Bijna een kwartier nadat Wout van Aert als overwinnaar werd onthaald op de Champs-Élysées, bolde Michael Woods in het gezelschap van Benjamin Thomas over de meet. Zonder dat hij het zelf wist, was het zijn afscheid van het wegwielrennen. Woods had net ervoor het breekpunt bereikt in zijn carrière. De 38-jarige Canadees vroeg zich in de gietende regen af waarom hij nog zou afzien. Dit weekend debuteerde hij als gravelaar in de Santa Vall, ver weg van de chaos van het wegpeloton.
Mister 20%
Woods maakte naam als middellangeafstandsloper en werd pas op zijn 29e wielerprof in de WorldTour. In zijn 3e seizoen op dat niveau stond hij zowaar op het 3e trapje van het WK-podium. ‘Mister 20%’ – omdat hij op steile hellingen zo succesvol was – zou zijn carrière bekronen met etappewinst in de Tour de France van 2023. Hij won toen de iconische rit naar de Puy de Dôme, samen met 3 ritzeges in de Vuelta a España zijn mooiste overwinningen.
Wie dieper in de wereld van het wielrennen duikt, leerde Woods ook kennen als een prima storyteller. Afgelopen zomer 2025 nog haalde hij het nieuws toen hij in de vlucht van de dag zat tijdens de Tour, maar last kreeg van maagkrampen. Hij riep om een toilet en werd door een verbouwereerde man binnengelaten. In zijn blog excuseerde hij zich meteen ook voor de staat waarin hij de badkamer had achtergelaten. Toen hij terug in koers verscheen, wist hij niet of hij nog vóór het peloton of erachter reed.
Het symboliseert een beetje het laatste seizoen van Woods, waarin het niet meer was zoals het wel eens was geweest. Begin deze maand februari 2026 dook hij opnieuw in de pen om ons mee terug te nemen naar diezelfde Tour van 2025. In een prachtige uiteenzetting vertelde hij waarom hij daar – ongepland – afscheid nam van het wegwielrennen. Nochtans is er dit jaar een WK in eigen land, maar zo lang kon Woods niet meer wachten.
Onmenselijk
“De slotetappe was verschrikkelijk: het was koud en nat en ik had het helemaal gehad met die ellende, dat ik op 20 km van het einde afstapte en gewoon wachtte op de wagen om mij een jasje te bezorgen. Het is lastig te beschrijven hoe onmenselijk het is om over de kasseitjes te dokkeren aan 70 km/u met een zitvlak dat al 20 dagen heeft geleden. 1 keer brak mijn zadel hier zelfs af. Fietsenbouwers hebben dit terrein niet in hun achterhoofd wanneer ze een fiets ontwerpen.”
“Wetende dat ik enkel nog huid te verliezen had, vroeg ik me af waarom ik nog zou lijden en stopte ik ergens halverwege de Champs-Élysées, terwijl de fans onthutst naar mij keken. Ik nam rustig de tijd om mijn jasje aan te trekken en toen ik klaar was, wist ik dat het peloton ver vooruit was en ik in alle rust de laatste meters kon afleggen. Het was 1 van de beste beslissingen die ik in deze wedstrijd ooit nam. Zo knalde ik Montmartre nog omhoog, gedragen door het publiek, en samen met Olympisch baankampioen Benjamin Thomas genoot ik van de laatste hectometers met een big smile op mijn gezicht. En zo eindigde het.”
Woods hield een geweldig vormpeil over aan zijn Tour-ervaring en reed aan 37 gemiddeld een gravelrit van 6 uur in de omgeving van Ottawa. Hij droomde van een afscheid in Montreal, waar hij niet Tadej Pogačar maar wel alle andere renners zou kloppen in de wedstrijd waar het ooit voor hem allemaal was begonnen. Het werden echter geen ‘post-race beers’ in Montreal, maar een reeks ontmoetingen met collega-hernialijders met de leeftijd van zijn vader. Die aandoening hield Woods uit het peloton.
Nieuwe uitdagingen
De Canadees reed geen enkele profkoers meer en hing zijn fiets spreekwoordelijk aan de haak eind december 2025. Meteen kondigde hij aan om zich te focussen op triatlon, gravel, MTB-marathon en skimo. Via sociale media en YouTube wil hij ontdekken hoe ver een voormalige ritwinnaar in de Tour nog geraakt in deze disciplines. En dat deed hij afgelopen weekend voor het eerst in de gravelwedstrijd Santa Vall.
Woods eindigde 2 keer rond de 50e plaats en leerde nu al dat gravel weinig te maken heeft met de WorldTour. Tijdens de nodige testen aan het begin van het seizoen stelde hij, met zin voor overdrijving, vast dat hij in de onderste 5% van de WorldTour zou horen. Gravel is een andere discipline en daar liep hij Romain Bardet tegen het lijf, de man met wie hij ooit op het WK-podium stond.
In zijn blog beschrijft Woods de laatste 30 km van de 1e dag als Woodstock 1969 en stelt hij vast dat hij een hongerklop had opgelopen. “Santa Vall, if you are ever looking for a motto, it should be: ‘you signed up for this’.” Of Woods een echte graveltopper zal worden, valt te betwijfelen. Maar zijn blogs zijn absoluut het lezen waard.
