Het was alsof hij die dag hulp kreeg van hierboven. Dag op dag 10 jaar geleden werd de Mûr-de-Bretagne al beklommen in de Ronde van Frankrijk en de dagzege was toen geheel verrassend voor de Franse outsider Alexis Vuillermoz. Hij versloeg warempel Dan Martin, Alejandro Valverde en Peter Sagan. Van zijn 9 profzeges was dit met voorsprong de mooiste — te meer omdat hij hiermee het ultieme eerbetoon bracht aan zijn vader, die 3 jaar eerder overleden was.
Bijna zonder contract
Vuillermoz kwam uit het mountainbiken, een discipline waarin hij in 2009 wereldkampioen crosscountry werd bij de beloften. Pas als rijpe 20’er ging hij zich specialiseren op de weg. Zijn 1e Tour reed hij in 2013 voor het bescheiden Sojasun. Die ploeg stevende aan het einde van het seizoen af op zijn einde. Zo dreigde ook Vuillermoz zonder ploeg te geraken, dus zocht hij voor de zekerheid al voorzichtig naar dat masterdiploma in bankieren en verzekeren, dat hij nog ergens had liggen.
Gelukkig was er nog zakenman Daniel Germond, wielerliefhebber en onverwachte mecenas uit de Jura. Hij zorgde ervoor dat Vuillermoz alsnog een contract kon tekenen bij AG2R. Enkele maanden later eindigde hij al fraai 11e in de Giro en was hij echt vertrokken. Dat hij over de nodige explosiviteit beschikte om op een hellende aankomst uit te pakken, bewees hij in de Waalse Pijl van 2015. Daarin werd hij heel fraai 6e tussen de beste puncheurs ter wereld. Zijn karakteristieke ‘bliksemaanval’ leverde hem zelfs de bijnaam ‘Pikachu’ op. Die had hij in het mountainbiken al, vanwege zijn gele helm, en raakte nu in heel Frankrijk verspreid.
In de Tour van 2015 kwam ook de Tour aan op diezelfde Muur van Hoei. Vuillermoz eindigde daar als 3e, na Joaquim Rodríguez en Chris Froome. Achteraf vloekte hij bij ploegmanager Vincent Lavenu dat hij de winnaar had moeten proberen te volgen. Diezelfde fout zou hij op de Mûr-de-Bretagne niet meer maken — extra gemotiveerd door zijn vader, die 3 jaar eerder overleden was.
Wielermirakel
Aan het wiel van Froome vatte Vuillermoz de bewuste muur aan. De ideale positie om zijn sprong te wagen. Hij kreeg meteen een paar meter ruimte en begon er volledig in te geloven. Martin probeerde wel nog de kloof te dichten, maar gesteund door de vlakkere slotmeters bleef de kleine Fransman voorop. Ongelovig reed hij over de meet: het was gelukt, even zweefde hij boven zichzelf uit.
“Een wielermirakel”, zo kopten de Franse kranten een dag later. Dat Vuillermoz nog steeds prof was, had hij te danken aan een prachtige speling van het lot. Datzelfde lot was 3 jaar eerder noodlottig toegeslagen. “Mijn vader was een wielerfanaat en hij zou vandaag heel trots op me zijn”, stelde de winnaar zelf. “Ik had zo graag gewild dat hij dit nog kon meemaken. In de tijdrit was het dag op dag 3 jaar geleden dat we afscheid van hem namen. Ik besloot mijn nummertje hier op te voeren. Dat ik op die manier ook de bonificaties meeneem, is natuurlijk handig meegenomen.”
Een nieuwe Franse knuffelbeer leek geboren, en nog veel meer grootse nummertjes werden aangekondigd. Die kwamen er nooit meer in de Tour. Niet meer voor AG2R, en later ook niet meer voor TotalEnergies (waar hij zichzelf had aangeboden ondanks een lopend contract). De voorpagina’s haalde hij wel nog een keertje. 7 jaar later bleef hij in Châtel immers een tijdlang op het asfalt geveld. Even werd er gevreesd voor zijn toestand, maar zelf weet hij het aan de vermoeidheid. Een dag later stond hij niet meer aan de start. Het was zijn laatste Tour.
Tony Parker
Vorig jaar 2024 nam Vuillermoz een jaar lang afscheid van de koers. Het vaderschap had hem doen nadenken over zijn leven, en tevreden kon hij zijn fiets aan de haak hangen. Als Olympiër had hij basketbalspeler Tony Parker ontmoet, hij had een etappe gewonnen in de Tour en was ambassadeur geworden van de Pyrénées-Orientales, waar hij tijdens zijn studies verzeild was geraakt en nooit meer is vertrokken.
Na zijn carrière zet Vuillermoz zich volop in voor de sport die zijn leven heeft gekleurd. Hij begeleidt workshops in lagere scholen, gaat fietsen met liefhebbers tijdens fietsevents en maakt vooral veel tijd voor zijn zoontje. Zo groeide hij zelf ook op, en dat leverde hem 10 jaar geleden zijn mooiste prestatie in zijn professionele carrière op.
