Wie het afgelopen crossseizoen net voorbij de top 10 keek, zag vaak het iconische geel-zwarte tenue van de Italiaanse Guerciotti-ploeg. De ploeg werkte een solide seizoen af, met de nodige top 15-noteringen in de Wereldbeker. Tot grote spijt van ploegmanager Alessandro Guerciotti werden veel van zijn renners echter buiten de Italiaanse WK-selectie gelaten. Nu stelt hij openlijk de vraag of investeren in een voltijdse veldritploeg nog zin heeft in Italië.
Ploeg van Liboton
Om de enorme frustratie van Alessandro Guerciotti te begrijpen, moeten we terug naar de bakermat van het Italiaanse veldrijden. Het fietsenmerk Guerciotti en de gelijknamige ploeg zagen het levenslicht in 1964, toen de broers Italo en Paolo Guerciotti een piepkleine fietsenwinkel van amper 20 vierkante meter openden in Milaan. Beide broers waren fervent fietsers, maar het was vooral Paolo die zijn hart verloor aan de cross. Terwijl hij furore maakte in het veld en in 1979 de nationale driekleur verdedigde op het WK in Saccolongo, groeide het familiebedrijf gestaag uit tot een gerespecteerd fietsenmerk.
In de decennia die volgden, werd de naam Guerciotti verbonden met de wereldtop in het veldrijden. De ploeg bouwde een geweldige reputatie op door legendes als 5-voudig wereldkampioen Roland Liboton en de Italiaanse crossheld Daniele Pontoni aan zich te binden. Het tricot van Guerciotti was jarenlang niet weg te slaan van het podium en werd het uithangbord van het Italiaanse veldrijden. Zelfs op de weg boekte het merk grote successen met ritzeges in de Giro d’Italia, maar de liefde voor de cross bleef altijd overeind.
Vandaag staat Alessandro Guerciotti, de zoon van Paolo, aan het roer. Met de Fas Airport Services-Guerciotti-ploeg heeft hij een belangrijke rol om de Italiaanse cross op internationaal niveau in leven te houden. De ploeg is een onmisbare schakel geworden in de talentontwikkeling van jonge Italianen die de oversteek naar België willen maken. Het team investeert jaarlijks meer dan 150.000 euro om te kunnen meedraaien.
Explosieve kritiek
Op het WK in Hulst liep bijna alles mis voor de dunbezaaide Italiaanse WK-selectie. Sara Casasola moest noodgedwongen opgeven door een blessure die ze opliep in Hoogerheide. Bij de beloften werd topfavoriet Stefano Viezzi gediskwalificeerd na een onreglementaire fietswissel. Bij de junioren miste Filippo Grigolini de wereldtitel na 2 valpartijen in de slotronde.
Niet de resultaten, maar wel het selectiebeleid zette bij Alessandro Guerciotti kwaad bloed. Op de Italiaanse zender RAI noemde hij de beslissing van de bond om subtoppers preventief thuis te laten fundamenteel fout. “Laat ik vooropstellen dat ik bondscoach Daniele Pontoni, die fantastisch werk levert, niet wil vervangen. Maar er zijn renners die steevast top 10 of top 15 rijden in de Wereldbeker, die nu niet geselecteerd zijn omdat we alleen ‘potentiële medaillewinnaars’ meenamen.”
“Je weet op voorhand dat Mathieu van der Poel gaat winnen”, gaat de teambaas verder. “Maar als iedereen zo zou redeneren als de Italianen, stond er misschien 10 man aan de start. Zelfs Filippo Fontana zou niet opgesteld zijn, want hoewel hij een geweldige wedstrijd reed, wist je vooraf dat hij nooit op het podium ging eindigen”, plaatst Guerciotti als kanttekening bij het beste Italiaanse resultaat sinds 2007. “2 uitsluitingen springen er voor mij echt uit: Lucia Bramati, die 11e eindigde in de Wereldbeker, en Filippo Agostinacchio, vorig jaar nog 2e op het EK U23. Dat zijn 2 jonge talenten die je juist ervaring móét geven. Met het meenemen van meer renners geef je een doel aan hun seizoen.”
Investeringen in gevaar
Die uitsluitingen doen extra pijn als Guerciotti kijkt naar zijn financiële inspanningen. “Soms vraag ik me af of het nog wel zin heeft om door te gaan met een ploeg die zulke investeringen vereist”, verzucht hij. “Mijn team heeft de afgelopen jaren significante stappen gezet, maar de federatie is niet met ons verhaal meegegaan. Soms roept men dat het om budget draait, maar het lijkt me absurd. Als de bond ons om een bijdrage had gevraagd, hadden we met alle liefde geholpen.”
Naast de financiële frustratie wijst de Italiaan ook op de noodzaak van een langetermijnvisie. Een carrière eindigt immers niet op je 18e. “Ik herinner me dat we in 2008 met Marco Aurelio Fontana de 6e plaats pakten op het WK in Treviso. Dat was zijn 1e grote resultaat. In de Wereldbeker reed hij steevast top 20, maar nooit top 10. Met deze huidige selectielogica hadden we dat nooit bereikt. Destijds profiteerde hij er enorm van dat hij het jaar ervoor ook al het WK had mogen rijden.”
Uiteindelijk zal Guerciotti naar alle waarschijnlijkheid voortzetten. Toch zullen zijn waarschuwingen wel serieus genomen worden. De bond weet immers ook dat zonder de grote inspanningen van het iconische Guerciotti, veldrijden in Italië een bange toekomst wacht.
