In net geen 85 km meer dan 2.000 hoogtemeters overbruggen, vereist geen verre verplaatsing naar Alpen of Pyreneeën. Vanuit het Saint-Maurice-sur-Moselle, gelegen op een goeie 450 km van Brussel in hartje Vogezen, reden wij een compacte rit die weliswaar wel wat getrainde benen vergt. De route verbindt 3 totaal verschillende beklimmingen in een relatief korte lus. Onderschat het zogenaamde Middengebergte dus zeker niet!
Ballon de Servance
Deze rit vangen we aan met een ontspannen en vlakke aanloop vanuit het dorpscentrum om de spieren optimaal voor te bereiden. We parkeren onze wagen bewust op de ruime parking rechts naast het Office de Tourisme in Saint-Maurice-sur-Moselle, omdat deze locatie direct aansluit op de autovrije fietssnelweg. Deze Voie Verte des Hautes Vosges is aangelegd op een oude spoorwegbedding en volgt de bovenloop van de Moezel stroomafwaarts in westelijke richting. Het licht dalende profiel over de eerste kilometers vormt het ideale decor om de benen gezapig los te rijden voordat het zware klimwerk effectief begint.
Na exact 6 km verandert het terrein drastisch bij het opdraaien van een departementale weg. In Le Thilot is het plots helemaal gedaan met luieren en bevinden we ons direct aan de voet van de Col des Croix, wat eigenlijk de 1e trap richting de top is. Dit tussencolletje functioneert als een perfecte opwarmer met een uitstekend wegdek dat over 3,5 km aan ruim 5% stijgt via brede bochten. Eens deze tussentop op 678 meter bereikt, slaan we linksaf en begint de 14 km lange beklimming van de Ballon de Servance.
Het gemiddelde stijgingspercentage van 5% vertelt absoluut niet het hele verhaal, want er zijn in deze regio weinig bergen die zo onregelmatig zijn. Steile passages van meer dan 10% wisselen voortdurend af met lichte afdalingen, wat het vinden van een constant klimritme vrijwel onmogelijk maakt. Gelukkig is de weg extreem rustig en bieden de vlakkere stroken de noodzakelijke kans om voldoende te eten en te drinken voor de zware slotkilometers van bijna 8%, hoewel een naambordje op de top helaas ontbreekt.
La planche des Belles Filles
De lange afzink vereist wel wat concentratie en stuurvaardigheid. Tijdens de afdaling houden we de vingers constant en stevig aan de remhendels, puur vanwege het behoorlijk hobbelige wegdek. Bij hoge snelheden is het op deze ondergrond lastig om de volledige controle over het stuur te behouden en we nemen liever geen enkel onnodig risico. Pas na 14km dalen wordt het asfalt plots aanzienlijk breder en beter, wat exact het punt is waar we scherp linksaf draaien richting de volgende grote uitdaging.”
De 2e beklimming van de dag richting het kleine skistation van La planche des Belles Filles boezemt onmiddellijk diep ontzag in. De poëtische naam verbergt een meedogenloze realiteit, want met een gemiddelde van bijna 10% over 6 km wordt dit gegarandeerd afzien. De brede asfaltweg start onmiddellijk met een pokkesteile strook waar onze fietscomputer genadeloos 15,8% aangeeft. Het uitzicht valt bovendien zwaar tegen omdat we constant ingesloten tussen de bomen rijden en het totale gebrek aan haarspeldbochten maakt de klim mentaal buitengewoon zwaar om te verteren.”
Het allerlaatste slotstuk naar de top tart alle verbeelding. We moeten onderweg zoveel schakelen dat we beginnen te vrezen dat de batterij van onze elektronische versnelling het plots kan begeven. Na ruim 5 km bereiken we een grote parking waar we linksaf draaien voor de verschrikkelijke finale van 350 meter lang. De stijgingsgraad piekt hier in de laatste 100 meter zelfs ruim boven de 20%, waarna we hevig uithijgend rechtsomkeert maken en het onverharde gravelgedeelte uit de Tour de France met een smoes over lekrijden wijselijk links laten liggen.”
Ballon d’Alsace
De snelle overgangsfase naar de 3e en laatste col verloopt zonder noemenswaardige problemen. Dankzij de brede weg in uitstekende staat durven we dit keer wel voluit naar beneden te scheuren, waarbij we vlot snelheden tot ruim boven de 80 km/u behalen. We peddelen in een strak tempo door de dorpen Plancher-les-Mines en Plancher-Bas, waarna we de departementale weg richting Giromagny opdraaien. Dit stadje markeert de officiële start van de zuidkant van de slotklim, wat met zijn 16,5 km meteen de langste van de 3 mogelijke aanvliegroutes naar de Ballon d’Alsace is.”
De aanvangsfase van deze majestueuze berg kenmerkt zich door een zeer aangename en vlotte cadans. Tot aan het gehucht Malvaux loopt de weg zo’n 4,5 km heel licht op, waarna het klimwerk echt begint zonder ooit brutaal of overdreven steil te worden. Het strakke wegdek is werkelijk perfect en de resterende 12 km stijgen aan een uiterst verteerbaar gemiddelde van 5,5% met slechts korte uitschieters. Dit is een fantastische loper waar werkelijk elke klimmer intens van geniet, zeker wanneer we de reeks van 10 prachtige haarspeldbochten vlot aansnijden.”
De allerlaatste kilometers persen onvermijdelijk de overgebleven restjes energie uit de vermoeide benen. Vanaf de bekende waterval Saut de la Truite volgt het steilste stuk waarbij de weg gedurende 4 km aan 6,5% omhoog kruipt. Op 2 km van de top besluiten we de weg rechts richting Sewen te negeren en rijden resoluut rechtdoor de finale in, waar het enige onregelmatige deel van de hele beklimming wacht. Een korte strook van 8% vlak voor de top doet toch nog flink pijn na ruim 2.000 hoogtemeters, maar eenmaal over de streep dalen we met een rotvaart af naar Saint-Maurice-sur-Moselle, waar we vanochtend vertrokken.”
