Voor de Krawatencross in Lille, in de Antwerpse Kempen, daagden als vanouds ook heel wat supporters op voor de zogenaamde Sterrencross. Bij die oude gloriën van het veldrijden ook ene Peter Van Santvliet aan de start. Voor onze jongere lezers die wel een introductie kunnen gebruiken: eat this!
Populaire generatiegenoot
In die Sterrencross stonden heel wat voormalig vedetten aan de start: Erwin Vervecken, Kevin Pauwels, Zdeněk Štybar, Jan Bakelants, Jurgen Van den Broeck, Sanne Cant, Ellen Van Loy en dus ook Peter Van Santvliet. De opbrengst van de benefietwedstrijd ging naar de aankoop van een riksjafiets voor het Gielsbos, een woon- en zorgcentrum voor mensen met een beperking. Langs de omloop zag je de mensen wijzen naar de renners en hoorde je “Ken je die nog? Dat is de lange Van Santvliet!”
Maar hoe kijkt Peter Van Santvliet terug op zichzelf? “Lang? Lang en dik ben ik nu helaas! Ja, ik ben 1m90, wat voor een renner toch eerder groot is. Samen met Erwin Vervecken stak ik er destijds letterlijk bovenuit. Figuurlijk wat minder. Ik zou mezelf eerder omschrijven als een subtopper. Ik won wel af en toe een crossje, maar een ‘veelwinnaar’ was ik niet. Maar op een goeie dag en een zwaar parcours kon ik mijn voet zetten naast de echte toppers Nys, Wellens, Vervecken en De Clerq.”
Zoals in Gavere anno 2000? “Ja, de omloop lag er toen echt héél zwaar bij na bijzonder veel regenval in de voorgaande dagen. Ik moest qua techniek onderdoen voor mannen als Nys en tactisch was ik ook al geen kei. Maar ik had wel een grote motor en qua karakter moest ik voor hen niet onderdoen. Van Bart Wellens kreeg ik later een koperen plaat voor aan de deurbel met daarop ‘Koning van Gavere’. (lacht) Ik won de meeste van mijn wedstrijden in Luxemburg en Zwitserland, waar de omlopen per definitie zwaar zijn”, gaat Van Santvliet verder. Ter verdere illustratie: Van Santvliet was ook de beste in de Jaarmarktcross van Niel in 2001 op een loodzwaar parcours, voor Vervecken en Wellens.”
Kempenzoon
En toch won de in Lier geboren maar in Oelegem getogen Kempenzoon ook een paar voor hem atypische crossen. Hij pakte de veldrit op domein De Ster in Sint-Niklaas en een GVA-manche in Essen, toch eerder zandcrossen. “Ja, als alles meezat kon ik ook in het zand mijn mannetje staan. In het zand rijden is deels techniek, maar je conditie moet ook optimaal zijn. Ik kijk dan ook tevreden terug op mijn carrière. Ik denk dat ik er heb uitgehaald wat erin zat. Hier en daar heb ik door een technische fout, door pech of door een tactische blunder misschien wel eens een overwinning tussen de vingers laten glippen, maar over het algemeen mag ik niet klagen.”
Peter Van Santvliet was eerder een laatbloeier. Het was pas vanaf zijn 30e dat hij echt tot de top van het veldrijden ging behoren. “Toen begonnen de jonge mannen Nys en Wellens over balken te springen. Voor mij was het te laat om die techniek nog echt goed onder de knie te krijgen. Nu springen ze allemaal over de balken. Niet dat ik denk dat onze generatie minder is dan de huidige. Ja, Mathieu van der Poel is een uitzonderlijk fenomeen, maar ik denk niet dat wij destijds minder waren dan de rest van het veld vandaag. Al is het natuurlijk onmogelijk om generaties met elkaar te vergelijken.”
“Mathieu is tegelijk een zegen en een vloek voor de cross. Als hij er is, domineert hij en is het een lust om hem bezig te zien. Als hij er niet is, is de cross onthoofd. Het is een beetje jammer dat veel goeie veldrijders steeds minder crossen en zich focussen op de weg. Maar tegelijk is het ook begrijpelijk: wegwielrennen is internationaler en de toppers verdienen er veel meer dan in de cross. Het is wel jammer voor de organisatoren met een wedstrijd in februari. Die hebben het steeds moeilijker om toppers aan de start te krijgen. Ook de betaaltelevisie is geen goeie zaak. Gepensioneerden die wat minder te been zijn, kunnen niet fysiek naar de cross en kunnen zich van een klein pensioentje geen abonnement veroorloven. Op het containerpark klampen ze mij daar soms over aan!”
Terug meer fietsen
Want inderdaad, Van Santvliet werkt op het gemeentelijk containerpark van Zandhoven. “Na mijn wielercarrière vroeg Herman Vanspringel me om zijn job in de reclamesector over te nemen. Dat heb ik een tijdje gedaan. Daarna heb ik een 2-tal jaar elektrische fietsen verkocht, maar dat gaf me te veel stress. Het containerpark ligt op een paar kilometer van mijn woonst, ik kan er met de fiets naartoe. De collega’s waren er trouwens – in werktenue – bij in Lille om voor mij te supporteren.”
Maar intensief fietsen doet hij niet meer. “Nee”, lacht hij. “Na mijn carrière bleef ik eerst nog wel wat de conditie onderhouden, maar dat werd alsmaar minder. Vorig jaar heb ik ook mee gedaan aan de Sterrencross in Lille, maar toen moest ik letterlijk eerst het stof van mijn fiets halen. Ik had geen meter gereden. Dit keer had ik al een 6-tal keer gaan rijden om toch een beetje niveau te halen. Maar toch was het weer lastig. Ik ben intussen 57 en heb heel wat kilo’s te veel en kilometers te weinig. En dat wreekt zich als je door het zand wilt ploegen….”
