Iedereen die in België het vrouwenwielrennen volgt, kent Paul Hinninck. Op nagenoeg elke dameskoers is hij aanwezig om actiefoto’s te nemen, portretten van rensters te maken of sfeerbeelden te schieten. Na elke koers wachten de volgers vol ongeduld tot de Oost-Vlaming enkele uren later zijn foto’s op sociale media post. Hinninck is nu tijdelijk buiten strijd. En wordt duidelijk gemist bij rensters en volgers.
Vrasene
“op 18 juli 2025 was ik vanuit mijn woonplaats in Nieuwerkerken met mijn scooter op weg naar de vrouwenwedstrijd in Vrasene”, doet Paul Hinninck zijn relaas. “Ergens onderweg komt er plots vanuit een kleine zijstraat een auto die de weg oversteekt. De chauffeur had me blijkbaar niet gezien. Ik raakte de auto in de flank en deed een flinke tuimelperte. Nadat ik even bekomen was van de slag meende ik dat het allemaal best meeviel. Maar eenmaal terug thuis begon de pijn echt onhoudbaar te worden. Na een eerste consultatie bleek dat er 2 pezen waren gescheurd.”
Hij kan zijn schouder amper bewegen en kan bijvoorbeeld zijn neus niet aanraken. “Eind deze maand moet ik naar de specialist en zal ik daarna wellicht moeten worden geopereerd”, beseft hij. “Daarna wacht me een lange revalidatie. Want met mijn 73 jaar verloopt zo’n herstel uiteraard wat trager. Mogelijk zit mijn seizoen er dus al op. Ik had gehoopt van al terug aan de slag te kunnen voor de GP Lucien Van Impe, een UCI-wedstrijd voor vrouwen in Mere, hier vlak bij mijn deur. Maar die is al op 21 augustus, dat gaat niet lukken, vrees ik. En als ik geen foto’s kan nemen, weet ik niet of ik wel kom kijken. Het zou te veel kriebelen, ik zou ambetant lopen.”
Dat de alom geprezen fotograaf net op weg naar de koers een ongeval kreeg, is eigenlijk op zich niet zo verwonderlijk. Hinninck is héél vaak op weg naar de koers. “Tja, ik doe zo meer dan 100 wedstrijden per jaar en trek dan gemiddeld zo’n 300 foto’s per koers. Ik selecteer er dan de beste uit en die publiceer ik, onder meer op Facebook. Dikwijls stuur ik ook een mooi portret naar de rensters in kwestie. Ik ben dus ook voor en na de koers nog vele uurtjes bezig met mijn hobby. Het is eigenlijk mijn enige hobby, moet ik bekennen. Op de koers voel ik me thuis en er zijn gelukkig heel wat wedstrijden voor vrouwen.”
Sprinters Malderen
We polsen naar hoe hij er eigenlijk in gerold is. “Ik doe het intussen al vele jaren. Ik heb in mijn professioneel leven niets met fotografie te maken gehad. Die passie is gekomen vanaf mijn pensioen. Ik heb ook nooit zelf gekoerst, maar was wel altijd wielergek. Destijds kon ik beter de uitslagen van Rik Van Looy opdreunen dan de datums uit de geschiedenisles. (lacht) Maar eind 2007 sprak Fanny Van Den Haute, een renster hier bij ons uit de buurt, me aan. Ze wist dat ik gek van de koers was, maar ze zei letterlijk: ‘Naar mij ben je nog nooit komen kijken’. Dus ging ik toch eens mee en ik had meteen de smaak te pakken.”
Hinninck was toen al enkele jaren met fotografie en video bezig. “Ik begreep dat ik mijn 2 voornaamste interesses perfect kon combineren door foto’s te maken van wielerwedstrijden. Ik heb me toen een digitale camera aangeschaft en op mezelf geleerd hoe daarmee te werken. Vooral door veel te proberen. Maar ook door veel op te steken van collega’s als Alain Sennesael. Na een tijd werd ik ook gevraagd door ploegen om voor hen foto’s te maken. Ik ging destijds, van 2014 tot 2017, mee met Christel Herremans van Topsport Vlaanderen. Ik ging regelmatig voor fotoshoots met ploegen naar buitenlandse wedstrijden. Maar dat doe ik vandaag niet meer. Er is genoeg koers in Vlaanderen. Al blijf ik goeie banden hebben met verschillende ploegen, zoals Sprinters Malderen, ook wel gekend onder de sponsornaam Belco-Van Eyck.”
Wat is voor Paul Hinninck een goeie foto? “Dat je toch op zijn minst de renster kan herkennen. Intussen is iedereen fotograaf: met de gsm in de hand komen ze voor je staan om de aankomst te fotograferen. Dat ergert me wel een beetje, te meer omdat dat ook fotografisch voor moeilijkheden zorgt. De lens van mijn camera zoomt dan in op de fotograferende man die voor me staat, waardoor mijn beeld onscherp dreigt te worden. En als ik dan nadien op sociale media het resultaat zie van die onverlaten, dan denk ik: ‘Moet je daarvoor voor mijn lens komen staan?'”
Haarscherp
“Je ziet soms wat verschijnen, hoor. Aankomstfoto’s waarop je niemand herkent. Ik gruwel ervan. Een foto nemen van een podium kan iedereen, dat zijn stilstaande beelden. Maar haarscherpe beelden van een voorbijflitsend of op de meet aanstormend peloton, daar moet je toch wel wat ervaring voor hebben en wat scholing hebben gehad. Ik bedoel met scholing niet dat je effectief een cursus moet volgen, maar je moet je toch eerst wat bekwamen eer je je resultaat toont, vind ik. Pas op, ik maak ook wel eens een slechte foto, maar die delete ik dan wel vlug.”
Paul Hinninck volgt het vrouwenwielrennen nu al bijna 20 jaar vanop de 1e rij. Welke evoluties zijn hem daarbij opgevallen? “Ze rijden intussen 5 km/u rapper. De meeste vrouwen zijn erg professioneel met hun sport bezig. Ze rijden met beter materiaal, ze letten op hun voeding, ze hebben dikwijls een persoonlijke trainer en trainen veel gerichter. De sport is dus meer matuur geworden”, besluit hij.
We wensen Paul een spoedig herstel en hopen hem snel terug aan de kant van de weg te zien. Camera in de aanslag!
