Een 3e wereldtitel op rij, een prestatie die respect afdwingt. Toch bleef de triomf van gravelrijdster Joyce Vanderbeken (41) in Maastricht opmerkelijk onder de radar. “Het heeft in geen enkele krant gestaan, dat is eigenlijk wel wat jammer”, vertelt de West-Vlaamse age grouper. Maar stilzitten doet ze niet. Terwijl de inkt op haar 3e regenboogtrui nog nat is, lonkt al een nieuwe, verre uitdaging: het WK van 2026 in Australië.
3 keer anders
De overwinning in Zuid-Limburg was geen toevalstreffer, maar het resultaat van een minutieuze voorbereiding en een perfect uitgevoerd raceplan. Joyce Vanderbeken verkende het parcours weken op voorhand, met vermoeide benen na een andere wedstrijd. Een bewuste keuze. “Eigenlijk is dat nog niet zo slecht om met versleten benen het parcours te gaan verkennen, want dan voel je echt wel waar de pijnpunten zijn”, legt ze uit. Die kennis bleek goud waard. “Ik wist dat ik me kalm moest houden en alles op de laatste klim zetten. Het scenario zoals ik het in mijn hoofd had, is eigenlijk volledig gelukt. Het had niet beter kunnen verlopen voor mij.”
Haar 3 wereldtitels kwamen elk op een unieke manier tot stand. De 1e, in Veneto, was een sprong in het onbekende. “Mijn 1e jaar gravel”, duidt ze. “Heel veel vrouwen die ik nog nooit had gezien op een fiets, ik wist echt niet wat ik mocht verwachten.” Na een zware strijd met een concurrente die te overmoedig werd, volgde een indrukwekkende solo. “Na meer dan 50 km alleen in de aanval ben ik daar wereldkampioene geworden. Dan weet je al lang op voorhand dat die regenboogtrui eraan komt.”
De 2e titel, in Leuven, was een thriller vol tegenslag. “Ik denk dat ik al na 25 of 30 km geen voorrem meer had. Dat was best wel gevaarlijk. Ik moest constant gaten dichten en had de overwinning niet meer verwacht. Het werd een sprintduel tot op de meet, met een voorsprong van amper 2 seconden. En in Maastricht voelde het wéér heel anders. Ik reed op 14 km van de meet weg en voelde echt wel dat ik heel sterk was. Als ik moet kiezen, vind ik die laatste nog wel de mooiste, omdat de tegenstand daar naar mijn idee toch wel het sterkst was.”
Drang naar Australië
Met 3 wereldtitels, 2 Europese en 1 Belgische titel op haar gravelpalmares rijst de vraag: wat nu? Aanvankelijk leek het WK in Australië volgend jaar een brug te ver. “Ik dacht altijd dat het te ver zou zijn, dat ik zou passen. Maar de status van regerend wereldkampioene verandert de zaak. Veel mensen zeggen dat ik mijn titel niet zomaar te grabbel moet gooien, dat ik mijn trui moet verdedigen. Daar ben ik toch een beetje beginnen over nadenken.”
De twijfel is er, en die is vooral praktisch van aard. “Het is echt ver. Ik heb natuurlijk ook maar mijn beperkte verlof als eenvoudige werkmens. Dus dat is niet zo evident. En dan is er de aanzienlijke kostprijs. Ik heb eens gekeken, het zou toch wel 1.400 euro voor de vlucht alleen zijn. Maar dan moet je een verblijf en je fietstransport er nog een keer bijrekenen, een auto huren…. Ik reken toch zeker op 3.000 tot 4.000 euro.”
Toch begint de weegschaal door te slaan naar de andere kant. De gedachte aan een unieke ervaring wint terrein. “Australië zou sowieso een once in a lifetime zijn. Dan ben ik daar ook een keer geweest.” De drang om nieuwe uitdagingen aan te gaan, speelt ook mee. Zo liet ze een ticket voor de befaamde Unbound-race in de VS schieten. “Als ik dan moet kiezen, dan ga ik liever naar Australië voor een WK dan de Unbound te doen. De sfeer in de VS ken ik al van mijn Wereldbekerdeelnames in het veldrijden.”
De onuitputtelijke motivatie van Vanderbeken is opvallend. Zelfs op haar 41e blijft ze de competitie met jongere rensters aangaan. “Als je zo beloond wordt met mooie resultaten, blijft die motivatie vanzelf overeind”, stelt ze. Ze vindt haar drijfveer in concrete doelen. “2 jaar geleden had ik 33 overwinningen, vorig jaar 31, nu heb ik er 27. Je moet continu kleinere doelen zoeken die het steeds leuk maken.”
Gerrit Delfosse
De focus verschuift nu tijdelijk naar het veldrijden. Ook daar zijn de ambities duidelijk. “Ik ga proberen om zo’n 100 UCI-punten bij elkaar te sprokkelen, gewoon om enigszins een goede startpositie te hebben voor het BK in Beringen”, vertelt de West-Vlaamse. Haar winterprogramma wordt een mix van buitenlandse crossen, Belgische B-crossen en strandraces.
Voor de mogelijke reis naar Australië staat ze er niet alleen voor. Goede vriend en collega-renner Gerrit Delfosse zou ook de oversteek wagen. “Het is fijn om iemand te hebben op wie je kunt terugvallen. Hij zou ook gaan, dan zijn we al met 2.” De logistieke steun is cruciaal. “Naar assistentie toe is er ook al iemand om de bevoorrading te voorzien.”
Terwijl ze over de plannen praat, groeit het enthousiasme hoorbaar. De twijfel maakt plaats voor vastberadenheid. “Hoe meer ik erover praat, en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer goesting ik krijg om te toch te doen. Eigenlijk zeg ik nu nog van, ‘ik zal waarschijnlijk wel gaan’. Laat ons maar zeggen dat het ‘ik zal gaan’ zal zijn. Ik hoop toch dat ik alles rondkrijg.”
