Laat ons duidelijk zijn: Tim Wellens was de meest bepalende man voor Team UAE Emirates-XRG in Milaan-Sanremo de afgelopen jaren. Hij sleurde eigenhandig zijn teamgenoten mee in het positioneringsspel voor de Cipressa. Daarna deed hij het merendeel van het peloton kraken met een langgerekte kopbeurt. Toch opent zijn afwezigheid mogelijk scenario’s met meer winstkans voor UAE.
Vermeersch voor Wellens
1 moment van zwakte toonde MVDP op de fameuze Cipressa-beklimming in 2025, iets waar Team UAE Emirates-XRG ongetwijfeld moed uit putte. Hoe indrukwekkend de drietrapsraket ook was die eindigde in de nucleaire aanval van Tadej Pogačar, perfect uitgevoerd was die zeker niet. Jaar na jaar faalt UAE in het positioneringspel voor de Cipressa, waardoor de Sloveen vrij geïsoleerd zit.
Ook in 2025 moest Jonathan Narváez van diep komen, waardoor hij al een deel van zijn kruit verschoot voor hij Pogačar lanceerde. Het zorgde er misschien voor dat hij net niet lang genoeg kon doorgaan om MVDP pijn te doen. Er zit dus nog marge op de Cipressa-strategie. Helaas voor de regerende wereldkampioen liggen zowel Narváez als Wellens in de lappenmand.
Niemand binnen de ploeg is sterk genoeg om de 2 meesterknechten vervangen. Pistiers als de broers Oliveira kunnen zich een weg door het peloton banen, maar staan niet op de deelnemerslijst. Gelukkig maakte Florian Vermeersch de laatste maanden indruk. Hij wordt een belangrijke schakel, want als Flandrien weet hij zich natuurlijk wel te plaatsen in het peloton.
Jan Christen is een 2e pion die fantastisch op dreef is en Pogačar al lanceerde in de Strade Bianche. Toch reikt de streep van Vermeersch net iets minder ver dan die van Wellens. En ontploft het dynamiet in de benen van Christen net iets minder fel dan Narváez. Christen rijdt steengoed, maar een Narváez op zijn best is toch nog een klasse apart. Herinner je dat hij een aantal jaar terug als enige ooit zijn toekomstige kopman Pogačar in de Giro loste.
Cipressa 2.0?
Binnen de ploeg kan niemand hen dus volledig vervangen, tenzij Isaac del Toro opgeofferd wordt. Daarmee zou UAE echter dé pion uitspelen die een cruciale rol kan spelen om MVDP te verschalken. Zeker omdat MVDP nóg beter oogt dan vorig jaar. Toont UAE realiteitszin, dan kieperen ze het plan Cipressa dus in de vuilbak. Toch blijft de voorlaatste hindernis van de dag wellicht cruciaal. Zelfs als UAE de beklimming iets minder hard maakt, dan zullen veel renners overboord gaan.
De vraag is of Tim Wellens eigenlijk niet te sterk is voor zijn team, waardoor zijn afwezigheid misschien een zegen blijkt. De Belgische kampioen laveert immers met speels gemak door het peloton, waardoor zijn ploegmakkers zijn wiel verliezen. Misschien komt UAE wel met een langere trein aan de voet. Als de trend van de vorige jaren zich doorzet, zullen we hen dan niet vanaf het begin van de klim vooraan zien. Als ze gezamenlijk opschuiven, kunnen ze hun rol spelen.
Dan komen we uit bij het wellicht meest gunstige scenario voor het team uit de Emiraten. Het alternatief voor het scenario waarin Pogačar iedereen lost, is een Cipressa die balanceert tussen keihard maar niet te hard. In een groepje van een 5-tal renners zullen Del Toro en Pogačar normaal beiden present tekenen. Als ze met 2 elk om beurt aanvallen, dan vergroot de kans dat het gat op een bepaald moment valt. Gelegenheid genoeg: op het vlakke stuk richting Poggio, op de Poggio zelf, in de afdaling, of in de laatste kilometers. Zelfs iemand met de oerkracht van MVPD kan dat niet allemaal alleen oplossen.
Passo del Turchino
Kijkt UAE naar de afgelopen jaren, dan wagen ze misschien toch een ander plan. Wie goed keek in het jaar dat Jasper Philipsen won, zag dat Pogačar wel degelijk een gaatje sloeg op MVDP. Kan het record op de Poggio nog scherper? Of laat Del Toro het gat vallen waardoor de Sloveen ribbedebie blijkt?
Pogačar zal het risico op die waterkans niet graag lopen. Hij ziet waar de kansen liggen en probeert zijn lot daar zo veel mogelijk zelf te forceren. Daarom gaat hij in de Strade Bianche aan op 80 km, waar het terrein zich meest leent om de tegenstand te lossen. Slechts 1 punt op het parcours ligt de regerende Tourwinnaar beter dan zijn Nederlandse concurrent. Misschien moet Pogačar het maar eens proberen vanop de Passo del Turchino. Een aanval van pakweg 150 km, waarom niet?
Zaterdag wordt het sowieso alweer een interessante koers. Waar veel wedstrijden tegenwoordig het parcours zo zwaar mogelijk maken, blijven de Italianen vasthouden aan hun beproefde recept. Ze bewezen vorig jaar het cliché dat niet het parcours, maar de renners de koers maken. Net door het zachte parcours, wordt het ook dit jaar wellicht opnieuw de meest interessante koers om te volgen.
