Het gravelseizoen 2025 zit er op. Een jaar waarin ik opnieuw de uitdaging ben aangegaan met de elites, 13 jaar nadat ik deze categorie vaarwel had gezegd. Wat begon als een zoektocht naar nieuwe doelen, groeide uit tot een seizoen vol leermomenten, kleine successen, pech. En vooral dankbaarheid.
Terug naar het hoogste niveau
Het was een stap in het onbekende. Na jaren tussen de age groups stond ik – in het short van Deschacht-Hens-FSP – plots weer tussen de wereldcoureurs. In februari 2025 werd al snel duidelijk dat ik nog mee kon draaien, tot verbazing van vriend en vijand. Het gaf vertrouwen, maar tegelijk kwam ook de realiteit van het elitepeloton terug: niets wordt cadeau gedaan.
Toch bleef het gevoel hangen dat ik er niet alles uit kon halen. Pechmomenten, materiaalproblemen en kleine foutjes zorgden dat ik nooit helemaal de perfecte dag had. Op The Traka 100 na. Maar ondanks dat besef voel ik vooral trots. Respect krijgen van mederenners, supporters en fietsliefhebbers doet deugd. Zeker nu de balans anders ligt dan vroeger: gezin, werk, minder uren om te trainen.
De dagen waren vaak te kort. Soms ontbrak de tijd, soms de energie. Toch bleef de drang groot om doelen te halen. Ook al wist ik niet juist wat het doel was. Wat wilde ik bereiken? Waarom zoveel moeite doen en soms wel opofferingen maken. Was het om te bewijzen dat ik vroeger mee had gekund? Om te laten zien dat ik wel wat in mijn mars heb? Dat ik talent heb en de wilskracht om op niveau mee te kunnen? Of om te tonen dat ik het nog altijd in mij heb? Misschien gewoon om te voelen dat ik nog steeds mag dromen.
Sea Otter Europe en Ranxo
Het werd een jaar van zelfreflectie. Ik ontdekte opnieuw wat mijn sterktes zijn en waar nog werk aan de winkel is. Trainingsmethoden verfijnen, voeding beter afstemmen, mentale weerbaarheid aanscherpen: stuk voor stuk bouwstenen voor de toekomst. Wat dit seizoen extra bijzonder maakte, was het avontuur zelf. Buitenlandse wedstrijden, nieuwe omgevingen, onbekende paden. Toch bleef er telkens iets knagen: het gemis van het gezin aan mijn zijde. Waar het vroeger hand in hand ging, moest ik nu vaker kiezen tussen sport en thuis.
Mijn vriendin verdient hier een dikke pluim. Ze gaf me de ruimte om te blijven dromen, om nu en dan weer eens een weekje of 2 er op uit te trekken terwijl zij de touwtjes thuis in handen hield. Dat is niet vanzelfsprekend. En ja, ik beloof: ooit maak ik het goed.
Eind september trok ik opnieuw richting Spanje: eerst naar Girona voor de UCI-wedstrijd Sea Otter Europe, daarna verder naar de Ranxo, finale van de Gravel Earth Series. 2 stevige koersen, met hun hoogtepunten en valkuilen. Hongerkloppen, krampen, mentale dipjes, de puzzelstukken vielen niet altijd samen. Toch was 2 keer een 19e plaats geen slecht resultaat, al weet ik dat er meer in zat.
Terug thuis sloeg de vermoeidheid toe. De kou van het Belgische najaar, de motivatie wat zoek. Gelukkig was het bijna tijd voor het WK en kon ik dit nog verbloemen onder het motto van supercompensatie. Het parcours behoorde nog wel tot mijn mogelijkheden, maar wat er bij komt kijken, daar keek ik tegenop. Te druk, te chaotisch. Tot mijn verbazing echter reed ik lang mee voor een top 50, tot op km 115 een lekke band er anders over besliste. Na een paar stops en een wielwissel kwam ik uiteindelijk als 113e over de meet.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Omdat ik niet met die anticlimax wilde eindigen, schreef ik me lastminute nog in voor de Flanders Legacy Gravel in Leuven. De benen protesteerden, de energie was op, maar ik haalde volledig uitgeput toch de finish als 25e. Niet mijn sterkste prestatie, wel een passend slot voor een lang seizoen.
Het plan voor 2026 is helder: even afschakelen, herbronnen en sterker terugkomen. 2 à 3 weken zonder fiets (wat in het verleden niet het geval was), wat meer tijd met het gezin en dan opbouwen met een frisse blik. Meer krachttraining, looptrainingen integreren, voeding optimaliseren. Het wordt een ander traject, maar wel eentje met nieuwe energie.
Bedankt aan iedereen die dit jaar meevolgde. Aan de ploeg Descacht-Hens en de volledige omkadering voor het vertrouwen en de kansen, en aan jullie, supporters, voor de vele aanmoedigingen. Het was een jaar vol lessen, pech, plezier en vooral passie.
Volgend jaar: nieuwe kansen, nieuwe doelen, nieuwe visie. Ik probeer jullie zeker nog op de hoogte te houden. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het avontuur gaat gewoon verder.
Houdoe!
Jo
