In het Deense Viborg heeft WielerVerhaal-redacteur en Ridley-copywriter Birger Vandael (31) zondag 29 juni 2025 brons behaald op het WK Wielrennen voor journalisten, beter bekend als het WPCC (World Press Cycling Championship). Op een zware omloop werd hij vakkundig afgemaakt door zijn Deense tegenstanders Thomas Vibjerg en Nikolaj Hebsgaard. Een monoloog als verdoken oproep om in 2026 met meer talent terug naar Viborg te gaan! Een persoonlijke bijdrage vanuit Denemarken!
De groei van het event
‘Sportjournalisten zijn sporters die niet goed genoeg waren om prof te worden en dan maar journalist werden’, zo luidt een welbekend cliché. Zoals elk cliché vast en zeker niet helemaal onwaar, al zal elke sportjournalist toch het tegendeel beweren. Omdat sportjournalisten die het alsnog proberen waar te maken in de topsport van alle tijden zijn, leeft ook het idee van een apart kampioenschap al decennialang. Aan het eind van de jaren ’60 was er voor het eerst sprake van, maar het duurde nog tot begin deze eeuw voor het kampioenschap daadwerkelijk vorm kreeg.
Het initiatief hiervoor kwam van Jean Yves Donor en Walter Rottiers en de 1e editie vond plaats in het Franse Les Herbiers. Vervolgens trok het kampioenschap naar Luxemburg, Zwitserland, Oostenrijk en ook Lierde was een keertje gastheer. In 2013 werd een zwarte pagina in de geschiedenis van het event geschreven met het tragische overlijden van de Nederlandse journalist Karel Verdonschot. Sindsdien reikt de organisatie rugnummer 58 niet meer uit. Het event zelf bleef groeien met naast een wegrit ook een tijdrit en sprint en een recordaantal deelnemers in Oudenaarde (160 deelnemers uit 15 landen).
Het was tijdens de groei van het event dat het Belgische Vive le Vélo-gezicht Karl Vannieuwkerke zilver behaalde in deze race. Toen hij daar enkele maanden geleden tijdens zijn commentaar over vertelde, begon het bij ons ook terug te kriebelen. Terug, want hij had ons in het verleden al eens geïnspireerd. Zo nam ik in 2022 deel aan het kampioenschap op de Nürburgring en behaalde ik daar brons.
Iedereen prof
De afgelopen jaren vond het event niet plaats omwille van verschillende organisatorische problemen. Gelukkig zet Viborg zich nu voor 3 jaar op de kaart als nieuwe gastheer van het door journalisten zeer gewaardeerde event. De wielersport heeft echter een flinke evolutie ondergaan. Het aantal deelnemers is gezakt, het professionalisme is alleen maar gestegen. Dat maakt het lastig om nog een homogeen peloton samen te stellen.
Aan de tijdrit nam ik door andere verplichtingen niet deel, een dag later kon ik me in de sprint tot wereldkampioen (in mijn leeftijdscategorie) kronen. Een stevige kanonskogel op een helling in de buurt was daarvoor genoeg. Een beetje spielerei natuurlijk, want de tegenstand was beperkt en de wegrit op zondag zal altijd het koningsnummer van elk kampioenschap zijn. Bij het zien van de deelnemerslijst stootte ik op Nikolaj Hebsgaard, over wie op WielerVerhaal al een reportage staat. Hebsgaard is ook hoofdredacteur bij Velomore en dus een vooraanstaand Deens wielerjournalist.
Ik wist dus dat het gevaar uit Denemarken zou komen, maar Thomas Vibjerg was nog van een ander niveau. De schrijver bij Jyllands-Posten draait vlotjes mee in het Deens amateurcircuit. Deze eeuw heeft het land een enorme stap gezet in het wielrennen, met de Tourwinst van Vingegaard als symbooloverwinning. Dat blijkt ook uit het niveau van alle andere renners. Waar het vroeger de Italianen waren, zijn vandaag de Denen de norm.
Who’s next?
In de wedstrijd geraakte ik in de openingsronde met 5 renners voorop. De 2 genoemde Denen, de Nederlander Tijmen Moltmaker (met hem brengen we de komende dagen nog een bijdrage op WielerVerhaal), een Italiaan en dus… een Belg. Vervolgens vielen de Denen beurtelings aan. Een enorme patat van Vibjerg bleek de juiste te zijn. Hij zou aan een gemiddeld vermogen van 350 Watt solo naar de overwinning rijden. Vervolgens zou Hebsgaard ons zachtjesaan dooddoen met flinke prikken bergop. Op onze waarde geklopt dus, daar kan ik heel duidelijk over zijn. Nochtans waren al die waarden beter dan 3 jaar geleden, maar als iedereen elk jaar beter traint en beter rijdt, heb je daar weinig aan. Zo hard de koers was, zo gemoedelijk was de slotceremonie achteraf. Met een Deense hotdog werd er nagekaart.
Met een 2e bronzen medaille en de wetenschap dat een regenboogtrui niet voor ons is weggelegd, keer ik terug naar Neerpelt. Ergens droom je toch altijd van je eigen moment de gloire en ik wilde ook graag de bloemen meenemen om een bevriend koppel een hart onder de riem te steken, maar wielrennen is genadeloos. In de 1e plaats hoop ik vooral collega’s te inspireren zoals Vannieuwkerke dat ooit bij mij heeft gedaan. België beschikt over bijzonder getalenteerde wielrenners onder de journalisten (denk maar aan pakweg Bavo Mortier, Gert Verheyen en ex-renster Ine Beyen). Misschien wil er volgend jaar iemand een poging wagen om de titel terug in Belgisch bezit te brengen? Afspraak in Viborg in 2026 en 2027.
