Luca Vanderbruggen. De naam zegt je wellicht nog niets. Het zou ons echter niets verbazen als ze komend wielerseizoen van zich laat spreken bij de Révvi-ploeg. Pas 18 is ze al een echte atlete, die de overstap maakte van het zwemmen via het triatlon naar het wielrennen. Combineren zal ze blijven doen, maar een ruwe diamant lijkt ze nu al.
Vlaams kampioene
“Toen ik 3 à 4 jaar was, leerde ik zwemmen in de zwemschool”, vertelt de Zoutleeuwse, die inmiddels samen met haar zus in Leuven woont. “Binnen onze club werden wedstrijdjes georganiseerd en ik bleek bij de betere meisjes te behoren. Vlinderslag werd daarbij al snel mijn specialiteit. Een volgende voorzichtige stap waren competitiewedstrijden tussen verschillende clubs. En ook daar eindigde ik meestal bij de besten in mijn leeftijdscategorie. In mijn ‘badmutskleur’ noemden we dat, want de leeftijdsgroepen werden onderscheiden via de kleur van de badmuts.”
“In 1 van mijn eerste provinciale kampioenschappen eindigde ik 2e. Later zou ik trouwens nog provinciaal kampioene worden. En op het Belgisch kampioenschap pakte ik 2 keer brons. Maar ik besefte na een paar jaar dat ik dan wel bij de Belgische top behoorde maar internationaal tekort kwam. Zwemmen is ook erg monotoon. Altijd maar baantjes trekken…. Intussen was ik al met zwemlopen en triatlon begonnen, maar ik zette begin 2024 nog eens alles op alles en werd finaal toch Vlaams zwemkampioene. Zo kon ik in schoonheid eindigen.”
“Ik deed intussen dus ook al een tijdje aan ‘zwemlopen’, dat is de combinatie van zwemmen en lopen. Je trekt in het zwembad een aantal baantjes, kruipt er dan uit, doet vlug de loopschoenen aan en begint aan een loopwedstrijd. Triatlon zonder fietsen dus eigenlijk. En ook dat ging heel goed, ik eindigde steeds vooraan. Eigenlijk wilde ik van meet af aan triatlon doen, maar ik kreeg van mijn ouders geen fiets”, grinnikt ze.
Aluminium koersfiets
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na lang aandringen kreeg ze in de zomer van 2023 toch een aluminium wielervehikel. “Ik reed er 2 keer op en nam maar meteen deel aan een wedstrijd, zonder al te hoge verwachtingen”, doet ze haar relaas. Maar tot mijn en ieders verbazing eindigde ik 2e. Zo’n 2 maanden later stond het Belgisch kampioenschap Triatlon gepland in Hofstade, bij Mechelen. Ik pakte er vanuit het niets de zilveren medaille.”
In 2024 startte Vanderbruggen naast enkele triatlons ook in een paar wegkoersen bij de U19. Ze reed 3 wedstrijden als individueel renster, met een promovergunning van Cycling Vlaanderen. Op een bescheiden aluminium koersfiets. Ze eindigde 3 keer in het pak, terwijl er toch telkens heel wat rensters werden afgereden. En toen kwam 2025. Ze sloot zich aan bij de jeugdploeg van Glabbeek en begon haar wielerseizoen in de tijdritproef in Poperinge. Ze werd er meteen 8e. Op een gewone koersfiets, geen tijdritbolide zoals haar concurrentes. Haar 2e koers volgde een paar dagen later. Op dat Belgisch kampioenschap Tijdrijden werd ze 10e, weer op een gewone koersfiets.
Waar elke tiener met zo’n resultaten zou glunderen, was Vanderbruggen boos en ontgoocheld. “Ik had het gevoel dat ik niet had kunnen tonen wat ik in mijn mars had. En ik leg de lat voor mezelf altijd hoog. Maar 3 dagen na het BK Tijdrijden was het al Provinciaal kampioenschap in Linter op een vrij lastig parcours. Ik had mijn loopschoenen mee voor mocht ik na de wedstrijd weer ontevreden zijn, dan kon ik er de frustraties uitlopen. Er stond een Australische ploeg met hun nationaal kampioene aan de start. Ik wist dat ik die in de gaten moest houden.”
“Op een 3-tal ronden van het einde ontsnapte ik met een Australische. We kenden elkaar niet, maar ik wist dat haar ploegmaats de vlucht zouden beschermen. Ik probeerde haar in de finale af te schudden maar viel wat stil in de aankomststrook. Ze remonteerde me. Ik werd 2e, maar pakte wel de provinciale titel op het 1e kampioenschap dat ik op de weg reed. Toen ik na de wedstrijd aan de ploegwagen kwam, bleek de batterij van mijn schakelsysteem plat. Mogelijks was dat al zo in de finale en verkeerde ik in de waan dat ik schakelde terwijl dat niet zo was”, lacht ze.
Lidia Cusack
Diezelfde week had Vanderbruggen ook nog eens een BK Ploegtriatlon betwist. In de zomermaanden combineerde ze het wegwielrennen met triatlons. En dat ze ook daar top is, bewees ze op 16 augustus 2025 in Riga, Estland. Ze pakte er zilver op de Europe Triathlon Junior Cup. 2 weken later stond ze dan weer aan de start van de Druivenkoers in Overijse, 1 van de zwaarste wedstrijden voor juniores. Ze zat in een achtervolgende groep op 3 rensters. “De verstandhouding was niet best. In het koptrio zat een Amerikaanse en in onze groep had die 3 ploegmaats. Die legden de boel plat. Ik had ook Glabbeek-ploegmate Lotte Van Ombergen mee, maar er was niet echt een tactiek afgesproken. Ik eindigde 8e.”
Die Amerikaanse in de kopgroep – die de wedstrijd ook won – was Lidia Cusack. Haar nieuwe ploegmate. Want komend wegseizoen zal Vanderbruggen haar debuut bij de vrouwen elite maken in de kleuren van Révvi-EGS Grou-Velopro, waar ook Cusack zal debuteren. Die Belgische ploeg zet deels in op jonge talenten en kijkt daarbij ook over de grenzen van het klassieke wielrennen. “Ik kijk er erg naar uit, ben echt heel enthousiast en blij met deze kans”, besluit ze. “Ik ga er veel kunnen leren, voor de ploeg werken en kijken waar ik strand. De ploeg rijdt een attractief programma en ik mik vooral op de selectieve omlopen. Bovendien krijg ik de mogelijkheid om het wielrennen met triatlon te blijven combineren, want dat was wel een vereiste. Benieuwd wat dat gaat geven!”
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
