2 weken naar de andere kant van de wereld, zonder ouders, om te crossen tegen sterke leeftijdsgenoten. Voor Kinsley Oberding (14) was de trip met de EuroCross Academy een sportief avontuur vol persoonlijke groei. Van shoppen in de straten van Utrecht tot fysieke duels in het zand: Oberding leerde snel op eigen benen staan. Ze vertelt hoe ze de switch maakte van de Amerikaanse ‘Midwest’ naar de grillige realiteit van crossen in de Lage Landen.
Levenslessen
Met het de EuroCross Academy naar Europa komen, was voor Kinsley Oberding een droom die uitkwam. “Geselecteerd worden om te koersen met een aantal van de snelste rensters uit de VS, die ook nog eens mijn vriendinnen zijn, is een unieke ervaring die maar voor weinigen is weggelegd”, beseft ze. Dit avontuur heeft me echt laten zien wat koersen in Europa inhoudt. De crossen zijn zwaar. Ze zijn koud. Ze zijn nat. De omstandigheden zijn hier grillig. In the Midwest, waar ik woon, rijd ik zelden in dit soort weer. Het is in de winter wel koud, maar nooit zoals hier. Bovendien zijn de wedstrijden eigenlijk altijd droog, en heb je vaker te maken met extreme hitte dan extreme regenval. In 2 weken tijd heb ik hier in Europa meer verschillende ondergronden gezien dan in een heel jaar in de VS.”
“Dat ik niet alleen tegen mijn teamgenoten mocht crossen, maar ook met hen mocht optrekken in Europa, is iets wat ik altijd zal koesteren. Dit soort levenslessen leer je niet in de schoolbanken. Laten we eerlijk zijn: het eten was ook veel beter. Ik ben helemaal verknocht geraakt aan de Europese Nutella.”
Zandstroken in Hilversum
Tijdens haar tijd in Europa dacht Oberding vaak aan het nummer Walking on a dream. “Ik heb namelijk meer aan deze periode gehad dan ik ooit had durven dromen. Waar ik voor mijn gevoel echt stappen in heb gezet, is het rijden door het zand. Thuis heb ik geen enkele mogelijkheid om door het zand te rijden, maar hier was het bos van Lichtaart 1 van de mooiste plekken waar we hebben getraind. Na die training zat ik een stuk zelfverzekerder op de fiets tijdens de zandpassages. Bovendien was het bos prachtig en kwamen we zelfs nog wat profs tegen.”
De tips die ze van Tom De Kort en Ellen Van Loy kreeg, betaalden zich meteen uit in de wedstrijden. “De 3e wedstrijd die we deden was in het bos van Hilversum. Er lagen 2 zandstroken in het parcours. Ellen besteedde haar vrije ochtend aan het mij uitleggen hoe je in het spoor moet blijven. Daardoor ging het mij veel beter af dan voordien.”
Over de wedstrijd was ze dan ook tevreden. “We moesten achteraan starten, wat niet makkelijk was. Ik ben niet iemand die snel het fysieke contact opzoekt, maar hier had ik geen keuze. Om op de singletrack naar voren te komen, kon ik niet lang wachten om te beginnen inhalen. We reden lang in de achtervolging voor de podiumplaatsen. Uiteindelijk werd ik 4e.”
Persoonlijke groei
Wat ze in Europa geleerd heeft? Dat er ook een groot verschil in perspectief is met crossen in de VS. “In Minnesota vonden sommige mensen mijn uitslagen wat teleurstellend. In de lokale competitie win ik bijna altijd, ook vaak bij de elites. De competitie hier in Nederland was echt op een ander niveau. Zelf had ik dat ook wel verwacht, ik was voor de 1e wedstrijd zelfs bang om laatste te worden. Zover kwam het gelukkig niet, maar bij mijn club leken ze soms de omgekeerde verwachting te hebben. Dat ik iedereen wel even zou oprollen. Zo makkelijk is het natuurlijk niet.”
Zonder haar ouders naar het buitenland heeft haar echt zelfstandiger gemaakt, als renner én als mens. “Je bent niet alleen verantwoordelijk voor jezelf, maar je moet er ook zijn voor je teamgenoten. Dat heeft me echt doen groeien. Ook van de trainingsdagen tussen de wedstrijden door heb ik genoten. Dat waren leuke dagen waarop we goed progressie hebben kunnen maken. Een dag die er voor mij echt uitsprong, was ons culturele uitstapje naar Utrecht. We kregen de kans om met het team de stad te verkennen. Utrecht is ontzettend sfeervol en ik heb er heerlijk gewinkeld met mijn vriendinnen.”
“Ik besef heel goed hoe bijzonder deze ervaring was”, besluit ze. “Met trots kijk ik terug op een reis vol mooie herinneringen, nieuwe vriendschappen en persoonlijke groei. Ik heb mijn droom waargemaakt: koersen in Europa! Dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt en me onderweg heeft gesteund.”
