Na 12 seizoenen in dienst van Nederlandse en Belgische teams koos Mike Teunissen in 2025 voor een écht internationaal avontuur. De 33-jarige Nederlands-Limburger heeft zijn overstap naar Astana nog geen seconde beklaagd,. Maar hij vond het wel erg spannend. De voormalig geletruidrager probeert er vanuit de luwte zijn steentje bij te dragen. Maar telt wel stilaan af naar zijn pensioen.
Avontuur in de luwte
In 2019 sprintte Mike Teunissen in de schaduw van het Atomium in Brussel naar de gele trui in de Tour. Anno 2025 koerst de Nederlander voor het eerst in zijn carrière niet bij een Nederlands of Belgisch team. Met het einde van het wegseizoen in zicht blikt de 33-jarige Limburger bij WielerVerhaal terug op zijn 1e jaar bij XDS Astana. Spijt van zijn avontuur lijkt hij alvast niet te hebben.
“Mijn debuutseizoen in de Astana-kleuren is aardig meegevallen”, verklaart de Venraynaar. “Achteraf gezien is het wel geworden wat binnen de verwachtingen lag. We hadden het grote doel om in de luwte te blijven en ik denk dat dat goed gelukt is. Ik heb vrij snel laten zien dat ook dat een mogelijkheid is voor mij. Missie geslaagd dus. Als ik dit avontuur opnieuw zou doen met de kennis die ik nu heb, zou ik het 100% zeker nog eens doen.”
Ondanks een prima seizoen begon Teunissen toch wat nerveus aan de openingskoersen. “In het begin vond ik het een beetje spannend omdat er veel andere culturen zijn binnen onze groep”, legt hij uit. “Maar ook dat is allemaal erg goed meegevallen. De resultaten hebben daar natuurlijk ook aan geholpen.”
Vooral in het voorjaar stak hij regelmatig de neus aan het venster met top 20-noteringen in onder meer de Omloop Het Nieuwsblad, Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. Verre van slecht voor een ervaren rot in een steeds jonger wordend peloton. “Ik kijk al uit naar volgend jaar”, lacht een ambitieuze Teunissen.
33 lentes
Aan het begin van het seizoen 2025 zag het er erg slecht uit voor de Kazachse ploeg van Aleksandr Vinokourov. Vanaf 1 januari 2026 worden de nieuwe WorldTour-licenties aan de beste 18 ploegen voor de komende 3 seizoenen uitgedeeld. XDS Astana stond in de gevarenzone, Teunissen en co hadden 1 taak: zoveel mogelijk punten pakken.
“Dat was de grootste uitdaging”, grijnst hij. “Niet alleen voor mij, maar voor het hele peloton. Ik sta regelmatig aan de start van een 1.1-koers waar 4 à 5 WorldTour-ploegen rijden in een overvolle kalender. Dat geeft toch aan dat het meer speelt dan een aantal jaar geleden.” Dankzij een subliem voorjaar en knappe prestaties in de Rondes van Turkije en Italië lijkt de azuurblauwe armade safe voor de volgende 3 jaar.
Onlangs mocht Teunissen 33 kaarsjes uitblazen en die leeftijd begint hij stilaan te voelen. Op de fiets toch. “Ik merk wel dat ik nog het verschil kan maken. Maar als het puur op hardrijden aankomt, wordt het lastiger en lastiger. Iedereen kan tegenwoordig hard op een fiets rijden. Ik moet het dus vooral van mijn ervaring hebben.”
Pensioen
Met een aflopend contract in 2026 lijkt het einde van zijn carrière erg dichtbij te komen. “Vroeger zei ik altijd: ‘Ik ga tot mijn 40e door’, maar bij ieder nieuw contract dat ik teken, wordt het eigenlijk korter en korter. Dus we moeten maar zien hoelang het nog gaat duren. Ik heb ook 2 kinderen van anderhalf, dus ik denk inderdaad meer en meer aan mijn pensioen”, geeft de Limburger toe. “Vroeger vond ik het niet zo erg om veel van huis te zijn. Maar ik heb het gevoel dat dat steeds erger wordt. Dat thuis de tijd natuurlijk ook niet stilstaat, maakt het er niet makkelijker op.”
Desondanks wil Teunissen zich zolang het kan op de koers blijven focussen. De grote ambities heeft hij aan de kant geschoven om als ideale ploegmaat te fungeren. “Vroeger droomde ik er wel van om een grote koers te winnen, maar ik merk dat dat steeds moeilijker wordt. Ik moet het nu dus meer zoeken en van mezelf zo’n hoog mogelijk niveau halen en dan de jongens om me heen goed helpen. Zoals deze augustus 2025 met Alberto Bettiol in de Renewi Tour op pad gaan, dat vind ik ook wel mooi. Als we dan nog een paar keer goede beslissingen nemen en goede moves kunnen maken, haal ik daar ook heel veel voldoening uit. Het zal toch wat meer die kant op gaan.”
Terwijl de seizoenen elkaar opvolgen en het einde steeds meer in zicht is, straalt uit alles dat Mike Teunissen vrede heeft met waar hij nu staat. Niet langer de jager op eeuwige roem, maar een coureur die zijn rust gevonden heeft in de schaduw van het peloton.
