Een mijlpaal daar in de GP Affligem zondag 26 april 2026. Anders kan je de 50e overwinning bij de elite voor Kobe Vanoverschelde uit Sleidinge niet noemen. Nog een stuk indrukwekkender is het als je weet dat hij er 10 jaar tussenuit was en bij zijn terugkeer hoopte om ooit nog 1 keer te winnen. Het werden er 46 meer. Gevolg van een opmerkelijke 2e carrière, een nieuwe teamstrategie en vooral een ijzersterke mentaliteit. “Ik koers nu veel meer ontspannen.”
Nieuwe strategie
Het wielrennen is de voorbije jaren sterk geëvolueerd en dat heeft Vanoverschelde van Wielerteam Decock-Mannavital-Van Mossel aan den lijve ondervonden. Waar vroeger een eenzame wolf nog kon zegevieren, is het ploegenspel nu belangrijker dan ooit. “Je merkt gewoon dat het wielrennen veel veranderd is”, steekt hij van wal. “Zeker de afgelopen 2 jaar. Dit jaar zijn er bij de Elite 2 ook meerdere sterke teams. Zowel in de kermiskoersen als in de interclubs wordt er veel meer in teamverband gekoerst, omdat het niveau zodanig hoog ligt. Dus op die manier moet je eigenlijk wel een stukje mee evolueren.”
Die evolutie heeft hij samen met zijn ploeg en met name zijn kompaan Mathias Vanoverberghe ingezet. “We zijn 2 gelijkaardige types. We zijn niet de snelsten en we zijn ook niet de grootste hardrijders. Maar we zijn wel 2 sterke renners die, als we de koers hard maken, vaak als laatste overschieten. Als we dat samen kunnen doen, zijn we best wel sterk.” Die samenwerking is een bewuste keuze. “We zitten in de ploeg met 3 kopmannen. De grootste uitdaging is om ervoor te zorgen dat we ook in de koersen een beetje geven en nemen naar elkaar toe. Zodat we proberen zoveel mogelijk te winnen als ploeg.”
Een recent voorbeeld illustreert die tactiek perfect. “In Néchin had ik al Haringe gewonnen en Mathias had toen nog kunnen zegevieren. We zaten met een groep van 14 en samen hebben we die kleiner gemaakt. Uiteindelijk bleven we nog met 4 over. Ik was dan ook wel heel goed die dag, maar Mathias was op dat moment eerst weg en de veer brak bij de andere 2. Dan speel je het ploegenspel en word je 2e, maar uiteindelijk heb ik daar niets laten liggen.”
Van 4 zeges naar de magische 50
De teller staat nu op 50, maar dat getal is opgebouwd in 2 totaal verschillende periodes. Er was een leven voor en een leven na een voetbalpauze van 10 jaar. “In mijn 1e koerscarrière won ik 4 koersen”, vertelt Vanoverschelde. “Dat was een interclub in Frankrijk, een kermiskoers, mijn thuiskoers in Lovendegem en een UCI-koers, Ledegem-Kemmel-Ledegem. In mijn 2 jaar bij de beloften reed ik bij de Lombarden van Michel Pollentier.” Na een onderbreking van een decennium begon het opnieuw te kriebelen.
De ambitie was toen bescheiden. “Toen ik op mijn 30e herbegon, was de ambitie om nog 1 keer een koers te winnen. Ik had nooit gedacht dat ik er 46 zou winnen. Als ik erover nadenk, is dat eigenlijk wel zot.” Van die vele overwinningen blijven er een paar extra hard nazinderen. “De allereerste die mij is bijgebleven, is Ledegem-Kemmel-Ledegem. Dat is de huidige Gent-Wevelgem, met 2 keer de Kemmelberg. Gigantisch zwaar. Een internationale UCI-koers met 200 coureurs en ik had nog nooit een finale gereden. Fantastisch.”
Na zijn terugkeer kwamen er andere hoogtepunten. “De Memorial Briek Schotte in Desselgem was ook fantastisch. Een profkoers winnen in je 1e jaar dat je bij de profs rijdt…. Ik had de dag voordien ook bijgetekend bij Tarteletto-Isorex, dus dat was een geweldig moment.” Ook zeges in Staden en Affligem staan hoog aangeschreven. “Dat vond ik 2 koersen die mij in het verleden al enorm lagen, die heel zwaar waren van parcours en die geschiedenis meedragen.”
Als het hoofd goed is, zijn de benen dat ook
De sleutel tot het recente succes zit volgens Vanoverschelde ook tussen de oren. Hij benadert de sport nu anders. “Ik ga er flexibeler mee om dan de laatste 2 jaar. Toen had ik mezelf ook wel wat druk opgelegd en daar had ik toch moeite mee. Ik heb vorige zomer de knop omgedraaid. Door andere dingen te doen.” Een reis met jeugdvrienden, waarbij de fiets niet centraal stond, bleek een kantelpunt.
Die lijn trekt hij nu door in zijn dagelijkse leven. “Ik doe veel dingen die niets met koers te maken hebben. Ik heb een keer een dartstoernooi gespeeld, een waterpolomatch meegedaan, een keer gevoetbald. Dat kan je nu niet meer uitleggen aan die gasten van tegenwoordig. Maar ik denk dat dat wel de sterkte is waarom ik zo ontspannen rondrijd.” Hij haalt een bekende wijsheid aan. “Mijn trainer zegt vaak: als het hoofd goed is, zijn de benen goed. À la Frank Vandenbroucke. En daar heeft hij eigenlijk wel gelijk in.”
Die mentale rust helpt hem om te gaan met de druk en de typische koerssituaties, zoals concurrenten die constant op zijn wiel rijden. “Vorig jaar en het jaar daarvoor had ik mij daar dood aan geërgerd. Nu had ik het zelfs niet door. Ik trek er mij niets van aan en probeer gewoon van mijn eigen sterkte uit te gaan.” Die sterkte is onmiskenbaar. “Ik heb gezien dat ik in Affligem de laatste 10 minuten 430 Watt heb geduwd. Ik denk dat weinigen dat kunnen na een koers van 165 km.” Concrete doelen heeft hij niet, al lonkt 1 trui wel. “Het BK is natuurlijk wel iets. Die trui is het enige wat ontbreekt om mijn carrière misschien een beetje af te maken. Maar het blijft een puzzel die moet passen.”
