Op 6 oktober 2025 zette Giacomo Nizzolo (36) zijn laatste koersstreep in de Coppa Bernocchi, 2 weken later volgde Gianluca Brambilla (38) in de Veneto Classic op zondag 19 oktober. Beide Italianen reden de afgelopen 3 seizoenen voor Q36.5 Pro Cycling Team en bleven tot hun laatste koersdag het beste uit zichzelf halen.
“Nu ik stop, snappen ze het eindelijk”
Een abrupt afscheid was het niet. Zowel Nizzolo als Brambilla spreken over een geleidelijk proces, zoals dat vaak gaat bij kampioenen die zichzelf niets hoeven te bewijzen. “Het was een proces van enkele maanden”, zegt Nizzolo. “In de winter speelde het al, maar ik gaf mezelf nog een paar maanden. Na de klassiekers wist ik: dit is het juiste moment.” Brambilla herkent dat. “Ik deed voorbije winter nog 1 keer vol gas, 100%. Ik was 80% zeker dat dit het laatste jaar zou zijn. De val en blessure in Tirreno–Adriatico gaven uiteindelijk de doorslag.”
Waar de ene nostalgisch wordt, haalt de ander de schouders op. Het zegt veel over hun karakters. Voor Brambilla blijft de Strade Bianche het summum, een koers die hij 10 keer reed en waarin hij in 2016 het podium haalde. Nizzolo denkt vooral aan Milaan–Sanremo. “Die ga ik het meest missen, de Strade helemaal niet”, glimlacht hij. “De klassiekers hebben me dit jaar opnieuw gepakt, zelfs Parijs–Roubaix. Zonder die val had er echt wat ingezeten. Dat is een koers die ik eigenlijk vaker had willen rijden.” Brambilla zal dan weer geen traan laten om de regen- of sneeuwdagen in de Giro d’Italia of een koers à la O Gran Camiño. Al lacht hij wanneer hij hoort dat die laatste naar april verhuist. “Nu ik stop, snappen ze het eindelijk.”
Beiden ontpopten zich de voorbije jaren als mentor binnen Q36.5. Met respectievelijk 15 en 16 profseizoenen op de teller leerden ze jonge renners de subtiliteiten van koers, van doseren tot kalmte bewaren. “Ik hoop dat ik een goeie mentor was”, klinkt het bij Nizzolo. “Timing van je inspanningen, rust bewaren – dat leer je pas echt door te koersen. Met jongens als Nicoló Parisini, Matteo Moschetti en Rory Townsend sprak ik veel.” Brambilla vult aan: “Ik heb Walter Calzoni letterlijk zien opgroeien. Mijn advies ging niet alleen over training en voorbereiding, maar ook over herstel. Jongens overdrijven daar soms in. En eerlijk: ik bleef zelf ook bijleren, zelfs dit laatste jaar.”
Gouden dagen
Die woorden vinden weerklank. Calzoni, sinds 2023 prof bij Q36.5, noemt Brambilla zijn referentiepunt: een renner die ooit in het roze reed, maar net zo goed in de wind beukte voor zijn kopman. “Zijn grootste kracht is kalmte in kritieke momenten en het team bijeenbrengen”, zegt hij. “Nizzolo was dan weer altijd professioneel, zo scherp. Altijd 110%, ook wanneer de koers niet op zijn lijf was geschreven.”
Het palmares van Nizzolo spreekt voor zich: een Giro-etappe, 2 keer Italiaans kampioen, de Europese titel. Vooral die 2e tricolore in 2020, na een zware blessure, tekent zijn veerkracht. Maar hij koestert evenzeer het collectief. “Hamburg was speciaal. Die koers ligt me, en Rory Townsend is een bijzondere ploegmaat. Zijn zege tegen alle verwachtingen in – dat vergeet ik niet.”
Brambilla’s signature moment is iconisch: de maglia rosa dragen na een ritzege in de Giro d’Italia in 2016. “Als kind keek ik naar de Giro en droomde van dat roze. Toen het echt gebeurde en mijn pasgeboren dochter erbij was, viel alles samen.” Ook dit jaar 2025 proefde hij nog van succes, met bijna-winst voor Pidcock in de Ruta del Sol, tegenslag in de Tirreno en een bemoedigende top 10 in de Tour de l’Ain tegen Tour-protagonisten. “Ik wilde de laatste koersen écht voelen. Dat is gelukt.”
Na jaren van hotels, schema’s en weer-apps boven het ontbijt, lonkt het gewone leven. Brambilla kiest eerst voor thuis. “Geen regenritten meer omdat het moet, maar fietsen wanneer ik wil. En skiën met mijn dochter Asia – zij is nu beter dan ik”, vertelt hij lachend. Intussen rondt hij in Aigle de UCI-cursus tot sportdirecteur af. Een zitje in de ploegleiderswagen? Niemand die eraan twijfelt dat hij er zijn rust en ratio zal laten spreken.”
Erfenis
Nizzolo verlangt naar de kleine vrijheden: geen wekker, ritjes op de fiets, rijden om het rijden. En advies aan hun jongere zelf? Beide Italianen zijn eensgezind. Minder stress, meer genieten. “Ik maakte me vroeger te druk op trainingskamp”, bekent Nizzolo. “Ik zag het als een test; later besefte ik: het is training, geen wedstrijd.” “Ontspan wanneer het tegenzit”, vindt Brambilla. “Werk hard, blijf rustig – de resultaten komen. En wees iets minder streng met eten en regeltjes.”
Wat blijft hangen bij ploegmaats en volgers is niet alleen wat ze wonnen, maar hoe. Klasse in positionering, kalmte in chaos, grinta zonder theater. Nizzolo, de sprinter met timing die onzichtbaar kon zijn tot het telde. Brambilla, de allrounder met koersintelligentie, in staat het peloton te lezen én te lijmen. Hun mentorschap sneed langs 2 kanten: richting jongeren, maar ook terug naar henzelf, in de spiegel van een nieuwe generatie.
De weg loopt nu even zonder rugnummer verder. Brambi thuis op de latten, Nizzo op de fiets, beiden zonder wekker. Maar wie goed luistert, hoort ze nog. Een fluistering in het oortje: rustig blijven, adem halen, juiste wiel kiezen. En bovenal: genieten. Dat is de les die blijft hangen, wanneer het lint valt over 2 langdurige carrières die niet alleen over winnen gingen, maar over beter maken – van jezelf, van elkaar, van de ploeg.
