De Canadese kampioen veldrijden Ian Ackert (20) neemt voorlopig afscheid van de cross om zich volledig te richten op zijn MTB-carrière. Na gemengde gevoelens op het WK 2025 in Crans Montana, waar hij in de shorttrack zijn beste race van het seizoen reed maar in de Olympische afstand door een lekke band ver terugviel, kiest hij bewust voor rust en duurtrainingen om zijn MTB-carrière verder op weg te helpen.
Rugproblemen remmen crosstalent
Ian Ackert wordt al jaren gezien als 1 van de grootste Noord-Amerikaanse offroad talenten. Als 1e jaars junior verloor hij door pech waarschijnlijk een podiumplaats op het WK Veldrijden in Fayetteville. Het jaar daarop kampte hij met een zware hersenschudding, maar in Glasgow bewees hij zijn klasse op de mountainbike. Hij werd 3e achter Deens supertalent Albert Philipsen en de Italiaan Elian Paccagnella.
Zijn prestaties leverden Ackert een contract op bij Trek Future Racing, waar hij bleef scoren. Met 2 Pan-Amerikaanse titels bij de U23, de Canadese elitetitel en een 6e plaats op het WK U23 liet hij zich zien. Toch was hij niet tevreden over het afgelopen crossseizoen. “Mijn onderrug blokkeerde telkens”, vertelde hij na afloop van het WK Mountainbike 2025 in Crans Montana. “Hierdoor kon ik niet constant presteren. In de Wereldbeker van Besançon werd ik 5e en dat gaf hoop voor het laatste deel van het seizoen. Dat bleek echter valse hoop, want op het WK werd ik slechts 16, een behoorlijke teleurstelling.”
Tijdens de overgang van de cross naar het mountainbikeseizoen vond hij gelukkig een oplossing. “De core training en fysieke behandelingen waar ik tijdens de crosswinter mee was begonnen, betaalden zich uit. Mijn rug was eigenlijk geen probleem meer dit jaar. Alleen in Nové Město reed ik in een groot gat in het parcours. Ik ving de klap met mijn rug op, waarna ik de wedstrijd moest verlaten. Gelukkig was het geen blijvend probleem.”
Gematigd succes
Het grote doel van Ackert was dit jaar het WK Mountainbike in de Zwitserse Alpen. In de shorttrack in Zermatt blonk hij uit. “Het parcours was echt cool, eerlijk gezegd voelde het een beetje als een crossparcours. Zo snel, veel stukken asfalt maar wel veel bochten die ik zoals met de crossfiets kon nemen. Mijn winters in het veld kwamen echt super van pas. Ik had de 7e startpositie, en werd ook 7e. Het was mijn beste shorttrackresultaat van het jaar. Daar is natuurlijk geen betere dag voor dan het WK.”
De Olympische cross-country wedstrijd in Crans Montana verliep, helaas, ander. “Het parcours hier is 1 van de gekste en leukste die ik ooit heb gereden. Zo extreem, de drops, de technische passages, de klimmen, er is geen moment rust. Je weet ook nooit welke wortel grip heeft. De ene is stoffig, de andere glimt gewoon voor geen reden. Desondanks hoopte ik toch echt dat het zou gaan regenen. Dat had het nog technischer gemaakt, wat mijn kansen ten goede zou zijn gekomen. De wedstrijd zelf ging goed, tot een lekke band roet in het eten gooide. Ik zat waar ik wilde zitten, vechtend voor een plek in de top 10, maar toen ik plat stond, verloor ik enorm veel tijd. Ik zakte terug naar de 30e plek en werd uiteindelijk 19e.”
Toch denkt Ackert al vol goede moed aan de toekomst. “Mijn doel voor Val di Sole, het WK van 2026, vraag je? Winnen! Natuurlijk wil iedereen dat. Maar realistisch gezien wil ik vooral top 10 rijden in de Wereldbekers, week in week uit. Top 5 zoals in Leogang dit jaar moet kunnen, en dan is het maar een kleine stap naar het podium.”
Verhuis naar Spanje
Om dat doel te bereiken verandert de Canadees zijn winterprogramma drastisch. “Deze winter ga ik niet of nauwelijks crossen. Het heeft niks met mijn rug te maken, maar ik heb rust nodig. Voorheen had ik dat nooit. Na het MTB-seizoen nam ik 2 tot 3 weken vrij en begon meteen aan cross. Dat is mentaal en fysiek zwaar. Cross is bovendien zo intens dat er geen ruimte blijft voor basistraining, die ik wel nodig heb voor het lange seizoen op de MTB.”
Ackert neemt dit jaar dus een langere pauze en verhuist daarin naar Spanje. “Misschien neem ik wel 4 weken rust. Daarna ga ik vooral veel duurtrainingen doen. Om dat beter te doen, verhuis ik naar Girona, waar het weer veel beter is dan in Canada. Ik ga samenwonen met Gunnar Holmgren, en ik hoop dat de basistrainingen mij constanter maakt in het MTB-seizoen.” Toch kan Ackert de cross niet helemaal loslaten. “Misschien rijd ik de Canadese kampioenschappen, gewoon om de trui te verdedigen. Mogelijk Benidorm ook, omdat het in Spanje is, waar ik dan woon. Maar meer zal het niet zijn.”
Voor Ackert is het duidelijk: zijn toekomst ligt op de mountainbike, waar de Olympische Spelen het ultieme doel zijn. De Olympische droom, betere omkadering, en meer mogelijkheden om geld te verdienen wegen uiteindelijk zwaarder dan Ackert’s liefde voor de cross. Hij kijkt nu al vooruit naar de 1e Wereldbeker MTB van 2026 in Zuid-Korea. “Dat wordt echt het gaafste evenement ooit.”
