In een winderig West-Vlaanderen toonde Jasper Dejaegher zich de sterkste in Gent-Staden, na een koers die van bij de start ontplofte. Een droomstart voor zijn ploeg, Shifting Gears Strategica. Ploegleider Alexander Alonso analyseert de zege vanuit de volgwagen en de frituur. Het is een verhaal van bewuste keuzes, tactisch meesterschap en de onmisbare trappist na de meet.
Beker van België
Alexander Alonso: “Gent-Staden is een monument op de kalender voor Elite 2-renners. Hoewel de start al lang niet meer in Gent ligt, ademt de naam nog steeds de historiek van een klassieker. Het is 1 van de 1e, grote interclubs van het jaar en een vaste waarde in de Beker van België. Voor ons team was het een wedstrijd waar we zwaar naar hebben uitgekeken. De telefoon staat dan roodgloeiend, want elke renner wil hier starten.”
“Toch maken wij als team bewust de keuze om niet vol voor het eindklassement van de Beker van België te gaan. Die beslissing is in overleg met de renners genomen. Het geeft ons de vrijheid om in wedstrijden als deze voor een ander, helder doel te gaan: de dagzege. Er is geen plan B. We staan aan de start om te winnen, niets minder.”
“De selectie van 7 renners was een weerspiegeling van die ambitie. Je moet de juiste pionnen op het bord hebben voor een parcours dat door de wind en het sterke deelnemersveld sowieso al loodzwaar is. Alle topploegen stonden hier met hun kopmannen. Onze opstelling maakte duidelijk dat wij niet gekomen waren om enkel het peloton te vullen.”
Spel van demarrages
Alexander Alonso: “De wedstrijd barstte onmiddellijk los. Een zeer vroege en grote ontsnapping reed weg, en wij hadden de boot gemist. Dat is een moment van twijfel voor een ploegleider. Met nog meer dan 150 km te gaan, is het gokken. Maar toen ik de namenlijst van de kopgroep zag, wist ik meteen dat dit de juiste vlucht was. Dit was geen ontsnapping die zomaar zou teruggepakt worden.”
“Panikeren had geen zin. De sleutel is dan om de renners in het peloton rustig te houden en tegelijkertijd extreem alert. De boodschap was duidelijk: de koers ligt nog niet in een definitieve plooi. Er gaan nog tegenaanvallen komen en daar moeten wij dan absoluut bij zijn. Het plan werd perfect uitgevoerd. De wedstrijd brak in de wind in verschillende stukken, met op een bepaald moment wel 5 groepen. In elke groep hadden we 1 of 2 pionnen.”
“Dat is waar Jasper Dejaegher zijn koersintelligentie toonde. Hij voelde het juiste moment aan om met een kleiner achtervolgend groepje de sprong naar voren te wagen. Het was een lange en zware inspanning, maar ze slaagden erin de koplopers te vervoegen. Vanaf dat moment was de finale echt begonnen. Het spel van demarrages kon beginnen.”
Killer move
Alexander Alonso: “Eens de hergroepering een feit was, werd er slag om slinger gedemarreerd. De kopgroep werd door het hoge tempo en de vele aanvallen gereduceerd tot een elitegroepje van een 10-tal renners. Iedereen zat op zijn tandvlees, maar Jasper had duidelijk nog iets over. Net voor de passage aan de Stadenberg, met de wind schuin op de kant, plaatste hij zijn beslissende aanval.”
“Het was een ‘killer move’. Hij was even alleen, maar kreeg het gezelschap van 3 andere sterke renners. Met hun 4 reden ze naar de finish. In de laatste flauwe bocht toonde Jasper zijn klasse en ervaring. Hij dook binnendoor, zette zijn sprint aan en had een ruime voorsprong, waardoor hij de armen al ver voor de streep in de lucht kon steken. Een demonstratie van zijn snelle benen.”
“Voor het team is dit een fantastische start van het seizoen. Dit is de 1e grote vis die we binnenhalen, een overwinning waar we hard voor gewerkt hebben en op gebrand waren. En zo’n overwinning vieren we in stijl. Samen met de renners, families, supporters en onze entourage zijn we naar een lokale frituur getrokken. Frietjes eten en een paar trappisten drinken, dat is ook deel van onze mentaliteit en cultuur. Hard koersen, maar ook samen genieten.”
