Plots pronkte hij daar op ProCyclingStats: Francisco Mancebo, winnaar van de 1e etappe in de Tour du Sahel 2025. In principe trekt de rittenkoers in Mauritanië (West-Afrika) niet onze aandacht, maar dat verandert wel als een voormalig kampioen er plots zegeviert. Met zijn 48 lentes is hij de oudste winnaar van een UCI-wedstrijd ooit.
Eladio Jiménez
Francisco Mancebo wordt in maart 49 jaar. Hij is dus een paar maanden ouder dan die andere Spanjaard waar maar geen slijt op komt: Óscar Sevilla. Die laatste won in november 2024 nog een etappe in de Ronde van Ecuador. Het zijn de eeuwige wielrenners, net zoals Davide Rebellin ook tot boven zijn 50e competitief bleef fietsen op continentaal niveau. Veel komt Mancebo niet meer in aanraking met zijn bekendere landgenoten uit de WorldTour, maar vorig jaar stond hij wel met hen aan de start op het Spaans Kampioenschap.
In Mauritanië won Mancebo een sprint van een klein groepje. Bekende tegenstanders heeft hij er niet, al rijden er ook wel een aantal Nederlanders mee. Zijn overwinning behaalde hij als renner van Al-Raed Saudi Club, een Arabisch gezelschap. Logischerwijze is hij ook de 1e leider in de wedstrijd op 2.2-niveau.
De Madrileen begon te fietsen toen de dieren nog spraken. In 1994 stond hij als junior al aan de start van het WK in Colombia. Een selectie die hij had afgedwongen met een bronzen medaille op het Spaans kampioenschap. Hij verloor er van Eladio Jiménez, die later 3 ritten zou winnen in de Vuelta. Talent had Mancebo dus met hopen, ook als belofte werd hij in 1996 en 1997 meegenomen naar het WK. In San Sebastián werd hij trouwens 7e. Zijn landgenoot Oscar Freire werd er geklopt door de Noor Kurt-Asle Arvesen.
Banesto
Als groot talent kreeg Mancebo in 1998 een plekje bij het grote Banesto, dat in die periode nog teerde op de erfenis van Miguel Induraín. Kopman was Abraham Olano, die dat jaar ook de Vuelta op zijn naam zou schrijven. Enkele dagen na zijn 22e verjaardag werd Mancebo 13e in Parijs-Nice. Dat was in die periode bijzonder jong. De eindzege was voor Frank Vandenbroucke, op dat moment in de vorm van zijn leven.
Stapje voor stapje zette de Madrileen stappen. In 2000 eindigde hij bijzonder fraai als 3e in Parijs-Nice en won hij het jongerenklassement in de Tour. Echter leek hij daar een beetje zijn plafond te hebben bereikt. Tussen 2002 en 2005 eindigde hij 7 keer in de top 10 van een Grote Ronde. Vaak deed hij dat op onopvallende wijze en hadden commentatoren het vaker over zijn stijl dan over zijn prestatie. Mancebo hing zo krampachtig schuin op zijn fiets dat hij bij haarspeldbochten de renners aan de overzijde net niet raakte. Efficiënt was het wel. In 2004 mocht hij zelfs mee op het podium van de Vuelta. Naast Heras en Perez. Volgens de boeken stond hij ook op het podium van de Tour in 2005, maar in die boeken werden Armstrong en Ullrich wel doorstreept zonder Basso uit te roepen tot eindwinnaar.
Winnen deed Mancebo slechts heel zelden. De mooiste zege behaalde hij in de zomer van 2004 toen hij Spaans kampioen werd voor wonderkind Valverde. Later zou een ritzege in de Vuelta een laatste hoogtepunt worden. Een transfer naar AG2R moest hem in 2006 nieuwe zuurstof geven, maar luidde het begin van het einde in.
Operación Puerto
Net als voor enkele collega’s eindigde de carrière van Mancebo op het hoogste niveau met Operación Puerto. De Spanjaard kon gelinkt worden aan het dossier en bleef thuis van de Tour. Volgens manager Vincent Lavenu kondigde hij meteen het einde van zijn carrière aan. Toch werd een terugkeer bij het Franse team nog even besproken. Relax-Gam gaf hem wel een kans. Mancebo bedankte met een 6e plaats in de Ronde van Catalonië, maar was verbrand voor het WorldTour-peloton.
Het Amerikaanse Rock Racing leek de gevallen helden (Tyler Hamilton, Santiago Botero, óscar Sevilla) een reddingsboei toe te werpen, maar in de realiteit zakte Mancebo steeds verder weg. Ook etappewinst in de Ronde van Californië leverde hem geen laatste kans meer op. Wat eerst nog een kalender vol Amerikaanse koersen was, veranderde in wedstrijden in de Emiraten, Japan, Maleisië en Gabon.
Mancebo – Paco voor de vrienden – bleef altijd koersen. Altijd wanneer je denkt dat hij gestopt is, duikt hij toch weer op in een Nationaal Kampioenschap of ergens in een random lijstje met oudste renners, aangevoerd door 3 renners uit Guam (Micronesië). Tot je het maar lang genoeg volhoudt, plots toch weer nieuws wordt en mensen zeggen: “Hij moet het toch echt graag doen.” Het hoogst haalbare voor een renner die zich 2 decennia geleden verbrandde aan de ziekte van zijn tijd.
