Na enkele jaren afwezigheid heeft Shana Van Glabeke opnieuw de koersmicrobe te pakken. De 32-jarige renster uit Zottegem, die enkele jaren geleden de fiets aan de haak hing, beleefde dit seizoen haar officiële comeback. Met geregeld een kermiskoers en ook het Belgisch kampioenschap blikt ze tevreden terug op 2025. “Ik had opnieuw plezier op de fiets, en dat is het belangrijkste.” In 2026 rijdt ze voor een gloednieuw Belgisch team.
HOZ Beveren
De wederopstanding begon vorig jaar 2024 ter elfder ure”, vertelt de Oost-Vlaamse. “Ik wilde aanvankelijk weer mijn kracht terugkrijgen en opnieuw wat koersritme opdoen.” Wat begon als een informele heropstart, groeide uit tot een volwaardig seizoen in 2025. Ze reed dit jaar opnieuw een aantal wedstrijden bij de elite, onder meer lokale kermiskoersen en het Belgisch kampioenschap, dat ze succesvol uitreed in de 2e grote groep. “Ik was daar best tevreden mee”, zegt ze. “Kopecky pakte de koers in handen, en toen moest ik de rol lossen. Maar ik heb dat BK toch netjes uitgereden.”
De Zottegemse maakte aanvankelijk haar rentree in de nevenbonden, waar ze meteen successen boekte. “In 2024 verzamelde ik 10 overwinningen, dacht ik, en dit jaar nog 5″, vertelt ze. “Maar dat zijn korte wedstrijden, vaak maar een goed uur koers. Ik kreeg de smaak echter weer te pakken en dacht, waarom geen stap hogerop? Ik sloot me dan aan bij HOZ Beveren, een clubploeg die me gevraagd had om af en toe als gastrenster mee te rijden. In team rijden vond ik meteen weer heel leuk. Dat brengt sfeer en motivatie”, klinkt het. Daarnaast bleef ze trouw aan haar persoonlijke sponsor Doltcini, waar ze sinds Doltcini-Van Eyck kind aan huis is.
Voor het komende seizoen 2026 maakt ze de overstap naar Kasseien Fiets Huis, een nieuw Belgisch vrouwenteam dat in Meulebeke is opgericht door Jessica en Jack. Een Brits koppel, zij ex-renster, hij ex-ploegleider. “Ze kwamen naar me toe na een kermiskoers in Hulste”, legt Van Glabeke uit. “Ze waren ook op zoek naar Belgische rensters voor hun nieuwe project. Toen ze vertelden dat ze UCI-koersen zouden rijden in België, Nederland en Frankrijk, leek de keuze snel gemaakt.”
Training tussen werk en koers
Het team, dat bestaat uit een mix van zowat 6 Belgische en 6 buitenlandse rensters, bevindt zich nog in de opstartfase, maar dat schrikt haar niet af. “Het is leuk om een beginnend Belgisch team te kunnen helpen. Ik breng mijn ervaring mee, en ik probeer ook te ondersteunen bij sponsoring en koersplanning. Ik heb nog altijd mijn contacten van vroeger, onder meer van toen ik ploegleidster was Van Eyck.”
Een terugkeer in het peloton vergt discipline. Naast haar sportieve ambities werkt Van Glabeke deeltijds bij het Wit-Gele Kruis, waar ze enkel in de voormiddag actief is. “Ik ben meestal rond een uur of 12 thuis”, zegt ze. “Dan rust ik wat en ga ik trainen. Meestal 2 tot 4 uur per dag, afhankelijk van het weer en mijn schema. Ik probeer elke dag te fietsen, anders geraak je niet meer mee in koers. De combinatie van werk en sport is zeker haalbaar, zolang de motivatie groot blijft. Het is soms zoeken naar balans, maar ik doe het graag. Het plezier is terug, en dat maakt alles goed doenbaar.”
Met een 10e plaats in de kermiskoers van Vrasene en een solide prestatie op het Belgisch kampioenschap kijkt de renster met voldoening terug op haar seizoen. “Ik weet dat ik nog niet het niveau van vroeger heb, maar het gevoel is goed”, weet ze. “Als ik goed geplaatst zit in de sprint en ik heb een goeie dag, dan lukt het nog.”
Nog 1 keer vol
Hoewel ze minder grote koersen reed dan haar concurrentes, ziet ze dat als een motivatie voor de toekomst. “Veel meisjes rijden bijna wekelijks koersen van 120 km. Ik heb dat dit jaar maar een paar keer gedaan. Maar ik voel dat mijn conditie terug op peil is. Volgend seizoen wil ik er nog eens vol voor gaan.”
Op de vraag of dit het begin is van een nieuw hoofdstuk of eerder een laatste passage in het peloton, antwoordt ze met een glimlach: “Ik ben nu 32. Ik wil nog 1 keer alles geven. Nog een paar mooie koersen rijden, genieten, en zien waar het schip strandt. Het plezier is terug, en dat is voor mij het belangrijkste.”
Met haar ervaring, regelmaat en passie lijkt de Zottegemse klaar om opnieuw haar plaats op te eisen in het vrouwenpeloton. “Ik had nooit gedacht dat ik nog eens op dit niveau zou terugkeren”, bekent Shana Van Glabeke tot slot. “Maar het voelt juist. En zolang ik ervan geniet, blijf ik rijden.”
