Het is makkelijker om de weinige wedstrijden op te sommen die Marianne Vos niet heeft gewonnen dan om haar volledige palmares te overlopen. Weg, baan, veld, gravel,…. Van de Muur van Hoei tot de Italiaanse cols heeft de Nederlandse ster bijna overal getriomfeerd. Over 10 dagen staat ze opnieuw aan de start van de Hel van het Noorden, een wedstrijd die op het lijf geschreven lijkt van deze uitzonderlijke kampioene. Maar de droom om zelf die kassei omhoog te tillen in het Vélodrome André-Pétrieux blijft onverminderd groot.
Heroïsche 2e plaats
Als een echte pionier zal Lizzie Deignan voor altijd de 1e winnares van Parijs-Roubaix Femmes blijven, en op wat voor een manier. “Het was een ontzettend dappere actie”, vertelt Marianne Vos, die als 2e eindigde achter de Britse. Deignan viel al aan voor de 1e kasseistrook en reed solo naar de overwinning in een herfstige en door epische weersomstandigheden geteisterde editie. “Ze nam een flinke voorsprong en op een gegeven moment besefte ik dat als we niets zouden proberen, we haar nooit meer terug zouden zien. Dus waagde ik een poging om te zien hoe ver ik kon komen.”
Vos ontketende haar ervaring en talent op de kasseien van Camphin-en-Pévèle en Carrefour de l’Arbre, waar ze indruk maakte met haar soepele lijnen op de natte stenen. Deignan was echter te ver weg en finishte met een voorsprong van 1 minuut en 17 seconden. Vos moest genoegen nemen met een zwaarbevochten 2e plaats. “In de finale wist ik dat ik niet genoeg tijd goedmaakte, maar ik heb heel heldere herinneringen aan die hele dag.”
De ontlading en de sfeer lieten een diepe indruk na. Het was een unieke ervaring die haar band met de koers meteen smeedde. “Het is echt speciaal om het Vélodrome binnen te rijden. Er hangt zoveel geschiedenis op die plek… Het was werkelijk een unieke dag”, legt ze uit. Die dag proefde ze voor het eerst van wat winnen in Roubaix zou kunnen betekenen.
Haar beste resultaat in Roubaix behaalde Vos in 2021, maar de zege was misschien wel dichterbij in 2024. “Dat jaar sprintten we op de wielerbaan en Lotte Kopecky won”, herinnert ze zich, nadat ze ook geklopt werd door Elisa Balsamo en Pfeiffer Georgi. “Met een 4e plaats kan ik niet zeggen dat ik dicht bij de zege was, maar gevoelsmatig was het korter bij, omdat Lizzie in 2021 echt te ver vooruit was.”
Altijd rivalen
“Ik heb me elk jaar goed gevoeld op de kasseien”, aldus de renster die nog nooit buiten de top 10 eindigde in Parijs-Roubaix en telkens een andere kampioene zag winnen. “Er is altijd een ander scenario. Er zijn verschillende rensters met verschillende kwaliteiten. Dat maakt deel uit van de schoonheid van de koers. Maar we zien ook wel enkele vaste namen in de top 10 terugkeren.”
Ze noemt twee 2 winnaressen van de Hel van het Noorden, Kopecky en Elisa Longo Borghini, voordat ze een potentiële toekomstige winnares aanwijst. “En dan is er Lorena Wiebes, die vorig jaar op het podium stond. Zij is zeker een potentiële winnares. En dan heb ik er nog maar 3 genoemd. Er zijn veel kanshebbers, en dat vind ik leuk. Het wordt weer een geweldige strijd.”
Vos is niet alleen een uitzonderlijke kampioene, ze belichaamt ook de collectieve waarden van haar ploeg, Visma | Lease a Bike. Die ploeg veroverde vorig jaar de Hel van het Noorden dankzij Pauline Ferrand-Prévot, die won na een aanval op Carrefour de l’Arbre. “We wilden de koers als team winnen en hadden verschillende tactieken uitgestippeld om dat te bereiken”, blikt Vos terug. “We wilden dat Pauline zou aanvallen. Ze was ontzettend sterk en koos haar moment perfect.”
Achter haar speelde Vos de ploegenrol feilloos. “Het was echt mooi om de achtervolgende groep te proberen controleren, terwijl ik zag hoe Pauline haar voorsprong uitbouwde. Toen ik de Vélodrome binnenreed, voelde ik 2 emoties. Enerzijds was mijn race nog niet voorbij, maar ik wist al dat het resultaat binnen was.” Ze moest zelf nog sprinten voor een 4e plaats, net achter Letizia Borghesi en Wiebes.
Pijn
Pas daarna kon ze de overwinning van Ferrand-Prévot echt vieren. “Ik wilde naar haar toe gaan, maar ze was omringd door media. Dus deed ik een stap terug om me bij mijn ploeggenoten te voegen en naar de podiumceremonie te kijken. Het was een ongelooflijke prestatie van Pauline. En het was echt genieten om dat samen te vieren nadat we als team hadden gekoerst.”
“Je weet dat het pijn gaat doen, dat het zwaar zal zijn, maar ik vind het nog steeds geweldig om elk jaar terug te komen”, glimlacht Vos, al gefocust op 12 april 2026. Dit keer zal Pauline Ferrand-Prévot niet aan de start staan, maar de aanpak blijft hetzelfde. “We zullen ons opnieuw zo goed mogelijk voorbereiden, klaar zijn met het materiaal, de finale herbekijken, de lijnen op de kasseien voelen en er alles aan doen om de hele wedstrijd op ons best te zijn. Met als doel de overwinning.”
“Natuurlijk zou het winnen van 1 van de allergrootste wedstrijden veel voor me betekenen”, vervolgt de renster met honderden zeges op haar naam. “Maar ik denk niet echt na over hoe het mijn carrière of mijn leven zou veranderen. Het is een wielerwedstrijd en ik wil de grootste koersen winnen.”
Een triomf in Roubaix zou ongetwijfeld een speciale plaats in haar trofeeënkast krijgen. Het zou de kroon zijn op een carrière die al bijna geen gelijke kent, maar die ene iconische trofee ontbreekt nog. “Ik heb de kleine kassei voor mijn 2e plaats, maar die grote is toch iets anders!”
