei doodleuk tegen zijn ploegmaat De la Cruz dat hij nu meer vermogen kon trappen.
Dat merk je ook in zijn reactie na zijn 2e plekken in de Tour. Hij zag het als een les, om het beter te doen. Begin 2024 verklaarde Pogačar dat het hem 4 jaar kostte om het voedingsschema te kunnen volgen. Hij startte de Tour 2024 met evenveel spiermassa maar wel anderhalve kilo lichter én onoverwinnelijk. Ook voor UAE was het Tourverlies achteraf gezien het beste wat hen kon overkomen. De overmacht van Pogačar maskeerde dat de ploeg op verschillende vlakken een eind achter andere teams lag.
Het is niet allemaal rozegeur en maneschijn. De 2e plekken in de Tour vraten aan het zelfvertrouwen van de superman. In de Tour van 2025 verloor hij zichtbaar het plezier in het fietsen. “Hoe ouder ik word, hoe minder er van dat kind in me overblijft”, klonk het daarover. Hopelijk blijft dat speelse kind wel overeind.
