Het BK Gravel van Grobbendonk 2026 blijft niet onbesproken. Er was in verschillende categorieën sprake van – onbewuste – koersvervalsing. Meerdere renners sneden zonder het goed te beseffen het parcours af. Bij de Masters werd Kenneth Mercken zo gediskwalificeerd. Een prachtig event. Jammer dat er een paar uur later vooral gediscussieerd werd. In haar column legt Joyce Vanderbeken de vinger op de wonde. “De organisatie moet meegroeien met de sport.”
Tussen de elite
Joyce Vanderbeken: “Voor het BK Gravel werden de eliterensters afgeroepen volgens een puntenklassement. Ik mocht als 14e aanschuiven en stond zo op de 2e rij. Op mijn 42e koos ik er bewust voor om me te meten met de elite. Niet omdat daar de grootste kans op een trui lag, maar omdat ik wilde weten hoe hoog mijn niveau werkelijk is. Het antwoord kregen we over 2 ronden en 106 km. Door de droogte lag het parcours er zwaar en zanderig bij. Op sommige plaatsen hing er zoveel dikbruin stof dat ik letterlijk geen hand voor ogen zag. Vooraan blijven was voortdurend vechten voor je plaats en kostte enorm veel energie.”
“Uiteindelijk reden 3 rensters weg. Zij zouden later ook het podium vormen. In de 1e ronde reden Nette Coppens, Sterre Vervloet en ik weg van de rest in de strijd om plaats 4. Iets voor halfweg de 2e ronde kwam de achtervolgende groep opnieuw aansluiten. Ik finishte uiteindelijk als 6e bij de elite. Een resultaat waarover ik vooral verwonderd was. Na meer dan 20 jaar competitie kan ik blijkbaar nog altijd wedijveren op een niveau dat ieder jaar hoger wordt.”
“Na de finish bleef het podium echter leeg. De definitieve uitslag liet ongeveer een uur op zich wachten, omdat de jury een klacht onderzocht. Loes Sels en Marthe Truyen waren samen weggereden van Nathalie Bex. Volgens hun verklaringen zagen ze haar even later plots vóór zich opduiken in plaats van achter hen. Nathalie zou hen tijdens de wedstrijd verteld hebben dat ze de afslag van de begeleidende motoren had gevolgd en daardoor ongewild een lus van het parcours had gemist.” [Lees hier het interview met Nathalie Bex]
2 verschillende discussies
Joyce Vanderbeken: “Net daar zat een blinde vlek in de wedstrijdcontrole. Aan de registratiemat bij de brug, rond km 44, waren de rensters nog samen. Het voorval gebeurde daarna, op een afgesloten deel waar geen publiek mocht komen. Bij de volgende registratie waren ze alweer samen. Op de tijdsmetingen was dus niets afwijkends te zien. Nathalie kon achteraf ook geen ritgegevens voorleggen omdat die volgens haar niet waren opgeslagen. De jury kon de onregelmatigheid niet zwart op wit aantonen en behield de uitslag. Nathalie bleef Belgisch kampioene. Marthe legde zich daar bijzonder sportief bij neer. Ze benadrukte dat er geen sprake was van een foute intentie, prees Nathalies sprint en noemde haar een verdiende winnares.”
“Daarom vond ik het opvallend dat Nathalie de klacht achteraf in de media “een beetje onsportief” noemde. Ze wees erop dat Loes en Marthe in het zog van mannen waren weggereden. Maar voor mij zijn dat 2 verschillende discussies. Door de verschillende starttijden komen mannen en vrouwen onvermijdelijk tussen elkaar terecht. Mannen met pech worden ingehaald, andere groepen komen van achteren voorbij. Nergens staat dat een vrouw zo’n passerend wiel niet mag grijpen. Loes en Marthe reden mee zolang ze konden volgen. Niemand reed speciaal voor hen en niemand wachtte wanneer ze moesten lossen. Dat is geen persoonlijke hulp, maar een koerssituatie waarvan iedere renster gebruik kan maken.”
Stofwolken
Joyce Vanderbeken: “Een passerend wiel grijpen is iets anders dan een lus missen. Of de gemiste lus de uitslag heeft bepaald, zal niemand ooit weten. De 3 bleven daarna samen tot de finish, waar Nathalie de sprint won. Misschien had ze ook zonder het incident gewonnen. Misschien was ze nooit meer teruggekeerd. Precies dat is het probleem: door het gebrek aan controle blijft alleen twijfel over.”
“Ik respecteer de beslissing van de jury. Zonder sluitend bewijs konden zij moeilijk anders. Maar gebrek aan bewijs was voldoende om de uitslag te behouden, niet om alle vragen uit te wissen. Het niveau van het gravelpeloton stijgt ieder jaar. Dan moeten de organisatie en de parcourscontrole mee evolueren. Of dat nu gebeurt met strategischer geplaatste registratiematten, live tracking of een wedstrijdcommissaris die het volledige parcours volgt. Een afgesloten parcoursdeel zonder sluitende controle hoort niet thuis op een Belgisch kampioenschap.”
“Gravel mag onvoorspelbaar, stoffig en chaotisch zijn. Dat is net een deel van zijn charme. Maar over de weg naar een Belgische titel mag geen stofwolk blijven hangen.”
